Sudokuen bij gebrek aan klanten

Het is al maanden stil in de grote bouwput aan het Groningse Damsterdiep. De bouw van een parkeergarage is gestaakt. De winkeliers zitten met de gevolgen: geen klanten, geen omzet.

Een groot geel bord vertelt waar de bedrijven zitten. Wat niet wil zeggen dat ze makkelijk te bereiken zijn. Voor de zaken rondom de immense bouwput aan het Groningse Damsterdiep loopt slechts een smal pad. Wie nietsvermoedend een winkel verlaat, loopt kans door een langsstuivende fiets of brommer geschept te worden.

Een aantal van de 38 bedrijven op het bord heeft het al opgegeven, zegt de eigenaar van parketwinkel Multivloer. Hij somt zo zes afhakers op. Bovendien zijn veel ondernemers al vertrokken voordat hier de bouw van een ondergrondse parkeergarage begon.

Blijvers bijten in het stof. Helemaal sinds aannemer Strukton enkele maanden geleden zijn bouwvakkers terug naar huis riep. Strukton wil niet verdergaan, nu de omliggende panden verzakken en forse scheuren vertonen.

Vandaag treffen de aannemer en de gemeente Groningen elkaar voor de Raad van Arbitrage voor de Bouw. Groningen wil dat Strukton weer aan de slag gaat. De gemeente ziet fraaie plannen in de soep lopen. Woningcorporatie Nijestee moet ook naar het Damsterdiep. Nijestee zit nu nog op de Grote Markt, waar de panden tegen de vlakte moeten om het prestigieuze cultuurcentrum het Groninger Forum te kunnen neerzetten.

Maak van de doodse bouwput een recreatieplas, riepen inventieve types afgelopen zomer. Geen gek idee, vinden de ondernemers. Als er maar leven is voor hun deur. Dat de muren scheuren vinden ze niet zo erg: de meesten huren hun pand. Maar rust aan de kassa baart hun wel zorgen. Duitsers die langs het Damsterdiep Groningen inreden en dan bij hem waterpijpen kwamen kopen, komen niet meer, meldt de eigenaar van een growshop.

In snackbar ’t Poortershuisje zitten de eigenaars Madelin en Anton Saadou te sudokuen en druiven te eten. Friet bakken ze nauwelijks meer, de klanten blijven weg. Anton is net bij de gemeente geweest om bezwaar te maken tegen de aanslag voor precariorechten. 154 euro moet hij betalen. „Maar ik heb niet eens meer een terras!”

Het echtpaar kan nog lachen om de toestand, maar boos zijn ze ook. De schaderegeling voor ondernemers vinden ze bijvoorbeeld niet eerlijk: tachtig procent van de laatste normale netto winst krijgen ze. Dat moet in hun ogen honderd procent zijn. „Ik ben 58, waar moet ik heen?”, roept Anton op de vraag waarom hij niet vertrekt van deze plek. „Maak de straat mooi, maar alsjeblieft niet uit mijn broekzak.”

De uitbater van Beiroet, een winkel in Turkse en Arabische levensmiddelen, weet nog niet of hij voor de compensatieregeling in aanmerking komt. Hij is begonnen de gezamenlijke spaarrekening van hem en zijn zoon aan te spreken. Klanten, vaak grote gezinnen, kunnen niet bij zijn winkel komen met de auto. En zelf kan hij niet bevoorraden.

Hij haalt twee bekeuringen van elk zestig euro uit het borstzakje van zijn overhemd. Opgelopen toen hij zijn wagen stond te lossen, aan de rand van de bouwlocatie, onder een verbodsbord. De kruidenier leent nu telkens de auto van een kennis met een ontheffing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden