Swingende Matthüus-Passion is aangrijpend

Mag je een zo’n ’heilig’ werk als de Matthüus-Passion van Johann Sebastian Bach bewerken? En ik bedoel dan niet de tekst, waarvan we de laatste jaren voorbeelden in het Nederlands en het Fries hebben gezien.

Nee, ik bedoel de muziek, het ’heiligste’ onderdeel van het geheel, want helemaal van ’s meesters hand zelf. Het antwoord op die vraag moet na het zien van Alain Platels ’pitié!’ in het Holland Festival met een volmondig ’ja’ worden beantwoord.

Over de multidisciplinaire dansvoorstelling die de Belgische theatermaker voor zijn groep Les Ballets C. de la B. in 2008 maakte, is in vele voorpublicaties deze dagen de loftrompet gestoken. In deze krant stond afgelopen dinsdag een prachtig verhaal van collega Sander Hiskemuller over de compassie, en vooral het gebrek daaraan, die Platel met zijn ’pitié!’ aan de kaak wilde stellen. In al die voorverhalen, geschreven door dans- en theaterexperts, gaat het vooral en begrijpelijkerwijs om de danstaal, de beelden die Platels kunst zó bijzonder maken. De muziek blijft een beetje op de achtergrond, en toch was dát het vertrekpunt. Componist Fabrizio Cassol, die al vaker met Platel samenwerkte, maakte eerst zijn partituur op basis waarvan Platel met zijn dansers aan het werk ging.

Opvallend na afloop van de première in Koninklijk Theater Carré, afgelopen donderdag, was dat de musici van het muzikaal ensemble Aka Moon evenveel enthousiast applaus en gejuich oogstten als de tien dansers. En dat volkomen terecht. Aka Moon, waarin componist Cassol zelf altsaxofoon speelt, is een geweldig clubje. Het speelde ooit in de wereldpremière van Philip Boesmans’ opera ’Wintermürchen’, dus de grens met de klassieke muziek werd vaker gezocht.

Cassol ging gewetensvol met Bachs noten om. Zijn doel was om bij Bach uit te komen, en de componist niet als vertrekpunt te nemen. En hoe paradoxaal dat misschien ook lijkt, dat is precies wat er donderdagavond gebeurde. De Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmen die onder de bekende koren, aria’s en recitatieven kwamen te staan, riepen direct herinneringen op aan ’La pasión según San Marcos’ van Osvaldo Golijov, waarmee het Holland Festival vorig jaar zo swingend afsloot.

De chronologie van Bachs muziek werd grotendeels aangehouden. Alleen het zonder begeleiding door alle dansers meegezongen ’O Haupt voll Blut und Wunden’ aan het begin doorbrak die volgorde. Op een nieuwe manier naar bekende muziek luisteren, bleek een aangrijpende ervaring. Uiteraard speelden de vaak krampachtige en amechtige beelden daar een grote rol bij. Maar thuisgekomen zette ik de gekochte cd met de ’soundtrack’ op, en ik raakte direct weer in vervoering. Gaat dat zien. Het kan vanavond nog!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden