column

Sympathie voor de duivel

The Rolling Stones tijdens de show in de Johan Cruijff Arena. Rob Schouten zat hoog in de engelenbak.Beeld ANP

's Middags dwaalde Rob Schouten nog rustig rond in de Schumann-variaties van Brahms. 's Avonds zag hij onverwacht en voor het eerst The Rolling Stones. 

Medium Amanda stuurde mij de afgelopen dagen almaar ongevraagde e-mailtjes met de belofte dat mijn wens binnen drie dagen zou uitkomen. Maar welke wens in vredesnaam? Ik wist van niets. Maar Amanda wel, daar was ze medium voor. En inmiddels ben ik er ook achter waar ik dit weekend zo onbewust en diep naar hunkerde.

Zaterdagmiddag dwaalde ik nog rustig rond in de Schumann-variaties van Brahms en het Trio Elegiaque van Rachmaninov. Mijn vrienden zouden naar de Arena gaan, naar het concert van de Stones van hun 'No Filter'-tour, wist ik en zo hoorde het: zij de pop, ik klassiek. Hoe laat begint zo'n concert eigenlijk? Even op internet kijken. Hé, er waren nog kaartjes te koop. Wel opschieten, 23 nog maar, meldde Ticketmaster. Wat als ik... Sommige dingen moest je meegemaakt hebben, al liggen ze niet op je pad. Of juist wel dus.

Mystery guest

Even later spoedde ook ik mij naar de Arena. The Rolling Stones, zeg maar vijftig jaar na dato. Een middelbare grijze man, liefhebber van klassiek die een paar weken geleden nog in de krant had geschreven dat hij zich niet kon voorstellen dat de Stones je louterden, bevond zich hoog in de engelenbak van het betoverde voetbalstadion.

Speciaal voor deze mystery guest begonnen de oudere jongeren, de krasse knarren, met 'Sympathy for the devil', en enigszins beschaamd herinnerde ik me dat mijn dochters, toen ze nog van de Spice Girls hielden, de Stones eens 'enge slangen' hadden genoemd en ik had dat niet weersproken.

Enge slangen maar ach, het was machtig meeslepend. Misschien niet eens qua muziek maar dan toch zoals het heet de 'beleving'. Rock-'n-roll puur en rauw, eenvoudig, stuwend, ik probeerde wat woorden uit in een poging een soort equivalent voor de adagio's en allegro's van die middag te vinden. Een vriendelijk en enthousiast gebeuren toch ook.

Mick Jagger beweerde blij te zijn dat hij terug in Mokum was (ik verstond 'Bochum' maar goed ik ben ook een ongetraind luisteraar) en vroeg of er ook fans uit Rotterdam, Den Haag, Groningen waren. Waarom wist niemand, maar het maakte duidelijk dat hij wist in welk land hij zich bevond. En o ja, hoe voelden we ons (achttien maal)? Zo hoorde het immers. Hoe voelden we ons?

Gepensioneerde uitgever

'Brown sugar' dan maar. Keith Richard, ouwe verslaafde indiaan, bedankte ons zelfs en riep 'bless you'. 'Satisfaction'. Ron Wood deed me denken aan Rick de Leeuw, die ik weleens op poëziefestivals tegenkom, maar dat moet natuurlijk andersom: Rick de Leeuw aan Ron Wood. En Charlie Watts, trouwe drummer, had wel wat weg van een gepensioneerde uitgever. Zelfs Mick Jagger deed niet meer alsof hij eeuwig jong was. En zo waren ze achter mijn rug om toch met mij mee gegroeid.

En ik met hen, want tijdens 'Start me up' begon ik zowaar te bewegen, stijfjes natuurlijk maar het moest, en ook de collega-zestiger naast mij, enigszins omwalmd door de onmiskenbaar geur van cannabis, begreep waar het hier op aankwam, makkelijk zat: 'If you start me up, if you start me up I'll never stop. If you start me up, if you start me up I'll never stop.'

Lees meer columns van Rob Schouten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden