SUSAN MOLINARI

Haar uitverkiezing tot key note speaker op de Republikeinse conventie van dit jaar in San Diego hoorde Susan Molinari terwijl ze in een restaurant in Buffalo aan het eten was. Zoals wel vaker met dat soort kwesties gebeurt kwam het aanbod in een van de uitzendingen van Larry King op CNN en ze wilde nog in de uitzending laten weten dat ze het aanbod aannam.

Dus greep ze ter plekke de zaktelefoon om CNN te bellen. Ze zocht een plekje, waar ze wat privacy had en dat werd ergens tussen de keuken en de toiletten. Terwijl ze wachtte om met King en zijn studio te worden doorverbonden realiseerde ze zich wat het achtergrondgeluid zou zijn en hoe ze zou klinken. Ze had al een borrel en een paar glazen wijn op en om zich heen hoorde ze het gerammel van borden die werden afgewassen en wc's die werden doorgetrokken. “Moet ik zo op de nationale televisie een gesprek voeren met Larry King en Bob Dole?” vroeg het Congreslid zich af. Ze waagde het er op, want Molinari is er de vrouw niet naar om zoveel tijd voorbij te laten gaan dat Dole zich zou kunnen bedenken. Het optimaal benutten van kansen en het plannen van de carrière staan hoog in het vaandel van haar politieke leven. Goede contacten, om niet te zeggen kruiwagens, en een typisch agressieve New Yorkse presentatie hebben tot nu toe de rest gedaan.

Vijf jaar zit ze nog maar in het Huis van Afgevaardigden voor Staten Island, het zuidwestelijke deel van de conglomeratie New York en vanaf de laatste Congresverkiezingen, in november 1994 zit ze in de leiding van de fractie. In de Huis-hiërarchie van de fractie staat ze op de vijfde plaats, na vier mannen met een lange staat van dienst, onder wie speaker Newt Gingrich. En niets wijst erop dat dit het eindpunt is van haar loopbaan. Binnen afzienbare tijd ligt het voor de hand dat ze meedingt naar de functie van senator of gouverneur.

Want Molinari is niet op blauwe ogen uitgekozen voor het uitspreken van de toespraak, die traditioneel de oppepper van het publiek is. Ze is de verpersoonlijking van de politicus, zoals de Republikeinen die graag in de jaren negentig en het begin van de 21ste eeuw als hun boegbeeld zouden zien en waarvan er tot op de dag van vandaag nog te weinig in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden voorkomen. Want politiek is zeker bij de Republikeinen een zaak van mannen van rond de vijftig.

Mary Matalin, voormalig adviseur van president Bush en tegenwoordig presentator van politieke talkshows, stelde het onlangs vast: Susan Molinari is toekomstgericht en modern, alles wat de Republikeinse partij niet is. Ze is een werkende moeder van 38 jaar met een baby (Susan Ruby) van drie maanden, afgestudeerd in de politieke wetenschappen en dus niet een van de talrijke juristen, waarin het Congres lijkt te grossieren. Ze is katholiek en representant van een etnische groepering, de Italiaans-Amerikaanse die traditioneel meer banden heeft met de Democraten dan met de Republikeinen.

Haar politieke belangstelling heeft ze niet van vreemden. Vader Guy Molinari is voorzitter van de gemeenteraad van Staten Island, maar daarvoor zat hij in het Huis van Afgevaardigden voor dezelfde zetel van Staten Island, die thans door zijn dochter wordt bezet. Toen hij zich in 1990 uit het Congres terugtrok volgde dochter Susan, die tot dan als enige Republikeinse vertegenwoordiger zitting had in de gemeenteraad van Manhattan, een volgens haar eigen oordeel saai baantje, hem via een speciale tussentijdse verkiezing op.

Toen Molinari bij de verkiezingen van 1990 in het Huis kwam behoorde ze tot een minderheid, die van de gematigde Republikeinen, gematigd in ethische kwesties dan, want fiscaal en economisch zijn ze doorgaans conservatief. Susan Molinari is vooruitstrevend als het gaat om beperking van het bezit van vuurwapens en een ruimhartig abortusbeleid, ofwel de keus aan de vrouw laten. Wás vooruitstrevend misschien, want critici zullen aanvoeren dat ze sinds 1994, toen Gingrich haar in de fractieleiding haalde, aanmerkelijk conservatiever is geworden. Vorig jaar stemde ze bijvoorbeeld in 91 procent van de stemmingen in het Huis met Gingrich mee. En de abortuslobby is er nog steeds zeer verbolgen over dat ze eerder dit jaar stemde voor een verbod op zeer late abortussen, een ingreep die maar sporadisch wordt toegepast en dan vrijwel alleen als het leven van de vrouw ernstig gevaar loopt. De rijzende ster heeft volgens die critici de kleur van haar omgeving aangenomen.

De grote aandacht, die er sinds 1994 is gekomen voor de carrière van Molinari heeft ook tot gevolg dat haar publieke presentatie kritischer wordt beoordeeld. Iedereen is het er wel over eens dat ze een handig verkoper is van de politiek van de Republikeinen in het Huis. Ze heeft altijd wel een goede slagzin bij de hand en in haar key note speech van afgelopen dinsdag zaten er een paar die het bij de zaal goed deden. Bovendien blijft ze altijd vriendelijk, ofschoon de lach soms wel erg geforceerd aandoet. En het verwijt klinkt nog wel eens dat ze met haar presentatie goed moet maken wat ze aan inhoud en ideeën mist.

Ze ontkent het zelf in alle toonaarden, maar niet alleen haar rivalen zijn van mening dat ze baby Susan Ruby wel erg snel inzet in haar public relations. Toen ze een persconferentie hield na haar uitverkiezing als key note speaker deed ze dat met het kind in haar armen. “Als ik de baby aan een van mijn uit overheidssubsidies betaalde medewerkers had gegeven, zodat die er zolang voor kon zorgen, zouden ze ongetwijfeld hebben gezegd dat ik belastingschuld voor privédoeleinden gebruikte”, verweerde ze zich.

Een ding heeft Susan Molinari snel geleerd: lieg niet over iets wat tamelijk gemakkelijk te ontmaskeren is. Enkele jaren geleden werd in een televisie-interview onder meer gevraagd of ze wel eens drugs had gebruikt. Nee hoor, ik niet, beweerde ze stellig. Meteen diende zich klasgenoten van de middelbare school aan om te bevestigen dat Susan wel degelijk stickies had gerookt. 'Stom' zegt ze nu over die leugen en het roken noemt ze 'een fout'. Maar ze zal niet snel meer leeftijdgenoten in het Democratische Witte Huis kritiseren on hun vroegere drugsgebruik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden