Staafje stroom voor onderweg

Een oudere man, slank, strak geknipt grijzend haar, duur overhemd, nam plaats in de zich snel vullende coupé. Hij legde een Blackberry tegen zijn oor. De speaker stond aan. Hij was er zich niet van bewust.

'Ja?' zei een vrouwenstem.

'Met mij. Ik kom om vijf over aan', zei de man. 'Op tijd voor het eten.'

'Om vijf over? Komt er een trein aan om vijf over?' antwoordde de vrouw. Er was iets lijzigs in haar stem.

'Ja, natuurlijk', zei de man, opkomende korzeligheid beheersend. Het bleef heel even stil aan de andere kant.

'O ja', zei ze en vroeg erachter aan: 'Voor het eten?' Er klonk nu bijna verachting in door.

'Voor het eten ja', zei de man en iets in zijn toon verried nu ergernis.

Meeluisterend rees een romanfiguur op.

Roth, Begley, Salter.

Een verzorgde jonge zeventiger - een zakenman, een hoogleraar, een chirurg - keerde terug naar huis na een afspraak, kondigde zijn komst telefonisch aan. Een man met een slecht huwelijk van jaren.

'Moet ik je komen halen van het station? Of loop je naar huis?' vroeg de vrouw traag. 'Wat je wil', zei de man. 'Of nee, ik loop wel. Het is maar tien minuten.'

'Ik ben zo moe, ik rust uit', zei de vrouw. 'Ze gingen om half vier de deur uit.'

'Half vier?' zei de man, 'maar het is nu half zes.'

'Ja, maar voor het huis weer op orde is', zei de vrouw met haar slepende stem.

Misschien was ze aan de drank.

De man zei dat hij op ging hangen, zijn batterij was bijna leeg.

Lege batterijen, een slecht huwelijk. Mensen die elkaar verdragen. Straks zouden ze hun verwensingen verzwijgend tegenover elkaar zitten. En eten. Hij met zijn afspraken buiten de deur, zij thuis, zonder illusies, gebukt gaand onder familieverplichtingen.

Eerder die dag kwam in de trein een meisje van de 'railcatering' voorbij.

U kent dat wel, een tray met koeken en repen voor de buik gebonden, een tank met koffie en thee op de rug. Aan de tank twee kraantjes. De koffie is meestal smerig, maar de toon is altijd opgewekt en vriendelijk. De railcatering kondigt zichzelf van te voren aan via de intercom.

Dit keer was er iets nieuws in het assortiment. Een batterij voor de mobiele telefoon.

De railcatering verkocht stroom.

De batterij zag eruit als een stuk afgezaagde tak. Erin gestanst stonden de woorden Pluggo en 'inwisselbaar'. Het concept van de extra-batterij stamde van popfestivals.

12 euro 50 kostte de batterij. Je kon hem thuis aan de laptop of pc weer opladen. En voor onderweg altijd een buisje stroom in de tas.

'En u kunt uw lege batterij gratis weer inwisselen voor een volle, als de railcaitering bij u voorbij komt', zei het vriendelijke meisje.

Dat zou gezien de frequentie van zulke ontmoetingen een te mooi toeval zijn.

Maar mooi was het wel, zo'n staafje energie, je wenste het je romanfiguren toe, daar aan tafel, bij hun snel kouder wordende ovengerechten uit de supermarkt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden