Sukkelende Korving moet nu toch eens gaan presteren

Voor 6.93 seconden kwam Robin Korving zaterdagavond naar het verre Zuidbroek. Gemotiveerd om zich te revancheren na weer een blessure en na de breuk met coach Ineke Bonsen. Toch ging het mis. Een foutje hier, een pijntje daar en de avond was mislukt. Maar er komen betere tijden.

Fred Troost

ZUIDBROEK - Hoe lang zal het nog duren voordat Robin Korving er definitief de brui aan geeft? De nationaal-recordhouder op de 60 meter horden sukkelt nu al meer dan twee jaar met blessures. Zijn geld is op. En nu heeft ook nog zijn coach hem buiten de deur gezet.

Zaterdag kwam Korving naar het Groningse Zuidbroek om op het Nelli Cooman Indoor Gala de 50 en 60 meter te lopen. Zijn laatste blessure, aan de hamstring, leek overwonnen. De warming-up ging goed ('Ik dacht: we kunnen knallen'), maar de race leek nergens op.

,,De start was niet goed'', analyseerde hij somber. ,,Ik stond te snel rechtop, waardoor ik niet goed voor de eerste horde uitkwam. Daar boet je dan de rest van de race voor. De tijd is te kort om na te denken hoe je je moet herstellen.''

Met 6.93 seconden werd Korving vijfde. Er speelde ook nog een lichte pijn op en daarom hield hij het snel voor gezien. De 60 meter liet hij lopen.

Terwijl hij beneden naast de baan zijn commentaar gaf, stond coach Ineke Bonsen boven op het balkon. Afgelopen week kwam het tot een breuk tussen Korving en de vrouw die hem al vijftien jaar in haar 'hordenschool' begeleidt.

Korving: ,,Het gaat om spanningen op de werkvloer, die je vanzelf krijgt als het slecht gaat.''

Het gaat inderdaad niet goed. Na zijn blessure op de Spelen van Sydney, waar hij een kniepees afscheurde, pendelde Korving tijdens zijn revalidatie tussen ups en downs, van een stabiele race naar krampen en een zwabberbeen. Na een val kreeg hij liesproblemen, zijn bekken was verdraaid, een achillespees raakte overbelast. Zaterdag sukkelde hij nog met de naweeën van een hamstringblessure.

En nu komt daar ook nog de breuk met Bonsen bij. Lullig, vindt Korving. ,,Ik voel me weggestuurd. We botsen gewoon af en toe. Qua karakter zijn we hetzelfde. Dat uit zich in ruzies, we zijn wat dat betreft bijna een getrouwd stel.''

Boven zegt Bonsen: ,,Ik ben trainster van een groep, waarin ieder een positieve bijdrage moet leveren en dat heeft Robin niet gedaan. De sfeer leed onder zijn aanwezigheid. We zijn om de tafel gaan zitten en de conclusie was dat hij beter weg kon gaan.''

Het komt van twee kanten, vindt Korving, die nu alleen traint. ,,In november was er nog niets aan de hand. In december ging het niet goed. Maar zo slecht... Het kwam als een donderslag bij heldere hemel.''

Bonsen, op het balkon: ,,Wat er gebeurd en gezegd is, vertel ik niet. Maar zijn gedrag is wel wat erger geweest dan dat van een kwajongen.''

Hoe erg? Korving: ,,Nou, het was echt geen kut-Korving en kanker-Bonsen. Zo erg was het niet.''

De breuk is voorlopig, na het NK van 15 februari praten ze weer. Daarom voeren Korving en Bonsen de paringsdans van voorzichtige egeltjes op: zij boven, hij beneden. Eén verkeerd woord kan kwaad doen, dus zijn ze behoedzaam in hun uitlatingen. De optie om elkaar weer te vinden moet open blijven.

De botsing tussen twee in wezen gelijkgestemde zielen is een stil gevecht om de macht. Het strijdpunt is de lengte van het imaginaire koord waaraan beiden vastzitten. Wie geeft wie hoeveel ruimte? Elke centimeter lijkt te worden bevochten.

Korving: ,,We kafferen van twee kanten. Zij is de beste coach die er voor mij is. Maar ik heb er naast haar het meeste verstand van. Korving weet heus wel wat goed voor Korving is.''

Bonsen: ,,Een atleet komt bij mij kennis en training halen, maar dan wil ik ook dat hij zich serieus inzet.''

Juist in periodes van tegenslag gaat het dan mis. Korving wordt narrig, traint niet optimaal, provoceert en saboteert.

,,Mijn reputatie is niet goed'', geeft hij toe. ,,En ik heb een grote mond. Maar dat zijn zaken van het leven, dat gaat verder dan de relatie met een coach.''

Bonsen: ,,Ik begrijp best dat hij in een dal zit. Maar in een groep moet je je aan de regels houden.''

Intussen is Korvings positie weinig benijdenswaardig. ,,Ik word hier niet vrolijk van. Het is niet alleen mijn hobby, het is ook mijn baan. Nu verdien ik geen cent. Sponsors heb ik niet meer, de steun van NOC-NSF ben ik kwijt. Mijn enige zekerheid voor dit jaar is duizend euro die ik van de atletiekbond krijg. Verder leef ik van mijn spaargeld. Dus moet ik wel presteren, want alles kost klauwen met geld.''

De vraag hoe lang hij het nog kan opbrengen door te gaan, ontwijkt hij. ,,Ik voel dat ik een nieuw niveau heb bereikt. Dat merk ik in de trainingen. Over drie weken wil ik Nederlands kampioen worden. Daarna wordt het buitenseizoen heel belangrijk. Dan staan er tien horden. Dat is míjn spelletje. Dan moet het allemaal weer kloppen.''

Nu klopt het nog allerminst. Bonsen: ,,Het deed me pijn zoals ik hem hier gezien heb.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden