Storm

Waarom toch worden we zo onrustig van harde wind en storm? Ooit hoorde ik psycholoog Piet Vroon een existentieel antwoord hierover geven: omdat we vroeger in onze grotten door de harde wind onze vijanden ¿ roofdieren of vreemde krijgers ¿ niet konden horen naderen. Irrationele angsten vinden altijd hun bron in de nacht der tijden. Of in de dikke duim van een omstreden psycholoog. Door de storm die zondag en gisteren over Nederland raasde, werd ik angstig als nooit tevoren. Niet omdat rare lieden van een vreemde stam met botjes door neus en oren onder mijn raam kampeerden. Maar juist omdat de harde wind het naderen van mijn vijand extra hoorbaar maakte en versterkte. Gedurende de hele nacht van zondag op maandag hoorde ik hem door de windvlagen heen steeds harder grommen en brommen. Herstel, ronken is een beter woord want het monster dat mijn slaap verstoorde, is van metaal en draagt twee vuurspuwende motoren onder zijn vleugels.

Wie o wie komt op het idee om een vliegreis te boeken op de dag dat de zwaarste storm sinds mensenheugenis gaat razen, brulde ik tegen Geliefde? Ze glimlachte: zij, natuurlijk. Een weekje met zus in Italië om van een zware werkmaand en de Rotterdamse vervuilde lucht bij te komen, laat je niet zomaar schieten door een briesje. Stiekem hoopte ik dat ze haar vliegticket in de vuilnisbak zou dumpen. Maar vliegangst, de mijne in ieder geval, is een van die dingen die het minst gedeeld wordt in huize Ephi. Toch deed ik mijn best om haar deelgenoot te maken van mijn paniek. Ik viste tal van onheilspellende berichten van het internet, prognoses, weervoorspellingen en afschrikwekkende grafieken. Ik overhandigde haar een artikel met als kop 'Storm des doods nadert'. Ze lachte het weg en zei: 'Powned.nl'. En die veertig geannuleerde vluchten dan, jankte ik? Ze zuchtte: 'Dat is Schiphol, ik vlieg op Eindhoven. Voor zover ik weet ligt Brabant niet aan zee'.

Gisterochtend vroeg stapten we in de auto richting de lichtstad met een helse rit van 108 kilometers voor de boeg. Ik hoopte op omgewaaide bomen in de straten, tientallen gekantelde vrachtauto's op de A16 of misschien een peloton ME dwars over de Moerdijkbrug, armzwaaiend en schreeuwend: 'Ga terug!' Op wat flinke klappen van wind en regen na tegen de voorruit, kreeg ik geen hulp van buitenaf. Erger: de Eindhovense vlieghal leek bij aankomst volstrekt onverschillig onder de zwaar betrokken hemel. Ze stapte vrolijk in haar kist en ik bevend in mijn auto voor de terugreis. Onrustig beleefde ik de volgende uren voor mijn scherm totdat het verlossende bericht verscheen: 'Flight 9924, 13.45 landed'. Pas twee uur later nam ze de moeite om een levensteken te sturen. Niet een relaas over een verschrikkelijke reis in een milkshakebeker. Nee, het was een foto die ze in haar Toscaanse tuin had genomen. Je zag een boom, rijkelijk behangen met kleine zwarte olijven, en haar commentaar eronder: 'Rijp voor de oogst!' En nu zit ik alleen en verbijsterd in dit te groot geworden huis, luisterend naar een storm die zich langzaam verwijdert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden