Review

Strompelende personages in een struikelveld vol venijn

’Bloedband’ van Leopold Witte en Geert Lageveen bij Orkater. 8/11 Almere, 10/11 Enschede, 20/11 Groningen, tournee t/m 2/2. www.orkater.nl of 020-6060600.

Het aangenaamst aan de nieuwe muziektheatervoostelling van Orkater, ’Bloedband’, is het decor (Tatyana van Walsum). In de hellende toneelvloer zijn trappen gezaagd die letterlijk als valkuilen fungeren of als loopgraven waarin een stoet van mensenhoofden kan paraderen. Verzonken in de linkerwand loopt een trap dood op het plafond.

In dit struikelveld strompelen zes personages rond, die het bepaald niet gemakkelijk hebben. De titel zegt het al: allemaal worstelen ze met bloedbanden. De toneelschrijvers Geert Lageveen en Leopold Witte strooien behendig met kwinkslagen. ’We moeten hem met rust laten en hem z’n portie bitterheid gunnen’. Het wanhopige ’Die tussentijd is niet om uit te houden’ of het venijnige: ’Wat voeg jij nou eigenlijk toe?!’

Het ene personage wil op haar 46-ste (’Ik was een lege zee!’) alsnog een kind, ook al weet ze dat de kans op ’een zeehondje’ of anderszins een ’kind met beperkingen’ groot is.

Haar man (een quasi-stoere Leopold Witte) wil dat allicht niet, maar slaagt er niet in zijn vetorecht toe te passen. „Dan gaan we zeker de rest van ons leven in wachtkamers zitten.” Uiteindelijk trekt hij bij en komt met een niet al te handig gekozen geboortecadeautje aanzetten. Babyschoentjes, waar een zeehondje toch niet op zit te wachten.

Een dochter laat zich bezwangeren om haar 28 jaar geleden weggelopen vader te wreken. Dan kan zij ook eens zeggen: Je ziet mij en mijn kind nooit weerom. En dan is er nog een verfrommelde moeder die bij haar tegenstribbelende zoon intrekt.

Leny Breederveld speelt die moeder in mooi pinnige verwarring. Ze krenkt haar zoon aanhoudend (’Je moet je schouders niet steeds zo optrekken!’) om haar eigen ongenoegen te verdoezelen: „Doe geen moeite hoor. Alles gammelt maar door, elke dag dat ik leef.”

Geert Lageveen speelt die getergde zoon trefzeker in toenemende verzenuwing. „Jij hebt me vandaag zeventien keer gebeld.” Waarop moeder Breederveld terugsnibt: „Ja, dat hou ik echt niet bij hoor.”

Met fado-achtige klanken, sjamanenzang of flarden mars- en fanfaremuziek begeleiden muzikanten de toneelspelers. Zoals in eerdere muziektheatervoorstellingen van Orkater spelen de muzikanten soms ook even toneel, zij het in knipogende terzijdes.

Componist Beppe Costa kreeg dit keer zelfs een rol, een prominente nota bene. Als de Italiaanse vader die na een bliksembezwangering (hij schuilt met zijn hippievriendin voor het onweer) ervandoor gaat.

Maar een componist die geen stembeheersing, laat staan stemschakering bezit, moet niet gaan acteren. Het doet pijn aan de oren om dat bargoens en lollig bedoeld brabbelgeschreeuw te horen.

De Orkatercomponist is bovendien letterlijk de stoorzender van de voorstelling: hij staat in belangrijke scènes pontificaal vóór de personages die er op dat moment even wél toe doen. Schotten hebben daar een klinkende uitdrukking voor: „You’re a waste of space.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden