Stille kracht

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Een flinke lading fietsers wacht tot het stoplicht op groen springt. Sommigen diep weggedoken in hun sjaal, anderen blazen in hun handen. De grachten zijn bewegingslozer dan anders, de vorst heeft het water al lichtjes in zijn greep. Het is bibberkoud.


Mij wacht een warm welkom achter een stadse voordeur waar een grote Indische familie samenkomt na het overlijden van een dierbare. Schalen met hartverwarmende ladingen pittig eten vullen de keukentafel. De verwarming staat op een tropische temperatuur. "Kom binnen, kom snel binnen."


Ik schud tientallen handen en word dan apart genomen door een broer en zus van middelbare leeftijd. "Mami is gestorven", zegt de dochter als we gaan zitten op een bank met rieten onderstel. "We woonden eerder in Het Gooi. Vader is daar lang geleden gestorven. Hij is daar begraven in een familiegraf. Mami moet daar nu bij."


"Ze waren in de negentig en zijn altijd blijven leven zoals hun leven ooit in Indonesië begonnen is", zegt de zoon. Bali wordt om ons heen gevangen in rood, oranje en zonnig geel. "We willen dat ze hier thuis in een traditionele sarong wordt opgebaard."


Op de dag van de uitvaart zit ik naast de chauffeur in de rouwauto en rijden we de kist naar Het Gooi. We worden gevolgd door de hele familie. Een kleurrijk gezelschap samengepropt in twintig auto's. Zwarte lintjes dansen aan de antennes.


In de buurt van Hilversum gaan we de snelweg af richting begraafplaats. Exact op een drukke kruising slaat de motor van de rouwauto af. De chauffeur probeert en probeert. Om ons heen neemt de irritatie toe, er wordt getoeterd. Vertwijfeld kijkt de chauffeur mij aan: "Ik krijg de auto niet meer aan de praat." Achter ons staat de hele trits gevulde auto's.


Ik stap uit en loop naar de familie. De meesten staan al naast de auto. "Excuses", zeg ik. "De rouwauto is stuk. We gaan een oplossing zoeken."


"Oh, maar daar kunt u niks aan doen", zegt een tante. Ze slaat haar gebatikte stola iets vaster om zich heen.


"Nee, dat komt niet door u", neemt de zoon het gesprek over. "Dat is papa", zegt de dochter. "Hier vlakbij is papa overleden. Zijn geest houdt mami nu vast."


Het hele gezelschap stapt uit en loopt naar de rouwauto. De chauffeur staat voorovergebogen met zijn hoofd onder de motorkap. "Wilt u de motorkap dichtdoen en even opzijgaan?" vraagt de zoon. Met z'n allen gaan ze in een kring om de rouwauto staan.


Het getoeter om ons heen verstomt. "Papa, laat mama maar gaan", zegt de zoon. "Ze komt naar je toe. Ze is naar je onderweg. Laat mama maar los."


"Het komt goed, blijft u maar rustig", zegt de dochter tegen mij. Iedereen prevelt dat vader moeder mag loslaten, dat ze naar hem onderweg is.


Na een paar minuten draait de zoon zich om naar de chauffeur: "Probeert u het nog eens." De chauffeur stapt in, start en direct slaat de motor aan. Zonder verbazing gaat iedereen weer naar de auto's. "Dat is de stille kracht", zegt de zoon tegen mij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden