Superbowl: het probleem is wakker blijven

Komend weekend gaan 521 geinteresseerden 's avonds laat voor de tv zitten, schakelen Screen Sport (of heet het nou Sport Channel?) in en trachten en hun slaap weg te duwen en te kijken naar wat in Amerika een gekte is en hier een absoluut onbekende grootheid. De Superbowl heet het evenement en er is wel eens uitgerekend dat meer dan de helft van de Amerikaanse bevolking naar dit volkomen uit zijn voegen getrokken sportfestijn zit te kijken.

MART SMEETS

Voor diegenen die het begrip Superbowl niet kunnen plaatsen; het gaat hier om American Football en het is de finale-wedstrijd, het gaat hier om een hype en meer niet.

Toen ik ooit, in New York, bij vrienden de wedstrijd ging bekijken, begaf ik mij in het gezelschap van vogels van diverse pluimage: intellectuelen, studenten, leraren, kunsthandelaren, levensgenieters en sporthaters. Zij allen grepen de zondag van de Superbowl aan om samen te komen, flink te brunchen, buitengemeen veel te ouwehoeren en zo nu en dan naar het televisiescherm te kijken waar de gehelmde mastodonten elkaar op legale manier het hoofd kliefden.

De televsie-uitzending van de Superbowl is een prestige-object dat veel te lang duurt; wil je de hele poppenkast meemaken dan moet je ruim vier uur zitten en kijken en dat houdt niemand vol.

In principe wilde ik de sport zien, maar met al die Amerikanen om me heen lukte dat niet. Men keek met name naar de speciaal voor deze gelegeheid gefabriceerde commercials, besprak hoe ze gemaakt waren, hoeveel ze gekost hadden en de hamburgers, Bloody Mary's en Miller Lights gingen snel.

Komend weekend zal ik, als de slaap me niet eerder geveld heeft, vanuit het oude continent kijken. Ik ben voor de Buffalo Bills, dat is zeker, maar de Dallas Cowboys hebben toch ook wel mijn sympathie.

Het probleem is wakker blijven. Als de wedstrijd aardig is, lukt dat wel, maar de laatste jaren waren er van die saaie toestanden bij en daarbij komt dan ook nog dat men voor iedere Amerikaanse commercial weg moet schakelen en daar komt dan dan een Europese voor in de plaats. Omdat dit spektakel slechts een kleine klantenkring heeft, is het aanbod van commercials zeer klein en dus ga je je na twee uur te pletter zitten ergeren aan die stomme reclameboodschappen waar je iedere seconde van kent.

Het kan ook voorkomen dat je ineens ergens een kwartiertje mist, dat je even weggesoesd bent en ietwat stram ineens wakker wordt, terwijl de score naar 24-7 is getild.

Als je het einde van de Superbowluitzending haalt, ben je vrij sterk en kan je de volgende dag daarover verhalen.

Het probleem is alleen dat niemand daar iets van wil weten. Niemand van je vrienden of bekenden is werkelijk geinteresseerd, men kijkt je aan met iets van "die is malend, niet gevaarlijk, laat dus maar" , en daar sta je dan. Je hebt de hele nacht doorgehaald omdat je in je gekte zover gaat dit ook te willen zien. Ik herinner me nog van toen in New York dat tegen het einde van de wedstrijd de Europese gasten van de Superbowl-party nog wel zaten te kijken. Ze wilden tenminste nog wel weten wie er ging winnen. De Amerikanen van het gezelschap dreven door het huis, converseerden over van alles en nog wat en vonden ons, Europeanen, eigenlijk maar gek.

Men wilde wel de uitslag weten, dan konden ze de volgende ochtend tenminste een gesprek beginnen, want iedere Amerikaan . . .

Neen dus. Die zijn niet gek.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden