Strafballen breken Amsterdam weer op

UKKEL - Aan een sprookje dat negentien jaar heeft geduurd, is gisteren abrupt een einde gekomen. Door na de 'reguliere' finale slechts een van de vier strafballen te benutten, moesten de hockeyvrouwen van Amsterdam de Europese beker afstaan aan Russelsheim.

In 1975, een jaar nadat de hockeywereld het instituut Europa Cup in het leven had geroepen, won Amsterdam voor het eerst het kostbare kleinood; in tegenstelling tot de equivalent in het voetbal geen beker met grote oren, maar een soort soepterrine met een paar handzame handvaten. In de jaren erna volgde nog elf keer een uitbundige ereronde op een kunstgrasveld. Acht keer zeulde ook Marjolein BianchiGouka de trofee langs de tribune, maar uitgerekend in haar debuutseizoen als coach van Amsterdam zag ze op het complex van de Royal Leopold Club, waar in '75 de victorie begon, een eind aan een unieke periode komen.

In 1994 volgt er hooguit op het niveau van de Europa Cup 2 een herkansing. De hoofdstedelijke club miste de vorige week in de finale van de play-offs tegen HGC de landstitel en komt daardoor aan het eind van het volgende seizoen uit in het toernooi voor bekerwinnaars. De strafballen die Amsterdam een week terug in Wassenaar al lelijk opbraken, groeiden in de Brusselse voorstad Ukkel uit tot een ware obsessie. In de ochtenduren had Bianchi haast eindeloos en met veel succes op het nemen van strafpushes getraind. Praktisch ieder schot op doel was raak, maar toen na het gelijke spel (1-1) tegen de Duitses het uur van de waarheid was aangebroken en het verlate vonnis over Russelsheim moest worden geveld, durfde niemand zich bij Bianchi als beul aan te melden.

In de war

Het stuurde het strijdplan van de echtgenote van ex-bondscoach Rob danig in de war. De standvastige Willemien Aardenburg zou de eerste push loslaten op de Duitse doelvrouwe Bianca Weiss. "Ze kwam naar de bak (de dug-out - red) om te zeggen, dat ze hem niet wilde nemen," vertelde Bianchi na afloop. "Dan is het klasse van Ingrid Wolff om te roepen dat zij er dan wel een wil nemen, maar je moet intussen wel je hele strategie wijzigen."

Dat het angsthazenbal geen swingende polonaise zou worden, kon Bianchi toen al gemakkelijk bevroeden. Tegen haar zin moest Mieketine Wouters voor Amsterdam het bal openen. Prompt schoot ze hoog over. Kodde zag haar strafbal door Weiss gestopt, Thate kweet zich in de derde beurt wel goed van haar taak, maar Wolff zag de push naast het doel verdwijnen. Voor Russelsheim miste alleen Hardt. Becker, Klecker en Hagenbaumer hadden de saaie finale al beslist voordat de strafbalserie van vijf was voltooid.

De was

"Morgen sta ik weer gewoon de was te doen," probeerde Marjolein Bianchi de moed er in te houden. En: "Een jaartje bezinning is niet zo slecht voor Amsterdam." Hetzelfde argument dus waarmee PSV-voorzitter Ruts een rampzalig seizoen publiekelijk met de mantel der liefde bedekte. Met dat verschil dat de competitie voor Amsterdam wat minder desastreus verliep. Na aan de vooravond van het nu afgesloten seizoen met een grote leegloop te zijn geconfronteerd, moest de hoofdstedelijke hockeyclub letterlijk en figuurlijk op het nulpunt beginnen. Gestaag werkte de club zich omhoog in de competitie; niet in het minst dank zij Marjolein Bianchi, die na de winterstop weer het Wagenerstadion kwam binnenvallen. Negen jaar was ze er niet geweest, nadat de toenmalige clubtrainer Hans Jorritsma haar nogal ondiplomatiek de deur had gewezen. "Jij hebt je tijd gehad," sprak hij tot de hockeyster.

Bianchi streek op voorspraak van coach Thomas Tichelman als veldtrainster weer neer op het oude nest. Kort na haar terugkeer werd Tichelman geveld door een virusziekte; reden waarom de oud-jeugdtrainster van Laren ook de coaching er bij pakte. Amsterdam haalde zowaar de play-offs, kwalificeerde zich door strafballen (!) voor de finale, waarin het sneuvelde omdat HGC-keepster Keemink op alle pushes passend reageerde.

Eigenlijk maalde niemand er om bij de club. Bianchi werd in de slotfase van de competitie met zoveel blessures geconfronteerd, dat ze noodgedwongen de voor de gezelligheid in het derde hockeyende Ingrid Wolff moest overhalen de afgeroomde selectie te versterken. Want top en basis zijn smal in Amsterdam. De speelsters moesten voortdurend spitsroeden lopen. Dat ondermijnde kennelijk de mentale weerbaarheid. Terwijl Russelsheim op papier als outsider werd bestempeld (de Duitse club won weliswaar twee Europa Cups in de zaal, maar speelde op gras veertien jaar lang de rol van toeschouwer), was het dus reeler om van de gekende favoriet Amsterdam geen wonderen te verwachten.

Het wedstrijdbeeld in de finale verried dat al. De Europa Cuphouder liet zich te vaak het spel opdringen, moest te veel op de uitmuntende kwaliteit van doelvrouwe Van Haeringen vertrouwen en had de veldtreffer van Elsemiek Bekkers diep in de tweede helft louter aan een toevallige uitval te danken. Kort na de verrassende openingstreffer maakte Britta Becker uit de zevende strafcorner gelijk. Op de bank vertrouwde Bianchi op de goede afloop in de strafballen. Ten onrechte, zoals later zou blijken.

Vaarwel

Bianchi heeft een positieve levensinstelling nodig om er het komende seizoen wat van te maken in Amsterdam. Opnieuw dreigen enkele kernspeelsters de hoofdmacht vaarwel te zeggen. Carole Thate gaat een jaar naar de Verenigde Staten, Judith Jonckheer heeft eveneens haar vertrek aangekondigd en van de anderen moet Bianchi de toekomstplannen nog vernemen. De aanvulling zal grotendeels van buitenaf moeten komen. "Amsterdam is van oudsher een naam in de hockeywereld en beschikt over goede faciliteiten. De club heeft aantrekkingskracht. Bovendien zit er zoveel karakter in de ploeg dat ze altijd uit het dal zal kruipen. Het enige dat ik mis, is het relativeringsvermogen van de speelsters. Vooral de jongeren zijn te zeer op hockey gefixeerd. In mijn tijd was de benadering van de sport volwassener."

Lijkt het Europa Cupboek voorlopig volgeschreven, een toegangsbewijs voor de play-offs in de nationale competitie acht Bianchi zeker haalbaar. Ze is laaiend enthousiast over de formule, die dit jaar bij de hockeyvrouwen werd gentroduceerd. De opgedane ervaringen worden in zijn algemeenheid dermate positief genoemd, dat het hoofdklasse-overleg bij de mannen - dat zich eerst tegen de toegift uitsprak - het onderwerp opnieuw op de agenda heeft geplaatst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden