Steengoede dansers in stuk van Goecke

Choreografen hoppen tegenwoordig van het ene naar het andere gezelschap. Dat duidt op bloedarmoede, maar leidt ook tot mooie voorstellingen.

Nederlands Dans Theater
Holland Dance Festival. Nederlands Dans Theater I met 'Traces'. Tournee t/m 18/3. www.nederlandsdanstheater.nl

Een beetje raar is het dat de dansgroepen in zo'n klein dansland als Nederland elkaars choreografen 'wegkapen'. Marco Goecke tekent voor het Holland Dancefestival-programma bij het Nederlands Dans Theater (NDT) voor zijn tweede choreografie, terwijl hij als choreograaf is/was gelieerd aan Scapino Ballet Rotterdam. Dat 'gezelschaphoppen' is een wereldwijd verschijnsel; er is bijna geen choreograaf meer die zich voor lange tijd vastlegt bij één bepaalde groep. Freelancen is sexy.

Daarmee vervagen de grenzen tussen de groepen, en erger: het duidt op bloedarmoede binnen de dans. Juist nu zouden groepen als Scapino of NDT de eigen signatuur en uitstraling moeten bewaken.

Aan de andere kant: een dansstuk van Goecke, vlijmscherp en trefzeker uitgevoerd door NDT, is andere koek dan bij Scapino, dankzij de gerijpte benadering van de steengoede NDT-dansers. Het werk van Goecke, de nachtvlinder van het ballet, weemoedige Werther en sardonische Faust in één, komt hier veel beter over.

Onder een dreigende wolkenlucht schildert Goecke in 'Garbo Laughs' zijn zwarte tussenwereld, met molenwiekende dansers die als Petroesjka's door een waanzinnige poppendokter aan onzichtbare touwtjes worden voortbewogen. De verwijzingen die Goecke doorgaans heeft naar pantomime, slapstick en showmusical zijn minder prominent - de gimmick voorbij, het is meer 'dans'. Er zit meer adem in Goeckes idioom en daarmee meer verbeelding: de weemoed achter al dat nerveus gefladder en die eeuwige jeuk - de vergankelijkheid van de mens komt áán.

Meer weemoed, maar dan aan de oppervlakte, bij Crystal Pite (zij 'hopt' van NDT naar Canada National Arts Centre en de door haar opgerichte groep Kidd Pivot in Frankfurt). Een toepasselijk ballet in de sneeuw, beladen met de melancholie die bij de winter hoort, over ontmoeting en afscheid nemen en hoe verlies in onszelf resoneert. In choreografische constructie is 'Solo Echo' het beste wat we van haar bij NDT hebben gezien, met soepele bewegingssculpturen van solitaire dansers die beweging inzetten, waarop het ensemble volgt. Als nagalmen van zichzelf.

En toch is het weer Jirí Kylián die in de solo 'Double You' (1994) de emotie lostornt. Hij laat danser Medhi Walerski alle stadia van de motivatie van het kunstenaarschap doorlopen; een hypnotiserende reis vol innerlijke hobbels, met op de achtergrond twee reusachtige slingers van Foucault die zijn nietigheid illustreren én zijn uniciteit binnen dit grote, niet te bevatten universum onderstrepen. Magisch hoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden