Opinie

Suggestief en zeer geestig 'dans'-drama

Een vrouw staart naar buiten, diep in zichzelf verzonken. Een man gluurt door het raam, ziet haar en opent de deur. ,,'Komt u gerust binnen' stond er op het bord buiten'', verklaart hij schuchter zijn stap in de verbaasde stilte. Voor hij het weet heeft hij zich laten inschrijven voor een privécursus ballroomdansen. De lessen krijgt hij echter niet van de vrouw wier verschijning hem naar binnen lokte, maar van de veel vinniger eigenaresse van de dansschool.

'Dans' is geïnspireerd op de film 'Shall we dance' van de Japanse regisseur Masayuki Suo uit 1996. Actrice Geert de Jong, die met 'Dans' haar regiedebuut maakt, beende het verhaal uit tot het hoogst noodzakelijke. Het aantal personages werd teruggebracht tot drie en de dialoog beperkt tot amper meer dan dansaanwijzingen. Met een glanzende parketvloer, sanseveria's in houten bakken en een spiegel over de hele breedte van de zijwand is Studio II van het Appeltheater herschapen in een klassiek danslokaal. Een aangenaam functionele, niet van de handeling afleidende ambiance.

Die handeling bestaat ogenschijnlijk uit weinig meer dan het langzamerhand onder de knie krijgen van de danspassen. Het verrassende van Geert de Jongs aanpak is echter, dat je onwillekeurig wordt meegevoerd in een onderhuids drama, dat nauwelijks zichtbaar, laat staan uitgesproken wordt. Nadat de acteurs uitvoerig in de ballroomgeheimen waren onderricht door danscoach Christine Ruygvoorn, heeft De Jong zich in haar regie vooral toegelegd op lichaamstaal en mimiek. En hoe abstract en mysterieus de sfeer soms mag lijken, 'Dans' is nog vaak geestig ook. ,,Ja, zó kom je er niet'', roept de docente als de man de verkeerde kant op danst om dichter in de buurt van de vrouw op de achtergrond te komen.

Bijna ongemerkt verandert de relatie docente-cursist in die van danspartners en begint het drietal steeds dichter om elkaar heen te cirkelen, één in hun passie voor de dans, alleen in hun stille verlangens. Mooi is hoe het tijdsverloop wordt aangegeven. Worden de eerste lessen nog gescheiden door een korte donkerslag, later wordt analoog met de dansvorderingen het tempo hoger en gaan in één vloeiende beweging 'les 5, les 7, les 9' in elkaar over.

'Dans' is fris en blijft prettig raadselachtig. Geraffineerd is Judith Linssen als docente Frieda, koel en kordaat, verdekt worstelend met haar emoties onder dat nuchtere gedrag. Dat in de even breekbare als ongenaakbare Livia een diepe hartstocht brandt, laat Gaby Milder zien in een subtiele combinatie van preciese gebaren en vurige blikken. Aandoenlijk is de onhandige droefgeestigheid van de oudere heer, die wel enig vat op de danstechniek, maar niet op zijn innerlijke drijfveren krijgt. Ook Hubert Fermin speelt weldadig ingetogen, onAppels welhaast. Dat heeft Geert de Jong met haar minimalistische regie mooi voor mekaar gekregen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden