Stembonus

Alles kan worden verkocht. Dus ook de democratie. Maar laat de verkoop over aan John de Mol of Joop van den Ende. Aan de jongens die kiezers weten te maken van kijkers. Maar nee hoor, de manier waarop de politici hun handel uitventen is te stom voor woorden. Het kiezen van een burgemeester moet het van ouderdom onherkenbaar gerimpelde gezicht van de politiek weer een aantrekkelijk tienersmoeltje geven, vindt de commissie-Elzinga. Kiezen op de ouderwetse manier, dus, op een voorgekonkelde kandidaat.

In het buitenland heeft het kiezen van een burgemeester aantoonbaar niet tot de opbloei van de democratie geleid; het percentage kiezers dat komt opdagen bij lokale verkiezingen is er vaak net zo bedroevend als hier. In Franse steden werden door de verkozen extreem-rechtse burgemeesters zelfs tentoonstellingen voortijdig gestopt en culturele centra gesloten. Maar wie maalt om dat soort harde gegevens? Niet de politici in Nederland.

Waarom niet de succesvol gebleken bespelers van de massa ingehuurd voor een massaspel als democratie? Heren en dames politici, gooi het over een andere boeg! 3,8 miljoen kijkers bleken kiezers op 30 december. Ze stemden voor big brothers Bart, Ruud of Willem. Niet de commissie-Elzinga kan de democratie redden, maar een van de media-tycoons. John de Mol voor burgemeester. Zelfs ik, die in drie maanden tijd hoogstens een kwartier aan het Big Brother-infuus zat vastgeprikt, stemde voor een van de drie konijnen in het televisiehok en keek de hele uitzending op 30 december wie de winnaar van het spel was. Had ik ook gestemd -kosten een gulden, waarvan dertig cent naar KPN en de rest naar John de Mol ging- als er geen auto was uitgeloofd? Vast wel, want ik win nooit wat in loterijen, dus die auto was nu ook geen aansporing voor mij.

Maar voor anderen wel. Dus waarom niet een promille van de vijf miljard gulden die de regering wil verpatsen als 'lastenverlichting' opzij zetten als bonus voor een echt televisiespel bij de volgende verkiezing? Wat is nu een promille? Op vijf miljard is het bijna niks.

Vijf miljoen gulden. Zet alle lijsttrekkers en fractieleiders een maand lang in een Big Brotherhuis. Het gekwezel van 's lands belangrijkste politici is niet wezenlozer dan de gesprekken van de Big Brotherploeg. Dus daarom hoeven ze het niet te laten. Wie heeft aan het eind van de rit met grappen en grollen, relevante argumenten, vertederende gestes en aan menselijkheid grenzend gedrag het hart van de kijker/kiezer gewonnen? De kleurlozen: Melkert of De Hoop Scheffer? De demagogen: Rosenmöller of Marijnissen? De degelijken: Kok of Schutte? Of de enige vrouw: Borst. Wie blijkt er na een maand pressurecooker een hart van goud en een geest als helder water te bezitten?

De winnende politicus krijgt niet persoonlijk een geldprijs, maar uit de kiezers die op zijn/haar partij hebben gestemd, wordt een kiezer uitgeloot. Die mag naar eigen inzicht de vijf miljoen besteden voor een maatschappelijk doel. Eén extra cel in een extra gesloten inrichting voor een bloedlinke crimineel. Een schoolgebouw gerenoveerd. Extra verpleegkundingen in het verpleegtehuis in de buurt. Opvang voor een paar zwaargestoorde tieners. Een handvol hartpatiënten sneller een nieuw hart. Extra geld voor onderzoek naar reuma. Wat deze kiezer ook maar wil. Een nadeel is dat niet meer anoniem kan worden gestemd. Maar een kniesoor die daar om maalt. Privacy is in dit land hoe dan ook een fictie. Bovendien, een kiessysteem maken waarbij zowel anoniem als op naam kan worden gestemd is gemakkelijk te maken.

Voor geld doet de kiezer alles, dus ook stemmen. Voor geld doen politici de raarste fratsen, dus ook Big Brother. Laat John de Mol de democratie bedenken en de democratie wordt echt gered.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden