Staken, maar wel selectief

Laten we de staking toch maar achter de hand houden als uiterste middel tegen onwillige werkgevers, vinden lezers. Al heeft overleg de voorkeur.

Achterstand wegwerken

"Stakers zijn stakkers", zei mijn moeder meer dan 50 jaar geleden. Als vrouw van een agrariër bedoelde ze dat niet positief. Nederland kende toen nog een echte standenmaatschappij. Ons land krabbelde op uit de ellende van de Tweede Wereldoorlog en arbeiders bleven lang onderbetaald. Staking was een probaat middel om deze achterstand weg te werken. Een bond die dat middel definitief uit handen geeft, verloochent de eigen geschiedenis. Werkgevers redden zich doorgaans vrij redelijk als het om hun beloning gaat. Zo lang de verschillen in inkomens en vermogens blijven groeien is een vakbond met tanden een noodzaak. Niet om lichtvaardig in te zetten, maar om in uiterste noodzaak achter de hand te hebben.

Klaas van der Veen Hoofddorp

Vakbond met lef

Ooit riepen vakbondsleiders op om een groot deel van het land lam te leggen. Arbeiders waren zich bewust van hun macht. 'Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil' was een geveugeld credo. In onze tijd waarin de eeuwige strijd tussen kapitaal en arbeid vervaagt en zelfs een vakbond het stakingsrecht te grabbel gooit, moeten we ons als arbeiders eens flink achter de oren krabben. Als dit de trend wordt, zijn de vakbonden inderdaad een tijger zonder tanden, een olifant zonder slurf. Dan geven werknemers werkgevers vrij spel om hun eigen regels te bepalen, natuurlijk in ieders belang, maar hebben werknemers uiteindelijk het nakijken. Staken moet, als vanzelfsprekend, altijd mogelijk blijven en een sterke vakbond met lef is een zegen voor de natie.

Henk Sieben Rekken

Uiterste middel

Staking is voor de vakbond een uiterste middel en dat moet zo blijven. In Nederland worden onderhandelingen aan de tafel gevoerd, waar de meeste onderhandelingspartners tientallen jaren zonder dwangmiddel aanschuiven. Maar soms moeten onwillige werkgevers - die geen enkele concessie aan redelijke eisen van werknemers in overweging willen nemen - daartoe gedwongen kunnen worden. Zonder de dreiging van of een feitelijke staking zal dat niet lukken.

Bert Prang Leiderdorp

Zelf afscheid nemen

Eindelijk een vakbond met als doelstelling zonder staken arbeidsvoorwaarden te verbeteren! Ik ben gepensioneerd, maar in mijn werkzame leven nooit lid van een bond geworden omdat ik weigerde te staken, daar ook niet solidair bij wilde zijn, laat staan een bijdrage leveren aan een stakingskas. Als je als werknemer het ergens niet mee eens bent heb je het recht om afscheid van je werkgever te nemen. Ik verwacht dat De Unie er veel leden bij krijgt die er net zo over denken.

Arie Stijger De Lutte

Selectief staken

Uit het bericht van De Unie aan de leden blijkt dat het grondrecht van staken niet wordt opgeheven noch ter discussie gesteld. De Unie geeft aan 'er vanaf nu in principe geen gebruik meer van te maken,..'

De voorlopers van De Unie (BVA, Unie BLHP, VHP) hebben slechts zeer selectief gestaakt. De vakbondshistorie van het middelbaar en hoger personeel leert ons dat de leden een aversie hadden tegen staken. Uit recent onderzoek blijkt dat dit nog niet is veranderd. Uiterst selectief staken is daarmee in overeenstemming. Het betekent dat er feitelijk niets nieuws onder de zon is. Bovendien zijn er in de 21ste eeuw heel wat nieuwe creatieve actiemiddelen voorhanden die het 'uiterste middel' verder achterin de rij zetten.

G.F. Wagenaer Haarlem

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden