Succes met een bijsmaakje

Tweemaal klonk dit weekend het Wilhelmus als song of victory door het Wagener Stadion. Was de algemene indruk dat de mannen de bokaal alleen maar even hoefden op te halen, de titel voor de vrouwen was zaterdag een verrassing.

Het team van Tom van 't Hek speelde immers een curieus toernooi. Na een moeizaam begin tegen Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland -wedstrijden die nog wel gewonnen werden-, volgde een afgang tegen Argentinië. ,,De slechtste wedstrijd die het Nederlands elftal ooit heeft gespeeld'', karakteriseerde de getergde coach het gemodder van zijn ploeg.

Het was ook de wedstrijd die de realiteit heel schril aan het licht bracht en als startpunt diende van een nieuw leven voor de ploeg. Die realiteit was dat de vrouwen de indruk wekten een roedel stresskippen te zijn, die oververmoeid, onvoldoende gemotiveerd en te veel vertrouwend op de automatische piloot van hun hockeyervaring aan het toernooi waren begonnen. Het nieuwe leven moest Van 't Hek zelf opwekken.

Dat deed hij door enkele rigoureuze ingrepen. Het was afgelopen met soft gepraat, een samen-één activiteit ter verbetering van de ploeggeest of andere vormen van mentale massage. Ingegrepen moest er worden, hard ingegrepen en dat gebeurde ook. Captain Carole Thate, met meer dan 140 interlands een vaste stut en steun, moest haar aanvoerdersband inleveren; die ging naar Dillianne van den Boogaard. ,,Dan kan Thate zich beter op haar taak in het veld concentreren'', luidde de motivatie.

Daarnaast paste Van 't Hek nog een vijftal positiewisselingen toe. Hanneke Sambers leek het grootste slachtoffer; zij werd naar de tribune verbannen (en overigens een paar dagen later weer teruggehaald).

Prompt won Nederland tweemaal. Wat is mooier voor een coach na zulke zware ingrepen? Van 't Hek triomfeerde, maar werd aangesproken op de manier waarop de resultaten werden bereikt.

Australië fungeerde immers wel erg gewillig als eerste slachtoffer van de nieuwe Nederlandse dadendrang. Er kwam evenwel veel geluk aan te pas om de 2-0 voorsprong die Nederland in de eerste helft had genomen niet verder aan te tasten dan 2-1. Het was gestuurd geluk door de Australische coach Ric Charlesworth, die zijn strafcornerspecialist aan de kant hield.

Een dag later won de ploeg van Duitsland, maar ook deze wedstrijd had zo zijn bedenkelijke kant. De Duitse vrouwen waren al geplaatst voor de finale en zouden zich niet buitenmate inspannen. Immers, een finale tegen Nederland levert meer kans op dan tegen Australië. Toen de Duitsen op achterstand kwamen, drongen zij dan ook niet meer aan.

Ook in de finale overtuigde de ploeg niet. Het gestresste was er wel af, maar er bleven nog voldoende manco's over. De conditie bijvoorbeeld. Sommige speelsters bewogen zich te traag en te hobbelend over het veld om te spreken van een fysiek aanvaardbaar sportvrouwgestel.

Erger nog was de manier waarop de Nederlandse winst tot stand kwam. Bizar met een bijsmaak. Bij 2-2 kreeg Ageeth Boomgaardt twintig seconden voor tijd de kans uit een strafbal te scoren. Ze miste, maar de scheidsrechter oordeelde dat keepster Zwehl te vroeg bewogen had. De herkansing liet Boomgaardt niet onbenut.

Zo'n zege, op zo'n dubieuze manier, werpt een smet op de uitslag, in dit geval dus op de toernooiwinst. Van 't Hek maakte dan ook een verontschuldigend gebaar naar zijn Duitse collega Berti Rauth. De schouders opgetrokken, de handen gespreid, de lippen opeengeknepen, het hoofd schuddend. Achter zijn rug vierden zijn meiden feest. Geen stresskippen meer, maar zelfbewuste sportvrouwen die uit het diepe dal geklommen waren naar de hoogte waar het succes ligt.

Na de wedstrijd had het er alle schijn van dat Van 't Hek nu zelf in de stress geschoten was. Zijn verklaring op de persconferentie bestond uit drie zinnen. ,,We zijn erg blij dat we de Champions Trophy gewonnen hebben. Ik heb in de kranten nogal wat sprookjes gelezen, zodat ik u kan zeggen dat ik nu weet dat er later in het jaar Olympische Spelen worden gehouden. Ik wens u een plezierige zomer, dank u wel'', sprak hij tot de verbijsterde persmeute, waarna hij kittig wegbeende. Zeker nogal veel naar Louis van Gaal gekeken, de laatste tijd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden