Staaltje wansmaak van eigen makelij

Een van de best bekeken video’s op YouTube is het bezoek van Joaquin Phoenix aan de talkshow van David Letterman. De ’Gladiator’-acteur was uitgenodigd om over zijn nieuwste film ’Two Lovers’ te praten, maar zijn zwerversbaard en warrige antwoorden zorgden anderhalf jaar geleden voor een van de meest bizarre, en ook meest geparodieerde optredens in de recente tv-geschiedenis. Collega-acteur en schoonbroer Casey Affleck stond wel in de coulissen van de show te filmen.

En die film over Phoenix en de transformatie die hij daarin ondergaat, van Hollywoodster tot aspirant-hiphopper met steeds grotere klitten in het haar, is deze week onder grote belangstelling in première gegaan op het Filmfestival van Venetië.

’I’m Still Here’ van Casey Affleck vormt in ieder geval een mooie tandem met het portret van een Hollywoodacteur in Sofia Coppola’s ’Somewhere’. Beide films zijn op te vatten als existentiële drama’s over mensen die roem en rijkdom hebben verworven, en leven als koningen, maar ondertussen niet goed weten wat ze met zichzelf en het leven aan moeten. In beide films neemt de leegte schrijnende vormen aan.

En het is regisseur Vincent Gallo die er met ’Promises Written in Water’ onbedoeld nog een schepje bovenop doet. Het zwart-witportret van een man (Gallo himself) die de liefde verklaart aan een jong, blond model, en het magere meisje daarna in haar blootste blootje filmt, wil misschien graag anarchistische cinema zijn, maar is zo leeg als een huls. En dat terwijl acteur Gallo (je kunt die naam hier in Venetië niet meer uitspreken zonder hoongelach te genereren) als hoofdrolspeler van ’Essential Killing’ – de comebackfilm van de Poolse cineast Skolimowski – best eens in de prijzen zou kunnen vallen.

De vraag die iedereen nu bezighoudt is, of het in het geval van de Phoenix-film om een fake documentaire gaat, een goed geacteerde act, of zoals debuterend regisseur Casey Affleck in de persconferentie bleef volhouden: ’it’s no hoax!’

Het is best lastig. Aan de ene kant heeft de film alles in zich van een fascinerende mockumentary, een nepdocumentaire, maar er kunnen ook best oprechte gevoelens aan ten grondslag liggen, met name wat betreft de aversie van de ’celebrity culture’.

In die zin was het voor de sterrenjagers en de roddeljournalistiek in Venetië best slikken dat Phoenix niet aanwezig was bij de persconferentie, en niet beschikbaar voor interviews. Naar verluidt zat hij wel achterin de zaal bij de persvoorstelling te grinniken om zijn eigen beeltenis: dik, dronken, snuivend, kotsend, scheldend, seksend en heel slecht hiphoppend. Een staaltje wansmaak van eigen makelij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden