Succes La Roux blijkt meer op vorm dan op inhoud gestoeld

La Roux, gezien in Amsterdam, Paradiso op 20/2.

La Roux is hip. De Britse pers loopt weg met het electropopduo. De band haalde de vijfde plek op de ’Sound of 2009’-lijst van de BBC en de debuut-cd werd meteen genomineerd voor de Mercury Prize. Het hipheidsgehalte was afgelopen zaterdag ook af te zien aan het publiek dat op het uitverkochte concert was afgekomen. In Paradiso zag het merendeel van de concertgangers eruit alsof ze nog even snel een bezoek aan een stylist hadden gebracht.

Zangeres Elly Jackson gaf zelf het goede voorbeeld met haar androgyne uiterlijk en extravagante garderobe. Helaas bleek gedurende het concert dat het succes van de band, die zijn naam aan de rode kuif van de zangeres ontleent, meer op vorm dan op inhoud is gestoeld. Terwijl toetsenist/producer Ben Langmaid op de achtergrond bleef, was het aan Jackson om de show te maken. Maar de zangeres bleek alles behalve een gangmaker. Ze mopperde over haar Gucci-armband die al na drie weken kapot ging en beklaagde zich veelvuldig over het podium dat volgens haar zo glad als een ijsbaan was. „Heeft iemand nog een extra tapijtje bij zich”, vroeg ze terwijl ze zich er omstandig voor verontschuldigde dat ze vanwege de gladheid veel minder danste dan normaal.

Ook als zangeres scoorde Jackson geen punten. Haar stemgeluid klonk bijzonder dun en het feit dat ze voornamelijk met haar kopstem zong maakte het er niet beter op. Het concert was amper drie nummers oud toen haar snerpende stemgeluid al op de zenuwen begon te werken.

Het belangrijkste minpunt was echter dat het duo ook muzikaal ondermaats presteerde. De muziek van La Roux leunt zwaar op jaren tachtig synthesizerpop van bands als Depeche Mode en The Human League. Maar dan wel zonder het niveau van hun voorbeelden te halen. Hoewel de band voor het optreden was uitgebreid tot een kwartet klonken de songs leeg en zielloos en misten ze sterke melodieën en pakkende refreinen. Tekenend was de cover van ’Under my thumb’ van de Rolling Stones. Jackson liet weten dat de song haar lievelingsnummer van de Stones was, maar de live-vertolking van deze klassieker onderstreepte alleen het gebrek aan muzikaliteit van La Roux. Het is dat de Stones nog springlevend zijn, anders hadden ze zich ongetwijfeld in hun graf omgedraaid als ze gehoord hadden hoe het nummer werd verpest met dreunende beats en schrille vocalen.

Pas tegen het slot wist La Roux voor een beetje sfeer te zorgen en kregen de dansbare nummers ’Colourless colour’ en ’In for the kill’ het publiek in beweging. Maar dit kon niet verhullen dat La Roux het meer moet hebben van hype dan van kwaliteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden