Stijlicoon, sterrenmaakster en ook nog een beetje vals

Diana Vreeland: The eye has to travel
Regie: Lisa Immordino Vreeland

¿¿¿

Na Anna Wintour, recent met een speelfilm en een documentaire geëerd, is het nu de beurt aan Diana Vreeland, Wintours voorgangster bij Vogue en min of meer de grondlegster van de soort, zowel het type vrouw als de vorm van journalistiek. Het zijn dankbare onderwerpen, die modejournalistes; ze oordelen alleen over uiterlijkheden en meestal zijn ze lekker vals.

Dat laatste viel bij Diana Vreeland (1903-1989) nog mee. Ze werd in 1936 van de dansvloer geplukt door Carmel Snow, toen hoofdredacteur van Harper's Bazaar, die onder de indruk was van haar gevoel voor stijl; die avond een kanten jurk van Chanel, een bolero en veel rouge op de wangen. Vreeland hield van rouge, ze smeerde het zelfs op haar oren, onder het motto 'waarom echt als het ook artificieel kan'. Vreeland vulde in Harper's Bazaar jaren een stijlcolumn.

In de swingin' sixties, die ze perfect aanvoelde, werd ze weggekocht door Vogue waar ze de celibritycultus vorm gaf: modellen als Twiggy werden dankzij Vogue sterren, en sterren als Catherine Deneuve, en Elizabeth Taylor gebruikte ze als mannequins. Na haar ontslag in 1972 vroeg het Museum of Modern Art haar het kostuuminstituut een nieuw leven te geven. Vreeland opende met Balenciaga en organiseerde wilde feestjes waar je bij moest zijn in het museum.

Ze was een geziene gast in talkshows vanwege haar oneliners, zoals die over Hitler ('die ongelooflijke snor, hilarisch, helemaal fout') en die over de bikini: het belangrijkste dat de Tweede Wereldoorlog voortbracht na de atoombom. Zoals het de modespecialist past, bracht ze met die scherpe tong ook haar assistentes een paar keer per dag aan het huilen.

Haar schoonkleindochter baseert zich in deze documentaire deels op de gesprekken die Vreeland had met haar biograaf George Plimpton; twee acteurs spelen hun dialogen overtuigend na op de geluidsband. De film bevat mooi archiefmateriaal, oude interviews en nieuwe interviews met onder meer Calvin Klein en Richard Avedon. Vreelands instinct wordt geroemd, haar onafhankelijkheid, haar excentriciteit. De rasvernieuwer had wel een meer onconventionele vorm verdiend dan dit vrij brave praatje bij een plaatje; maar haar sprankeling en brille komen zeker over.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden