stekelige huisgenoot

Nét nu mijn schoonmoeder is opgenomen in een verpleeghuis, in afwachting van een indicatie voor een vaste plek, staan twee cactussen bij haar thuis te bloeien dat het een lieve lust is. We durven het haar niet te vertellen en de foto's laten we ook maar niet zien, bang als we zijn dat de heimwee haar te veel wordt. En terug naar huis, dat is nou juist niet goed voor haar.

Joke van Laar

Teken van liefde en trouw

Deze week had ik juist de lidcactus naar binnen gehaald. Hij was de hele zomer vertroeteld in de schaduw en had veel zorg en aandacht gekregen. Het ging namelijk niet goed met hem. Ik heb hem op zestienjarige leeftijd als stekje gekregen van mijn vriendje, mijn huidige man. Nu zijn we 71 en 72 jaar en hij heeft nog altijd een plaats in ons hart. Hij reisde met ons mee door alle stadia van het leven. Hij verhuisde een paar keer. Een aantal jaren geleden was hij vier maanden in pension bij een van onze kinderen omdat ons huis nog niet was afgebouwd. Hij kwam bloeiend terug. Helaas bloeide hij verleden jaar niet. De blaadjes werden kleiner. Misschien een beetje verwaarloosd. Net als een mensenleven als de veroudering toeslaat. Verpot, nieuwe aarde en regelmatig water gegeven, en jawel, hij doet het weer. Hij ziet er gezond uit en de eerste knoppen verschijnen inmiddels. We zijn daar erg blij mee want het is een teken van onze liefde en trouw.

Magdaleen Pasman-Geuze

Nieuwe bolletjes

Het was februari 1987, een heftige tijd na het overlijden van mijn moeder en wij als kinderen moesten het ouderlijk huis leegruimen. Het was verdrietig om te doen. Waar moesten we beginnen? Opeens viel mijn oog op een bloeiende cactus in de zonneschijn in de vensterbank, met kleine fragiele rode bloemetjes, zo mooi. Ik kon hem daar niet laten staan, wetende dat hij zou verpieteren, wetende dat mijn moeder niet meer voor hem zou zorgen, dus nam ik de cactus onder mijn hoede. Hij staat nu bij mij in de vensterbank, met elk jaar weer nieuwe bolletjes erbij. Hij bloeit nu niet, maar straks wel weer, in februari.

Marlies Vennink-Baars

Cactus zwaait niet terug

Op een dag sprak een goede vriendin mij aan. Ze was een beetje verbolgen want ze had mij thuis op de bank zien zitten en uitgebreid voor het raam gezwaaid, maar ik had niet gereageerd. Ik was verbaasd, want ik wist dat ik toen niet thuis was. Toen zij bleef volhouden, ben ik ook maar eens voor mijn raam gaan staan. En zag ik aan de andere kant van de kamer mijn bolcactus op de vensterbank net boven de bank uit komen.

Marlies van Veen

Zwager met stekels en bloemen

Afgelopen zomer overleed mijn jongste zwager, na een moeilijk leven. Met vallen en opstaan werd hij zestig. Hij was een rustige man en een dierenvriend met enorm veel talent: voor muziek, gezelligheid, geschiedenis en het maken van historische gerechten. En dan heb ik nog maar een deel benoemd. Onvergetelijk is zijn fantastische pastei met rundvlees, pruimen en kaneel die hij uit de oven haalde toen mijn man (zijn broer) en ik bij hem voor het avondeten waren uitgenodigd. Hij was belezen waardoor zo'n avondje nooit saai werd. Zo nu en dan kreeg 'de moeite met het leven' de overhand. Af en toe werd regelmatig. Die moeite heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost. Na zijn overlijden hebben zijn partner, broers en zussen zorg gedragen voor zijn nalatenschap. Uiteindelijk bleef een aantal voorwerpen over, waaronder een schaal met cactussen. Die staat nu bij ons in de kamer. De stekels en bloemen zijn een verbeelding van het leven van mijn veelzijdige zwager.

Joke Huisman

Met de trends mee

Toen ik 45 jaar geleden op kamers ging, kreeg ik ze mee van mijn oma. Mijn oma was een beetje een gebogen Zeeuwse vrouw, met een grijze knoet, wat moeilijk bewegend, gewend aan armoe, altijd op sloffen en gek op haar kleinkinderen. Als ze haar keukendeur uitstapte en langs twee hortensia's liep, kwam ze bij haar kleine kas. Daarin stonden tafeltjes met verschillende soorten cactussen. En ik kreeg kleintjes mee.

Mijn cactussen deden met de trends mee. Ze stonden in potjes, in een duig, in een accubak en toen ze daar uit groeiden weer in potjes. Ze zijn talloze keren verhuisd, de kleintjes zijn af en toe uitgedeeld. De laatste jaren zijn ze uit de kamer verbannen. Elk jaar worden het er minder. Maar toch, de laatste hebben zo goed gedijd deze zomer, misschien moet ik er weer wat beter voor zorgen. Ik weet namelijk waar ze vandaan komen en welke weg ze hebben afgelegd; ik ging dezelfde weg. Ook al houd ik niet meer zo van stekeligheden, ik houd nog wel van mijn oma.

Lourina Willemsen

Lid van de familie

Mijn lidcactus (Schlumbergera buckley) is gekweekt door mijn vader, zo'n 55 jaar geleden.

Toen mijn vader stopte met werken, begon hij in onze serre een minikwekerij. Hij kweekte onder andere lidcactussen. In ieder potje stak hij een enkel 'lidje'. Dit schoot wortel en na verloop van tijd groeide daar een plantje uit met mooie vertakkingen. Mijn plant is een lange weg gegaan, hij was altijd bij me en groeide langzaam uit tot wat hij nu is. Tijdenlang geef ik hem gedachteloos water en dan ineens besef ik weer hoe bijzonder het is dat ik deze plant al zo lang heb en dat hij mij verbindt met de herinnering aan mijn vader. En wat is hij mooi als hij in bloei staat! Hij zit dan vol prachtige violetkleurige bloemen. Mijn drie kinderen heb ik ook weer een stekje gegeven en zo leeft mijn vader, hun grootvader die ze nooit hebben gekend, een beetje voort in hun leven.

Gerard Wesselius

Bloeit juffrouw Rensen al?

Mijn lidcactus is een enorme plant, die ik erfde van een oud-hospita, eind jaren tachtig, toen zij naar een verzorgingshuis ging. Bij mij werd de plant nog groter. Uiteindelijk verhuisde de cactus naar een vriendin maar mijn stekjes hebben zojuist weer uitbundig oranje gebloeid. Begin deze maand vroegen we - zoals elk jaar - aan mijn vriendin: bloeit juffrouw Rensen al? Nee, hoorden we, nog niet, maar ze was wel dik in knop. De hospita werd 102 jaar en leefde steeds mee.

Guus Leguijt

Tussen de benen

Mijn cactus kreeg ik ongeveer veertig jaar geleden. Hij is moeilijk te vervoeren door zijn hoogte (ongeveer 85 centimeter) en daardoor erg instabiel. Bij onze laatste verhuizing heeft hij een speciale behandeling gekregen. Wij hebben hem in een 'transporter' vervoerd, maar vanwege zijn stekelige uiterlijk kreeg hij een speciaal plaatsje tussen de benen van mijn man met een band eromheen om hem overeind te houden.

Dat viel niet op tot we in de file kwamen en er naast ons een busje met werkvolk kwam stil te staan. Het laat zich raden welk commentaar we kregen door de gesloten ramen.

Anneke Vonk

Zijn hobby

Ik houd al bijna 25 jaar van mijn 'cactus'.

Hij heeft geen stekels, ziet niet groen. Bovendien bloeit er geen prachtige bloem door zijn doornmantel heen. Nee, mijn cactus is een cactusliefhebber. Gelukkig ben ik nooit de concurrentie aangegaan met deze buitenechtelijke liefde. Deze hobby heeft ons leven wel een beetje beperkt: 's zomers niet op vakantie. Dan hebben deze planten immers de meeste zorg en water nodig. In het voorjaar moet er gezaaid, verpot, diverse planten kunnen naar buiten en de kas wordt weer in orde gebracht. Hij zoekt planten uit voor de cactusbeurs in juni.

De winter maakt dit ruimschoots goed. De planten rusten uit en wij kunnen op vakantie. Naar de Canarische Eilanden, de zon en temperatuur voor mij, de cactussen en vetplanten voor mijn man. We zijn voor de cactussen ook 'buiten' gaan wonen. Hij bouwde eigenhandig een houten kas op.

Toen ik mijn partner leerde kennen, wist ik nauwelijks iets van cactussen af. Ik had het te druk met werk en het opvoeden van drie pubers. Hij leerde mij kijken: kijken naar de prachtige vormen en bloei van deze planten. Hij leerde mij geduld en aandacht hebben. Hoe stekelig ze ook zijn, verzorging vereist veel tact. Weer later kwamen mijn liefde voor vormen, kleuren, kunst en zijn liefde voor planten dichter bij elkaar. We ontdekten oude gravures. Prachtige afbeeldingen van cactussen en vetplanten. Onze woonkeuken hangt er inmiddels vol mee. Mijn 'cactus' gaat in het najaar met pensioen. Het zal concurreren worden tussen zijn twee liefdes.

Loes Jap-tjong

Mevrouw Hofstra

In de vensterbank van onze keuken staat een 'Christus Doorn' van meer dan veertig jaar oud. In 1969 kreeg mijn moeder dit exemplaar als stek. Ze werkte toen als verpleegkundige, en als dank voor bewezen diensten kreeg ze dit plantje van mevrouw Hofstra, die bijna een jaar door haar werd verzorgd. De cactus zette regelmatig de stekels op een daarom werd hij overgeplaatst naar onze keuken, waar hij liefdevol wordt verzorgd door mijn man met groene vingers. En nu vieren mijn moeder en haar vriendinnen komend jaar hun 50-jarig jubileum als verpleegkundige. De cactus van mevrouw Hofstra is het symbool voor een halve eeuw zorg. Ze hebben inmiddels allemaal weer een stekje in de vensterbank.

Ellen Oosterloo

Lucky Luke

Onze Euphorbia Ingens is 1 meter 50 hoog. Niet één met een geschiedenis of sentimentele waarde, maar gloednieuw en sinds september onze nieuwste aanwinst in huis. Cactussen hebben we nooit mooi gevonden, altijd een beetje zweverig en alternatief, maar we wilden er één uit de bekende Lucky Luke-strips: een echte Western-cactus met brede 'armen'. Dat is gelukt! Onze breedarmige vriend staat naast een afbeelding van Vincent van Gogh, de overmatig prikkelbare kunstenaar - net als de cactus - die last had van depressiviteit in de wintermaanden. Tijdens de kerstdagen vervangen we onze prikkelbare schoonheid door een blauwspar met lichtjes erin. En vanaf januari zullen we onze cactus regelmatig water geven, immers dan komen er bloemen aan, hebben we van horen zeggen. De gieter staat al klaar.

Reinout en Anne-Fleur Wilmink

Mijn cactus is er nog!

Vroeger gingen we twee keer per jaar naar Leiden om kleding te kopen en dan liepen we ook even over de markt, waar ook cactusjes werden verkocht, drie voor 2 gulden 50. Onze jongste drie kinderen kregen toen zo'n cactusje, de grootte van een flinke knikker. Vele jaren stonden ze voor het raam, de minst mooie is er nog, nu in een bejaardenflat.

De kinderen van toen zijn nu op middelbare leeftijd, mijn man is overleden na zestig jaar huwelijk, maar de cactus is er nog! Ik ben zelf al 87 jaar maar ik houd van deze cactus!

E.I. Colijn-Verhoog

Een knipoog van mijn moeder

Ik heb een cactus van mijn moeder. Zij overleed in 2003 en koesterde een cactus omdat deze altijd prachtige bloemen gaf. Ik kreeg cactussen nooit tot bloei. Na haar dood besteedde ik veel aandacht aan de cactus. Bij warm zomerweer zette ik hem overdag buiten en haalde hem 's avonds weer naar binnen. In de winter kreeg de cactus een goede plek in huis, dat wil zeggen: minder licht en niet te warm. Ik was heel blij toen na ongeveer vijf jaar in het voorjaar een eerste bloem uitkwam, ik beschouwde het als een knipoog van mijn moeder. De bloem bloeit één dag en geurt heerlijk. Na dat eerste jaar zijn het er alleen maar meer geworden. De knipogen van mijn moeder vermeerderen zich.

Jopie Zwartbol

Wie maakt me los?

Naast de openhaard midden in de kamer, stonden zo'n zestien jaar geleden twee smalle cactussen, vanwege de loopruimte. Op een dag hing er eentje afgebroken half uit de pot: ziek. De andere heeft twee jonkies plus nog een paar, die nodig ook op zichzelf willen gaan staan. Wie ze wil hebben mag ze op komen halen.

Annette Jetten

Moederhart

Een paar dagen voor moederdag in 1974 tref ik bij het stofzuigen onder het bed van een van mijn zoons een plastic tasje aan. Mijn echtgenoot is de zaterdag ervoor met Philip (1967) en Felix (1969) naar 'de grote stad' geweest voor een cadeau. In het tasje zie ik een klein glazen karretje met een ezel ervoor. In de laadruimte een mini-cactus. Natuurlijk ben ik op moederdag blij verrast! Het karretje komt voor het keukenraam te staan. Ik geef het cactusje met enige regelmaat water en vul, zo ver er ruimte is, de aarde aan met klontjes klei die ik tijdens het schillen aantref op de aardappels. Het cactusje is mij heel dierbaar. We verhuizen, en het cactusje verhuist mee. Dan wordt onze oudste zoon ongeneeslijk ziek. Hij overlijdt met Kerstmis in het jaar 2000, 33 jaar jong. Wanneer ik op de dag van zijn heel waardige begrafenis thuiskom, zie ik een niet eerder opgemerkt nieuw lid aan de cactus. Helder groen en in de perfecte vorm van een hart. Een teken van onze zoon aan mij, zijn moeder?!

Nu, bijna veertien jaar later, staat de dezelfde cactus nog steeds voor het keukenraam. Het plantje, weer wat groter geworden, verdient geen schoonheidsprijs, maar het hart is nog altijd herkenbaar. De cactus is mij nog altijd zeer dierbaar.

José Schults-van den Dungen

Uit de vuilnisbak

Mijn cactus is zo'n 'eierplant' of 'omaplant'. Niks bijzonders, maar deze heb ik als negenjarige gered uit de vuilnisbak op school. De meester van de derde klas had geen zin meer in al die pierige stofnesten in zijn vensterbank, dus hup, daar ging-ie. Ik had medelijden, viste 'm stiekem tussen de papierproppen en kauwgumresten uit, en nam hem mee naar huis. Hij kreeg een nieuw potje met verse aarde. Mijn moeder had een hekel aan 'm. In de lange zomervakanties overleefde hij in de achtertuin.

Hij ging met me mee op kamers - daar speelde hij in december geduldig 'kerstboompje' met zilveren balletjes tussen zijn bladeren. Door schromelijke verwaarlozing in de tijd van mijn afstuderen, heeft hij meerdere bijna-doodervaringen gehad. Hij zag alle huizen waar ik woonde, hij zag mijn kinderen komen, overleefde hamsters en cavia's. Zijn stam meet inmiddels een dikke 15 centimeter in doorsnee, hij is 75 cm hoog. Hij moet af en toe radicaal naar de kapper omdat hij anders niet meer door de deur kan, als hij in november van het terras weer naar binnen komt. Ik ben 55, wij delen dus al 46 jaar lief en leed. Ik realiseer me dat hij één van mijn oudste relaties is.

Alleke Wieringa

Net als oma

In de keuken bij mijn oma in Brouwershaven stonden twee cactussen op de vensterbank. En als er dan kleine bolletjes op kwamen, kreeg ik 'een jonkie'. In mijn herinnering bleven die cactussen van oma altijd klein. Ze had veel kleinkinderen. Maar door de jaren heen groeide mijn 'jonkie' uit tot een prachtige verzameling van bolletjes, met uiteindelijk een doorsnede van wel 40 centimeter. Tijdens een vakantie ging het mis. De buurvrouw had te enthousiast water gegeven en het hart was helemaal verrot. Gelukkig was er van de randen nog wel wat te redden. En jaren eerder had mijn kinderen al hun eigen jonkie gekregen. Inmiddels zijn mijn volwassen kinderen trots en gehecht aan hun mooie cactus. En ook die van mij is weer gezellig, rond en genereus. Net als vroeger mijn oma.

Anita Boot

In de jaszak

In 1968 bracht ons dochtertje (4 jaar) wat cactusbolletjes mee van de kleuterschool, ze had ze uit de prullenbak gevist. De zuster, de kleuterleidster, had ze weggegooid. En Birgitte wist zeker dat ze mama daar heel blij mee kon maken. Ze had de bolletjes ondanks de stekels in haar jaszak gepropt. De bolletjes zijn inmiddels bollen geworden. Tegenwoordig staan ze op vensterbank van mijn werkkamer voor het schuifraam om, indien het open staat, de buurtkatten buiten te houden. In 2012 verscheen er tot mijn verrassing een prachtige bloem, na 44 jaar!!! Ik was zo blij dat ik er een foto van maakte en doorstuurde naar onze dochter. Dit jaar hadden we weer een bloem.

Tiny Hendrickx

Wanneer ga je bloeien?

Onze oude cactus kreeg onze dochter ooit als een heel klein bolletje van een vriendje van school. De cactus zat in het kleine potje, waarvan ook een foto is gemaakt en hij groeide uit waardoor hij steeds in een grotere pot werd overgezet. Wij hebben steeds het kleine potje bewaard. De cactus ging mee van het ene naar het volgende huis. Wij wachten er nu op dat de cactus eens gaat bloeien; dat zou wel erg leuk zijn!

Theo en Henny Klein

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden