Stugge volhouder wint in Australië

Kevin Rudd werd zaterdag premier van Australië. De opvolger van de rechtse John Howard belooft nieuw leiderschap en frisse ideeën.

Hij vreesde een nek-aan-nek-race met premier Howard, de man die het land bijna twaalf jaar regeerde. Maar als Kevin Rudd laat in de avond het podium van het Labor-onderkomen in Brisbane oploopt, is het duidelijk dat de 50-jarige sociaal-democraat een verbazingwekkende triomf heeft geboekt.

Zestien zetels moest Rudd terugveroveren op de regeringscoalitie van Howard om de macht over te nemen; het zijn er nu al 22 geworden en waarschijnlijk loopt dat aantal op. Labor heeft 53 procent van de stemmen behaald, de coalitie 47 procent. Een landslide victory – een aardverschuiving– zeggen de analisten.

De nieuwe premier lacht en zwaait als hij hartstochtelijk wordt toegejuicht. Naast hem op het podium staan zijn glunderende vrouw Thérèse en zijn drie kinderen. Genoeg geklapt: Rudd schakelt over naar zijn nieuwe rol als minister-president. Hij roept alle Australiërs op de oude verschillen te vergeten, naar de toekomst te kijken en samen te werken aan een gezond en sterk Australië.

’Kevin07’ als opvolger van de oude rot Howard; wie dat anderhalf jaar geleden had gezegd, zou voor politieke dwaas zijn uitgemaakt. Anderhalf jaar geleden was er voor premier Howard geen vuiltje aan de lucht. Dank zij een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden én in de Senaat hadden de regeringspartijen vrij spel. De Labor-oppositie, onder toenmalig leider Kim Beazley, stelde bitter weinig voor. Kevin Rudd was voor Labor de wat stijve en weinig aansprekende woordvoerder van buitenlandse zaken.

Maar dat verandert allemaal als Rudd in december 2006 de macht grijpt in de Labor Party. De Queenslander spot met alle clichés over leiders van een arbeiderspartij. Rudd heeft geen traditionele banden met de vakbeweging, hij is een voormalig diplomaat, een belijdend christen, een intellectueel die vloeiend Mandarijn spreekt en een ’conservatief econoom’. Met deze achtergrond zou hij zo passen in het liberale kamp.

De kiezers vallen meteen voor de nieuwe Labor-man. Van de media krijgt Rudd het verwijt aan ’ik-ook-politiek’ te doen: veel voorstellen van Howard, zoals belastingverlaging, worden door Rudd omarmd.

Maar de nieuwe Labor-leider laat zich niet van de wijs brengen. In de partij neemt hij de regie resoluut in handen. Dwarsliggers en te extremistische vakbondsleiders wordt de mond gesnoerd of zij worden uit de partij gezet.

In een moordend tempo toert hij door het land en doet het ene media-optreden na het andere. Dag in, dag uit herhaalt hij zijn boodschap in zijn bekende slogan-achtige manier van spreken: Australië heeft een nieuwe leider met frisse ideeën nodig. Het gaat om de toekomst.

In de opiniepeilingen neemt Rudd een ruime voorsprong. Howard en zijn ministers gokken erop dat de Australische kiezers na verloop van tijd weer terug keren in het veilige regeringskamp.

Maar ze vergissen zich. Rudd maakt geen fouten en blijft zijn partij gedisciplineerd sturen. Zelfs ’onthullingen’ over een dronken bezoek aan een paaldans-club in New York in 2003 of over vermeende hartproblemen, raken hem niet. De kiezers vinden het prettig dat Rudd geen partijrobot is, maar een mens van vlees en bloed. Hij blijft de favoriet, alle aanvallen van Howard ten spijt.

En zo neemt Labor voor de derde keer in het naoorlogse Australië de regering over van de liberalen. De stijve buitenlandwoordvoerder van weleer heeft het politieke landschap Down Under na elf jaar Howard op z’n kop gezet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden