Starbucks langs de snelweg

Nederland is klein, toch zijn er een paar tankstations waar je de allure van een groot land voelt

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Ik hou van tankstations. Mijn vader werkte vroeger bij BP, op een kantoor dat gevestigd was boven een BP-station in de Haarlemse binnenstad. Als kind was het heerlijk om daar te komen, te zien hoe de wasstraat werkte en om de geur van verse benzine op te snuiven als ik een keer mocht tanken. Mijn vader rook altijd naar benzine als hij thuiskwam. De brandstof die hij verkocht staat inmiddels voor een verguisd idee van vooruitgang, maar is er gewoon nog.

En dus horen tankstations nog steeds bij vakanties, bij lange ritten naar het Zuiden, met stops voor benzine en om te plassen op veel te vieze wc's - vroeger althans. Iets kopen deden we nooit, mijn moeder zorgde voor boterhammen, koffie en gekookte eieren waarmee je heus tot aan Pesaro kon komen. Dat de beste tankstations met de beste koffie- en ontbijtbars die je je maar kunt voorstellen zich in Italië bevinden, ontdekte ik pas veel later.

Nederland is klein, toch zijn er een paar tankstations waar je de allure van een groot land voelt. Een jaar of vijftien geleden werd bij Maarssen een tankstation aangelegd, op grote afstand van de snelweg. Dat was met het oog op de verbreding van de A2 die toen nog in de sterren stond, maar die extra lange toerit, die enorme batterij van wel 24 benzinepompen die daar schuin in het landschap was gezet, boden een on-Nederlandse aanblik. Zeker 's avonds, met het oplichtende geel en oranje. Het station was 24 uur per dag open, ook dat vond ik een geruststellend idee, al kwam ik er weinig want na het tankstation ben ik al bij mijn afslag, maar des te meer was het daarom een vertrouwd baken. Al verdween er iets van die magische allure toen het door de verbreding van de snelweg ineens veel dichterbij was gekomen.

Aan dat tankstation plakt sinds anderhalf jaar een filiaal van Starbucks. Dat leek me een nieuw verschijnsel - en dat was het ook. Een goed idee, want bij veel tankstations is de koffie nog altijd om te huilen. Tegelijk leek het of de McDonaldisering van de Starbucks - vroeger iets exclusiefs waarvoor je naar New York moest - nu definitief had toegeslagen. Maar ik kwam er nooit, omdat koffie bij de ochtend en de heenweg hoort.

Nu ik er ga kijken verbaas ik me weer eens hoe zo'n formule op elke willekeurige plek perfect kan worden uitgerold. En dat zelfs het publiek weer klopt, vrachtwagenchauffeurs zie je hier niet, wel drie Chinese toeristen, twee vriendinnen op leeftijd, een grote man met afzakkende jeans en een laptoptas... De grote troef is de jongen die de namen op bekers schrijft en afrekent. Baard, knotje, bril en voor iedereen een vriendelijk praatje. Als ik al een tijdje aan een tafeltje zit zoekt hij mijn blik en steekt verwachtingsvol zijn duimen omhoog: of de chai latte oké is? Weg is mijn anonieme snelweggevoel. En dat is bijna een beetje jammer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden