Sullige deuntjes komen met verve tot leven

AMSTERDAM - Hoe ver kun je gaan in de uitvoering van een idee? Als het aan Guus Janssen ligt, heel ver. Hij ontleedt een idee in facetten en bot die vervolgens al improviserende uit, totdat hij er de essentie van bereikt.

Het verschil met andere uitvoerders met een vergelijkbare instelling, zoals Luc Houtkamp en Peter van Bergen, is de droge humor, die er bij Janssen onwillekeurig insluipt. De op zich sullige melodietjes, waarin hij bij voorkeur grossiert, krijgen daardoor iets verkwikkends en vitaals.

Dit geldt voor bijna alle muziek die Guus Janssen schrijft, voor klassieke ensembles en solisten, voor zijn eigen groepen en solostukken voor piano of klavecimbel. In feite is muziek voor hem een spel. Dat hij er plezier aan ontleent, doet aan de consequentheid van de benadering niets af.

Dit bleek donderdag in het Amsterdamse BIM-huis. Daar trad hij, ter gelegenheid van de presentatie van Geestgronden-cd's van Loos, Ab Baars Trio en Guus Janssen-solo, op als solopianist en met het trio Janssen/Glerum/Janssen.

Het trio is voor Janssen een middel om te spelen met het jazzidioom. Eerder deed hij dat met Janssen/Termos/Janssen. Zijn huidige trio, met zijn broer Wim achter het slagwerk en de uitmuntende bassist Ernst Glerum, maakte zijn debuut vorig jaar op de Oktober Meeting. De koers van dit trio is minder extreem dan die van de groep met altsaxofonist Paul Termos. De opzet is losser en er is meer ruimte voor improvisatie. De musici zijn goed op elkaar ingespeeld en vullen elkaar doeltreffend aan, maar ik mis de stekelige uitbarstingen van Termos.

Janssens pianospel berust steevast minder op virtuositeit dan op bekwaamheid en een besliste, niet in de war te brengen directheid. In de pianosolo 'Hi Hat' ramde hij met zijn rechterhand keiharde tremolo's op de uiterst rechtse toets, terwijl hij met zijn linkerhand nietszeggende akkoorden aansloeg. Juist de tegenstelling bracht een grote spanning.

Verkapte hommage

Het triostuk 'One Bar' leek een verkapte hommage aan de cooljazz van Lennie Tristano. De slagwerker functioneerde hierin als een perfecte metronoom, die zich niettemin verrassend veel vrijheden toestond. In andere stukken zoals 'Mikstuur' en 'Koto a Gogo' verwerkte Janssen knap platgespeelde thema's uit wereldmuziek. Ook deze - een troost voor de fans die er in het BIM-huis niet bij waren - zal Janssen binnenkort vastleggen op cd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden