Sterrenkip op grote hoogte

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. Hij houdt niet van vliegen, maar is wel nieuwsgierig naar vliegtuigvoedsel, bereid door een sterrenkok mail@jeroenthijssen.nl

Ik behoor niet tot de soort Homo sapiens volante, de vliegende mens. Die enkele keer dat ik me in een zilveren vogel laat hijsen, verdenk ik, zodra die deuren dichtgaan, de piloot van dronkenschap en de mecaniciens van nalatigheid. Van de koks weet ik zeker dat ze hun vak in de gevangenis hebben geleerd: liefdeloze kwakken, in plastic bakken geserveerd.

Met grote interesse lees ik dan ook de uitnodiging om het nieuwe voer te komen proeven van Singapore Airlines, dat wordt gekookt door Georges Blanc. Zonder te vliegen: het bevindt zich in Amsterdam.

Vanuit de hal van vijfsterrenhotel De l'Europe geleiden schone Aziatische dames de gasten eerst naar de chique koffiebar van De l'Europe, en dan de even chique eetzaal. In het gezelschap verkeert een korte man, in wie je onmiddellijk een Franse boer herkent. Het is Georges Blanc himself, chef van het gelijknamige driesterrenrestaurant in Vonnas, Frankrijk, en nog zes andere eetgelegenheden in de regio Lyon.

De betrekkingen tussen de maatschappij en Blanc zijn me nog niet helemaal duidelijk. Gaat hij iedere vlucht mee om te koken?

Helaas is zijn Frans een stuk beter dan het mijne. De sales manager Benelux legt het uit: de vliegmaatschappij werkt met een panel van negen koks, allemaal excellent natuurlijk, uit alle hoeken van de wereld. Zij bedenken de hoofdgerechten.

Rijke stinkerds in business en first class kunnen van tevoren een maaltijd bestellen op de site. Iraanse kip met lamsköfta met zoetzure rijst, bijvoorbeeld, voor wie naar Doebai vliegt, en prime beef fillet voor de reiziger op New York; voor iedere bestemming is de kaart anders.

Sukkels als ik, pardon: economy-reizigers, hebben de keuze uit drie hoofdgerechten, ontworpen door een van deze chefs; de varianten zijn er in Europese, Aziatische en fusion stijl. En het eten komt niet, uitdrukkelijk niet, in plastic bakjes maar op fraai vormgegeven porselein.

Hapjes gaan rond, de amuses: een rolletje van schuimige verse kaas met kreeft, een schil van knapperig spek en citroenzuur kristallen. Die zijn dus niet van Blanc? De grijze chef schudt zijn hoofd; dit smaakpareltje komt van De l'Europe's thuischef Richard van Oostenbrugge.

Er verschijnen drie tomaatjes, gevuld met groene crème, versierd met paarse viooltjes. Een plaatje voor het oog, op de tong is het eerder elegant dan groots. Dan komt het hoofdgerecht: een kipfilet, mooi opgemaakt met nog een stukje bot, een rondje ratatouille, wat gebakken aardappels en jus. De geur brengt een mens naar het Franse platteland, binnen is het koel, buiten kakelt een toom kippen in de brandende zon. Dit is een signatuur-schotel van Blanc: een kip die echt buitenlucht heeft gesnoven en nu zijn leven veil heeft voor ons, proevers. Perfect klaargemaakt: smeuïg, sappig en vol smaak.

In een betoog dat ik net wel versta legt Blanc uit, dat dit gerecht op de kaart staat van zijn traditionele bistro in Vonnas.

Gerechten bedenken voor daarboven heeft zijn problemen, vervolgt de chef, bijgestaan door de salesmanager Benelux. Grillen kan niet, want open vuur is verboden aan boord. Het opwarmen van kwetsbare sauzen als Hollandaise kun je niet aan het boordpersoneel overlaten. Daarom werkt Blanc het liefst met gestoofde gerechten en wijnsauzen.

En om te bepalen of het allemaal wel smaakt daarboven, legt de salesmanager uit, proeft een team gourmets de gerechten in een drukkamer, waarin de condities van de grote hoogte heersen.

Ook na afloop vertrouw ik piloot noch mecanicien, maar dat van die kok, dat neem ik terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden