Ster worden? Beha uit!

’Wie weet overleeft de begeerte me’. Concept en regie: Alexandra Broeder. Productie: Theaterzaken Via Rudolphi en St. LikeMinds. Tournee t/m 11-4. Inl/res: www.viarudolphi.nl of 020-6277555.

Hanny Alkema

Dat je met het aantrekken van jaren zeventig-seksidool-fenomeen Sylvia Kristel (1952), in één klap bekend destijds door de (blote) ’Emmanuelle’-films, de aandacht trekt is een feit. Of je daarmee automatisch een belangwekkende productie op toneel zet, is minder vanzelfsprekend. Des te spannender de uitdaging, dunkt me.

Mijn eigen nieuwsgierigheid was gewekt door het gegeven, dat juist een jonge theatermaakster een confrontatie wilde aangaan via twee nog jongere actrices met wie zij al langer werkte en die zij voor zo’n experiment inmiddels volwassen genoeg achtte. Dat het Amsterdamse Theater Bellevue – en later deze maand ook de Haarlemse Toneelschuur – er zijn zaal voor openstelde voedde mijn interesse.

Drie jonge vrouwen, niet gehinderd door nostalgisch sentiment. Een leeftijdsverschil van dertig à veertig jaar, te groot voor een persoonlijke herinnering of fangedrag. Och arme: zij laten zich slechts leiden door de nagalm van het platte sterrendom. En stellen daar niets tegenover.

Luidt een van Kristels eerste lessen: beha uit, dan vinden Lilou en Lotte dat „niet zo fijn”. Maar is het dreigende alternatief „karakterspeler worden of secretaresse”, dan wordt op de eerste mogelijkheid niet eens ingegaan, maar vliegen onder de kreet „Secretaresse? Nooit!” de behaatjes op de vloer. De zogenaamde afkeer van bij het sterrenbestaan horende alcohol en drugs wordt al even snel overwonnen in een gillerige wodka-met-hoge-hakken-scène.

Middelbareschooltoneel, bromt mijn welwillende compagnon. Was dat maar waar. De daar niet ongebruikelijke stereotypen en clichés vliegen je inderdaad om de oren, maar in een professionele theaterambiance wordt wat elders nog net vertedert algauw hinderlijk infantiel.

Je mag van ganser harte hopen, dat bedenkster/regisseuse Alexandra Broeder een en ander als ironisch commentaar heeft bedoeld, maar zich niet heeft gerealiseerd dat ironie alleen werkt met echt goed materiaal. Want helaas: de uit improvisaties gegroeide tekst is al te banaal en voorspelbaar, Kristel is zonder camera een fletse actrice. En de meisjes, Broeders muzen? Lotte kan zwoel kijken en Lilou guitig, maar geen van beiden heeft vooralsnog iets wat op een bijzondere toneelpersoonlijkheid duidt.

Dat zij dit tweetal niet in een bij hun leeftijd van zestien prille lentes passende omgeving laten gedijen, valt Broeder en met haar de producent en programmeurs wél aan te rekenen. Ook als publieksmisleiding.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden