Star Wars in de nieuwe bios

De stad die jaarlijks gastheer is van een groot filmfestival kreeg voor het eerst een megabioscoop in zijn centrum. Hij was nog niet helemaal af, zes van de veertien zalen waren nog in aanbouw, maar hij ging deze week alvast open. Ik was er toevallig voorbijgekomen; er stond een grote rode vrachtwagen voor de deur van een frisdrankmerk. De truck was met lichtslangen versierd en er poseerde een Kerstman voor met twee jonge vrouwen in rood-witte kerstpakjes. Je kon met ze op de foto.

Ik keek omhoog langs de hoge glaspui van het bioscoopcomplex; tegen de wand was een reusachtige filmposter bevestigd dat 'Rogue One', de nieuwe Star Warsfilm, aankondigde. Binnen in de hoge hal was het warm, van het plafond hingen boemerangvormige design-lampen neer die leken op ruimteschepen. Het rook er naar lijm en verf. De vloerbedekking was dik en donker. Eigenlijk was het hele interieur donker gehouden, donkergrijs dat combineerde met het paars ledlicht dat de leuningen van de roltrappen markeerde.

Star Wars! Dit was de première-avond, niet alleen voor de film, maar voor de hele bioscoop, dus liet ik me verleiden tot het kopen van een kaartje, want, zei een medewerker, 'we vertonen hem in de grote zaal in ultra 3D.' Dat was iets met extra luidsprekers.

Ik heb geen band met Star Wars. Het is aan me voorbijgegaan, al in de jaren zeventig en ook in de decennia die erop volgden. Ik begreep dat het een soort 'Lord of the Rings' in de ruimte was, een boos door de mensheid gesticht keizerrijk in een galactische toekomst met gekoloniseerde planeten. Er heerst terreur, onder leiding van een duistere figuur die Darth Vader heet, en er is verzet van rebellen. Grenzen van tijd en ruimte zijn geslecht, maar rondgevlogen wordt er nog in roestige ijzeren schepen. De toekomst is aan de zware metalen.

Op de tweede verdieping passeerde ik een grote winkel, waar volwassen kerels zichzelf bedienden door grote zakken vol te scheppen met snoep, of emmers met popcorn, vergezeld van bier uit beugelflessen. Bij de ingang van zaal zeven stonden twee 'stormtroopers', soldaten van het keizerrijk, van wie er in de film honderden zouden sneuvelen.

De zaal zelf was een openbaring. Een enorme tribune rees op voor een kolossaal scherm. De donkere wanden waren met stof bekleed, voor een optimale akoestiek, de grijze stoelen breed en comfortabel. De zaal vulde zich met honderden mannen en een enkele vrouw.

Al bij in het beeld brengen van het logo van de filmproductiemaatschappij klonk applaus. Een beugelfles plopte. Ik was in een seance van ingewijden terechtgekomen. Niet dat ik ze nog hoorde, want de film is qua geluid een aaneenschakeling van gedaver, van knallen, van explosies, aaneengetoeterd door opzwepende blazers. Die begeleidden ook een verzengende vernietigingsstraal vanuit de bolvormige stalen Death Star, waarmee steden en zelfs planeten door het keizerrijk aan gort geschoten kunnen worden.

Goed en Kwaad stonden overzichtelijk tegenover elkaar, de held was een heldin, en verder was de man-vrouwverhouding dezelfde als in de zaal, en aan het eind was bijna iedereen er geweest.

Daarna deden we allemaal een plas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden