Stralende Hongaren vol verwachting over komst Amerikanen

KAPOSVAR - Aan de poort van de militaire basis in het dorpje Taszar, waar de komende dagen honderden Amerikanen hun intrek zullen nemen, staat de tijd nog even stil. Drie Hongaarse wachtposten stampen met hun voeten in de sneeuw en zetten hun kraag hoog op om zich warm te houden.

De gevreesde Balkanwinter is de Amerikanen een paar dagen voor. De oudste schildwacht met de meeste strepen neemt zijn taak serieus en belt eindeloos over een gammele telefoon. Wie moet de journalisten ontvangen die al vóór de komst van de Amerikanen een kijkje willen nemen op de slaperige basis? Niemand, zo blijkt na enige tijd. De Hongaarse militairen die de basis nu nog bevolken, doen niets zonder nadrukkelijke toestemming van het ministerie van defensie in Boedapest, en de Amerikanen hebben nog geen woordvoerder. Die wordt pas de komende dagen ingevlogen, samen met de eerste honderd kwartiermakers.

Maar even buiten de poort wordt al hard gewerkt aan het telefoonnet. Stoere mannen trotseren de striemende sneeuw en voeren boven in de telefoonpalen acrobatische toeren uit. De verbetering van het telefoonnet heeft de hoogste prioriteit, want zonder verbindingen kunnen de Amerikanen hun logistieke basis niet runnen. Voor de zekerheid hebben ze vast ook maar alle mobiele telefoons in de wijde omtrek opgekocht. In Hongarije heeft maar tien procent van de bevolking de beschikking over een telefoonaansluiting.

Toch hebben de Amerikanen uit praktische overwegingen Hongarije gekozen als logistieke uitvalsbasis voor hun operaties straks in noord-Bosnië. Het hoofdkwartier van de in totaal 20 000 Amerikaanse Navo-militairen komt in Tuzla, maar voor de bevoorrading en andere zaken voelen de Amerikanen zich net buiten voormalig Joegoslavië toch veiliger. Daarom hebben onderzoeksteams de afgelopen weken alle mogelijkheden uitgeplozen in het zuiden van Hongarije. Gezocht werd naar een plaats met een redelijke luchthaven, goede aanvoerroutes en niet te ver van de grens. De basis wordt de belangrijkste schakel tussen de Amerikaanse thuisbasis in Duitsland en het nieuwe hoofdkwartier in Tuzla.

Burgemeester Karoly Szita geeft toe dat hij de benen uit zijn lijf heeft gelopen om zijn stad Kaposvar met de nabij gelegen basis Taszar aan de Amerikanen te 'verkopen'. Tijdens een schorsing van de gemeenteraad, die dezer dagen bijna non-stop in zitting is, zegt hij trots: “Vorige week had niemand nog van onze stad gehoord, nu staat onze naam in allerlei kranten.”

In een paar dagen tijd is de slome provincieplaats met haar zestigduizend inwoners veranderd in een internationaal bekende stad. Op het stadspleintje staat een satellietverbindingsauto klaar om straks de aankomst van de Amerikaanse troepen de hele wereld in te sturen. “Dit is de gelegenheid om buitenlandse investeerders te laten weten dat Kaposvar een uitstekende plaats is om geld in te steken”, zegt Szita.

Ook op straat is de euforie over de komst van de Amerikanen goed merkbaar. Een gepensioneerde metaalgieter vertelt dat hij eigenlijk nog nooit in zijn leven zulke hoge verwachtingen heeft gehad. “Die Amerikanen kunnen tenminste iets regelen, dat zijn hele reële mensen. Nee, ik zie de toekomst zeer positief”, zegt hij stralend.

Ondanks het barre weer zijn er in het centrum van de stad veel mensen op straat. Het lijkt wel voorjaar. Winkeliers verven hun winkels op, vernieuwen hun etalages of lopen met bouwtekeningen onder de arm. De Amerikaanse invasie is voor de middenstand een geschenk uit de hemel: drieduizend mannen en vrouwen die elke maand honderden dollars gaan uitgeven!

Maar het gaat de Hongaren niet alleen om het geld. De komst van de Amerikanen is ook het bewijs dat Hongarije definitief bij het Westen hoort. “Dit is niet het begin van een nieuw tijdperk”, verbetert een meer filosofisch ingestelde historicus me op straat, “maar het bewijs dat dat nieuwe tijdperk allang begonnen is.” Van hem hadden de Amerikanen veel eerder mogen komen, eigenlijk al in 1945 of 1956. “Beter laat dan nooit”, lacht hij hartelijk.

Voor de Russen, die tot het eind van de jaren tachtig ook op militaire bases in de buurt van de stad gelegerd waren, is nauwelijks meer aandacht. “Ach”, zegt een oudere vrouw, “die Russen zag je ook eigenlijk nooit want ze hadden geen cent om uit te geven en moesten altijd op de kazerne blijven.”

Toch klinkt hier en daar ondanks de euforie ook iets van zorg door. De Amerikanen zullen niet alleen handel en buitenlandse investeringen maar ook prostitutie en drugs aantrekken, denkt de eigenaar van een koffiebar. Hij heeft al van zijn klanten gehoord dat prostituées uit het hele land naar Kaposvar afreizen om de Amerikanen te ontvangen.

Intussen treffen ook de Amerikanen zelf de laatste voorbereidingen. Een handjevol specialisten test het drinkwater, het bier, en de kwaliteit van de hamburgers. In het stadsziekenhuis wordt plaats gemaakt voor zo'n zestig Amerikaanse artsen die onmiddellijk moeten kunnen ingrijpen als er toch nog iets mis mocht gaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden