Stilte komt tot leven in het bos

Anne-Marie Bomers
"Ik kom veel in de Egyptische woestijn. Een van de plekken op deze wereld waar je de stilte het beste voelt. Als ik thuis kom van een mijn reizen en weer in mijn achtertuin zit, voel ik die stilte nog steeds. Die heb ik dan gewoon nog bij me. Die kan je overal weer aanspreken.

Elke eerste zondag van de maand lopen in alle provincies groepjes mensen in stilte met elkaar en vormen samen zo een stiltecirkel. De een loopt door een weiland, een ander op het strand en wij gaan het bos in. Maar we zijn allemaal met de stilte verbonden. De zondag is nu eenmaal de beste dag voor een stiltewandeling.

We beginnen om tien uur en maken dan eerst even kort kennis met elkaar. Geen uitgebreide verhalen, hoor, van wat doe je en waar kom je vandaan. Daar komen de mensen niet voor. Als we het bos in gaan merk ik dat de stilte echt tot leven komt. We genieten van alles wat we zien. In stilte. Onderweg wordt er niet gesproken. Als je iets bijzonders opmerkt is het niet de bedoeling dat je anderen daarvan op de hoogte stelt. Kijk maar gewoon en geniet er op jouw manier van. Als je het kind in jezelf kan ervaren - en ik voel altijd in het bos dat het innerlijke kind in mij tot leven komt - dan word je blij. Dat is heerlijk. Dan heb je alles, dan kun je werkelijk in verwondering leven.

Na een uur houden we pauze. De deelnemers vertellen dan hoe ze het vinden en we drinken samen koffie. Die neem ik altijd in mijn thermoskan mee. Ze krijgen er een plak ontbijtkoek bij. Daarna haal ik mijn klankschalen tevoorschijn en lees een mooie tekst voor, bijvoorbeeld van de monnik Anselm Grün, die heel mooi heeft geschreven over lopend mediteren. Hierna is er nog tijd om voor jezelf te mediteren.

Een keer was er tijdens onze stiltewandeling een mountainbikewedstrijd. Die komen dan steeds langs en dat gaat van 'zoef! zoef!' Toen ze voorbij waren dacht ik bij mezelf: nu voel ik de stilte nog beter dan hiervoor. Het hoort er gewoon bij. Je kunt je wel aan van alles gaan storen, maar dan ben je weg bij jezelf.

Als kind ging ik twee keer per zondag naar de katholieke kerk. Daar werd ik blij van. Het ontroert me dat ik die blijdschap nu nog terug kan pakken. Maar ik ben mijn eigen weg gegaan. Als ik mijn huis verlaat om naar het beginpunt van de wandeling te rijden, hoor ik de klokken luiden en zie ik de mensen in nette kleren in hun auto stappen om naar de kerk te gaan. Ik denk dan bij mezelf: wij gaan naar het bos, dat is ook een soort kerk. Je hebt dat gebouw niet nodig om de beleving te ervaren. De wandelingen geven je de mogelijkheid jezelf op te laden voor de week die eraan komt. Als je achter je bureau zit en je haalt eens rustig adem, kun je zo weer bij die stilte komen. Het is eigenlijk heel eenvoudig.

Ik praat niet met bomen. We hebben wel contact met ze. Zo staan we altijd stil bij de laatste grote boom die we tegenkomen: een oeroude rode beuk van misschien wel vijfhonderd jaar oud. Prachtig. Je beleeft dan samen iets wat heel erg mooi is. Alles is tenslotte energie. Zo'n boom ruikt ook zo lekker.

Na de wandeling ga ik naar huis en doe ik de rest van de dag niet zoveel. Ik ga lekker in de tuin zitten. Ik hoef niet meer zo nodig naar de kroeg of zo. Daar heb ik geen behoefte meer aan. Ik was laatst nog in de stad. Ik dacht: wat doe ik hier? Dat komt door de woestijn. Mijn hele leven is er rustiger door geworden. Het kind dat zo blij was in de kerk heb ik in de woestijn teruggevonden.

Twee jaar geleden heb ik vijf dagen alleen in de woestijn doorgebracht. Zonder iemand om me heen. Ik had alleen maar een matje en een slaapzak bij me en verder wat fruit, water en vruchtensap. Op een heel mooie plek waar ik me thuis voel, die ik ontdekt heb toen we er ooit met onze kamelenreis langskwamen. Je komt dan heel dicht bij jezelf. Echt bij je bron. Dat is heel bijzonder. In de woestijn ga je gewoon mee met de stroom. Daar is het eigenlijk altijd zondag."

Wie is Anne-Marie Bomers?
Anne-Marie Bomers (60) is counselor en eigenaar van de website reisnaardestilte.nl. Elke eerste zondag van de maand organiseert zij een stiltewandeling in de bossen bij Austerlitz en doet zo mee aan de landelijke stiltecirkel. Anne-Marie is getrouwd met Gerard Bomers. Samen hebben ze een dochter en drie kleinkinderen.

De zondag bepaalde het ritme van de week, de kerk het ritme van de zondag. Nu kerkbezoek niet meer zo vanzelfsprekend is, vullen we de zondag met onze eigen rituelen. Deze week de zondag van:

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden