Superzwak, maar heerlijk

De tweede dag van Euro 2000 verdient straks een mooi etiket in de voetbalnaslagwerken: het werd de zondag van de goedkope strafschoppen. Er was de fraaie val van Ronald de Boer in de Amsterdam Arena en enkele uren daarvoor demonstreerde de Italiaan Filippo Inzaghi zijn zwakke evenwichtsgevoel.

Eric Hornstra

In het Arnhemse Gelredome werd Turkije het slachtoffer. Het zit de voetballiefhebbers van dat land de laatste jaren niet mee. Ze kampen sinds 1996 met een oude frustratie. Noem het Europese kampioenschap in Engeland en de ogen schieten vuur. Drie wedstrijden, drie nederlagen, zelfs geen doelpunten. Een nationale schande die deze maand in Nederland en België rechtgezet moet worden. De allereerste treffer (een kopbal van Okan) kwam er zondag weliswaar, maar de voldoening bleef uit voor de voetbalnatie in opkomst.

Er was één man die de Turkse drang naar rehabilitatie in de weg stond. Hugh Dallas floot perfect en regeerde met ijzeren hand zonder een kaart te hoeven trekken. De kandidatuur voor het leiden van de finale was bij wijze van spreken al in de maak. Het ging goed met de Schotse arbiter tot dat ene dramatische moment in de 68ste minuut. De stand was 1-1 en Filippo Inzaghi, de gevaarlijkste Italiaan, vond in het strafschopgebied de hellende schouder van Ogun. Een prachtig lanceerpunt. Volgaarne liet de Juventus-spits zich overmeesteren door de zwaartekracht. De eenakter had een doorslaggevend effect, want na de 1-2 vloeiden de krachten definitief weg bij de Turken.

Een tikje zielig was het zeker voor het elftal van Mustafa Denizli, want eerder had het wel degelijk veerkracht getoond. Antonio Conte had Italië kort na de rust naar 0-1 geschoten. De rebound na een doelpoging van Inzaghi leek het einde in te leiden. Turkse voetballers hebben nu eenmaal de naam diep weg te zakken, zodra het fortuin hen ontvalt. De Italiaanse goal viel misschien in een rustige, gelijkopgaande fase, maar in de Turkse verdediging was het eerste halfuur zo regelmatig de noodtoestand van kracht geweest, dat niemand zich over de 0-1 verbaasde. Op de vraag of die achterstand te overkomen zou zijn, kwam het antwoord snel. Na een overtreding op Umit werd de bal snel voor het doel van Francesco Toldo gepompt, waar nota bene de kleinste speler, Okan, met het hoofd kon scoren. Het gebrek aan discipline in de Italiaanse defensie kon niet duidelijker geïllustreerd worden.

De eerste EK-wedstrijd op Nederlandse bodem was al met al eigenlijk een heel raar product. Zo'n typische partij waarbij alle voetbalwetten overtreden werden. Rugdekking? Nauwkeurig rondspelen? Een vast stramien? Daar moest je niet om komen bij de mediterrane deelnemers. Wat er wel veelvuldig werd getoond, was de lange pass met de ogen dicht. Er was vuur, passie, loopdrift. Er was sensatie en de tenen van de toeschouwers stonden krom bij de onoverzichtelijke situaties in de doelmonden.

Turkije-Italië was kortom een heerlijke, maar ook superzwakke wedstrijd, die de trend in groep B doorzette. Een dag eerder hadden de Belgen en de Zweden het publiek een identiek foutenfestival voorgeschoteld. Voor het toernooi is dat eigenlijk zelfs prettig. Het voetbal wordt de laatste jaren te vaak geregeerd door voetbalprofessoren die hun elftal het veld insturen met strak omlijnde opdrachten en verankerde posities. De 22 acteurs van zondag bekommerden zich niet om zulke regels. Italië had op papier een brave 3-5-2; in de praktijk moest de kampioen van 1968 het hebben van toevalsvoetbal, waarbij de lange pass op Inzaghi of Francesco Totti de favoriete route werd.

De Turken bleken nog minder van elkaars bedoelingen op de hoogte. Sinds februari van dit jaar (een kansloze 0-2 tegen Noorwegen) heeft coach Denizli geen enkele oefenwedstrijd meer gespeeld. Wat de trainer in het Gelredome te zien kreeg, had hij min of meer over zichzelf afgeroepen: een onsamenhangend elftal dat moest drijven op de individuele kwaliteiten van een enkeling. Uitschieters waren er. De in isolement verkerende ster Hakan Sükür kwam er niet aan te pas, maar de Italiaanse oudjes in de defensie hadden de grootste moeite met alleskunner Sergen en de kleine 'Edgar Davids-kloon' Okan. De weinig populaire coach Denizli demonstreerde zijn tactisch onvermogen door juist die laatste twee in te ruilen voor verse krachten. Helse fluitconcerten waren zijn deel. Als het onverhoopt wederom niets wordt met Turkije, dan staat de zondebok bij voorbaat vast.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden