Steeds weer terug naar de kust

Sara Taylor

Vrouwen worden slecht behandeld, maar staan weer op. In de negentiende eeuw pakken ze de dodelijke braaknoten, nemen een mes ter hand en in de twintigste eeuw gewoon een geweer.

Er wordt eigenhandig een lievelingspaard van een vader gecastreerd, in een ander hoofdstuk is een man die naar een andere vrouw dreigt over te lopen datzelfde lot beschoren.

Het zijn allemaal geen doetjes, dát hebben de generaties vrouwen uit het opmerkelijke debuut van Sara Taylor (1988) in elk geval gemeen.

Ook dat ze van oorsprong 'De kust' als thuisgrond hebben, een eilandengroep in de Chesapeake Bay, vlak voor de kust van Virginia, en dat het afstammelingen zijn van twee families en één oermoeder, Medora Slater.

Er wordt veel weggelopen van, en weer teruggekomen naar De Kust. Het is onmogelijk om je los te maken van je land en je thuis, toont de schrijfster ons, en families blijven eeuwenlang met elkaar vervlochten.

De vrouwen in 'De kust' zijn nu eens niet per se mooi, aardig, of in lijdzame afwachting van wat er gebeuren gaat. Nee, ze zijn intelligent, wilskrachtig, hebben een duistere inborst, grofgebouwd, geloven in zelfbeschikking, en nemen telkens opnieuw - hoe dan ook - het (gewelddadige) heft in handen.

De vanzelfsprekendheid waarmee Sara Taylor dit vrouwbeeld schetst, is een verademing in de literatuur.

Het is sowieso moeilijk te geloven dat dit een debuut is, zo toonvast, avontuurlijk en zelfverzekerd is het geschreven. Zo hecht is uiteindelijk het bouwwerk. Donker realisme, magisch realisme - een opa die de gave van het stormmaken op zijn kleindochter overbrengt - Taylor trekt alle registers met gemak open en we geloven het.

'De kust' is nou typisch géén boek dat je in een ruk uitleest. En dat is ook maar goed. Dan zou je teveel missen. Na elk hoofdstuk moet je je instellen op een nieuw verhaal, in een andere tijd, verteld vanuit een heel ander perspectief. Van lekker doorlezen kan geen sprake zijn.

Wat dat betreft en wat betreft de intensiteit van de hoofdstukken - er gebeurt erg veel in een paar pagina's - lijkt het meer op een verhalenbundel.

Met deze vertelstructuur toont de schrijfster verwantschap met Jennifer Egans 'Bezoek van de knokploeg', en 'Wolkenatlas' van David Mitchell.

In dertien hoofdstukken worden totaal verschillende werelden en tijden geschetst en hele levens gesuggereerd.

In feite zijn het dertien romans in één. En dat is veel.

Haar compacte en narratieve schrijfstijl, maakte dat het voor mij soms té vol werd. Ik verlangde naar wat meer lucht tussen de regels.

Elk detail is van betekenis. In elke flashback zit een belangrijke vooruitwijzing of terugwijzing. Nergens krijgt je hoofd even rust. Je zoekt steeds naar de verbindingen.

Je moet wel echt van puzzelen houden als je precies wil weten hoe dit familie-epos in elkaar steekt.

Maar ook als je niet van puzzelen houdt, zoals ik, valt er voldoende te genieten in 'De kust'.

Ook zonder dat je precies weet wie een nazaat van wie is, en zonder dat je steeds terugbladert naar de stamboom die in het begin van het boek is opgenomen, zijn het afzonderlijk van elkaar sterke vertellingen en is er de thematiek die de verhalen bindt.

Sara Taylor: De kust

(The Shore) Vert. Jan de Nijs.

Ambo Anthos; 320 blz. euro 21,99

Sara Taylor

(1988) kreeg thuis in Virginia onderwijs tot ze als jong volwassene naar Engeland verhuisde. Ze werkt nu aan een proef-schrift over censuur op de Universiteit van East-Anglia. Haar debuut belandde op de shortlist van de Guardian First Book Award, en The Times Young Writers Award.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden