Stapje voor stapje gaat basketbalteam vooruit

's-HERTOGENBOSCH - Het nationale basketbalteam boekt progressie, maar het is nog lang niet zover dat de grote Europese basketbalnaties ontzag voor de ploeg hebben. Na een prettige winst op Estland (99-90), eerder vorige week, bleek Kroatië zaterdag voor de Nederlandse spelers nog te machtig (79-67).

In kwalificatiegroep D voor het EK van 1999 in Frankrijk won Nederland woensdag in en van Estland, een resultaat dat niet alleen mooi maar vooral verrassend was. Daardoor weet het team van coach Lucien van Kersschaever op de helft van de rit twee ploegen (IJsland en Estland) achter zich, terwijl het drie thuisnederlagen leed (Litouwen, Bosnië en Kroatië). Nederland bevindt zich aldus in de positie tussen servet en tafellaken: de ploeg wint van de 'kleintjes', maar moet vooralsnog lijdelijk toelaten dat de grote jongens met gemak de baas zijn. Zo op het oog lijkt een vierde plaats in de poule het hoogst bereikbare. Dat betekent uitschakeling voor de eindronde. Daar was al een beetje op gerekend, dus een grote teleurstelling is het niet. De winst op Estland kwam wel als geroepen. Zou zelfs de vierde plaats gemist worden, dan moest Nederland zich voor het volgende evenement via een voorronde zien te plaatsen voor de kwalificatiepoule. Nederland heeft daar ervaring mee: om nu te mogen meedoen aan de kwalificaties, moest de ploeg eerst van België en Ierland winnen en zich zodoende onttrekken aan de Europese basketbalbodem. Tot een dergelijke vernedering hoeft het de volgende keer waarschijnlijk niet te komen.

De vooruitgang gaat met kleine stapjes. Niettemin toonde Van Kersschaever zich tevreden. “Dit was al veel beter dan in november toen we die andere drie wedstrijden speelden.”

Progressie boeken gaat moeizaam en de bondscoach weet wel waarom. “Morgen gaan de spelers terug naar hun clubs en wat zij hier leren, dat leren zij daar niet. Mijn doel is de spelers verder te ontwikkelen en op kracht te trainen, want dat ontbreekt er bij de clubs ook aan.” Dat moet gebeuren op zondagse trainingen en in de komende zomerstages. Van Kersschaever: “De spelers zeggen dat ze op die zondagen nieuwe dingen leren, soms dingen die ze volgens mij al tien jaar geleden hadden moeten leren. Alleen daarom al komen ze met goesting op hun vrije dag naar die extra trainingen.”

Dat Nederland in de sfeerloze Maaspoort van Kroatië verloor, is geen schande. De Kroaten hebben betere spelers, een betere naam en ze hebben Dino Radja, een voormalig NBA-spelers die nu bij het Griekse Panathinaikos basketbalt. Radja, die de volle veertig minuten in het veld mocht blijven staan, dwong ontzag af met zijn spel en ook met zijn imago. Hoewel Van Kersschaever het ontkende, was merkbaar dat de Nederlandse spelers met ontzag het dribbelend monument tegemoet traden. Radja scoorde 25 punten en pakte vijftien rebounds. Geert Hammink kon de Kroaat niet voldoende ontregelen en zag bovendien zijn foutenlast snel oplopen. Ook de arbitrage toonde (te) veel respect voor Radja. Zo gaat dat met monumenten. Nederland beleefde daar enkele malen nadeel aan. Van Kersschaever kon er na afloop nog over knarsetanden.

Er was meer wat de bondscoach niet zinde aan de Kroatische inzet. Josip Vrankovic bijvoorbeeld. Van Kersschaever: “Hij hield Kroatië in de eerste helft in de wedstrijd met drie driepunters. Bij ons maakte Eric van der Sluis er vier. Doordat Vrankovic die aanvallen beantwoordde, kon Kroatië uitlopen.” De inzet van Vrankovic zat Van Kersschaever nog om een andere reden dwars. “Op de ploegopgave, die ik in november onder ogen kreeg, kwam zijn naam niet voor. De regels zijn dat je geen spelers mag toevoegen tot de helft van de poulewedstrijden gespeeld zijn. Maar nu stond hij ineens wel op de lijst, onderaan, duidelijk bijgevoegd. Maar daar valt voor ons niets tegen te doen. Daarvoor is de macht van Stankovic te groot.” Stankovic is de secretaris-generaal van de Europese basketbalfederatie én een Kroaat.

Toch zat het verschil vooral in de manier waarop de ploegen elkaar tegemoet traden. Kroatië straalde ervaring uit, toonde geen vrees voor de tegenstander. Soms kun je ontzag inboezemen door geen spoor van angst te tonen. De Kroaten hanteerden dat recept met succes. Nederland was in de eerste helft te geïmponeerd, te twijfelachtig. Daardoor moesten de aanvallers te lang zoeken naar een medespeler om de bal op een behoorlijke manier af te spelen en verdween de dreiging. De individuele klasse van de Kroatische spelers was bovendien te groot, vooral in het anticiperen op de Nederlandse aanvallen. Wanneer die aanvallen dan niet met snelheid gebracht worden, is er verdedigend aardig grip op te krijgen. In de tweede helft toonden de Oranjemannen wel vechtlust, waardoor het blamerende verschil bij rust (48-35) tot op vijf punten kon worden ingelopen (63-58), maar toen braken er vijf minuten aan waarin Nederland slechts twee punten scoorde en was het spel gespeeld.

Dat Nederland-in-de-groei voorlopig nog tegen de tafelrand opkijkt, bleek ook uit het commentaar van de Kroatische captain Nicevic. “We speelden op de uitschakeling van jullie lange mannen, Hammink, Nahar en de nummer tien; de naam weet ik niet.” Die nummer tien was Marcel Huybens, de Most Valuable Player uit de Nederlandse competitie vorig jaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden