’Ssst de president gaat spreken’

Kenia’s grootste stad aan het Victoriameer is in verzet. Zolang oppositieleider Odinga geen president is, rebelleert zijn thuisbasis Kisumu. Odinga zelf werd er gisteren als een koning binnengehaald.

Compleet uitgebrande winkelpanden, stalen platen en tralies voor de puien, dat is de aanblik van de Oginga Odinga-straat, de hoofdstraat van Kisumu. In het weekeinde dat de verkiezingsuitslag bekend werd gemaakt, nu zo’n drie weken geleden, braken rellen uit en was de stad dagenlang één grote chaos.

Nu is het wat rustiger in de westelijke regio, maar de sporen van het geweld zijn overal zichtbaar.

Eigenaar Tom Bolo van een coffeeshop annex internetcafé aan de Oginga Odinga-straat heeft zijn deuren al bijna een maand niet meer geopend. Als Kibaki, de huidige president, opstapt zullen de zaken heel snel beter gaan. denkt hij. „Zo niet dan blijft het de dood in de pot.”

In het blok met onder meer een restaurant, een bakkerij en kledingwinkels spaarden de plunderaars alleen de boekhandel. De scholen zijn al sinds de jaarwisseling dicht.

De onrust wordt vooral gevoed door de steeds terugkerende protestbijeenkomsten, die tot nu toe steeds zijn verboden, gestaakt of keihard uiteengeslagen. Gisteren gaf de politie dan eindelijk groen licht, maar dan alleen voor een vreedzame herdenkingsdienst in het voetbalstadion van Kisumu. Ironisch genoeg een dienst voor de doden die veelal door politiekogels het leven lieten. De stad maakte zich op voor een emotionele aangelegenheid.

In het mortuarium van het provinciale ziekenhuis liggen zwaar toegetakelde lijken. Buiten rouwt een moeder om haar zoon van 28 die werd doodgeschoten door een agent.

Als de doodskisten op vrachtwagens zijn geladen zet de brede, kolkende stoet zich in beweging.

Eindeloos variëren betogers, boomtakken in de hand, op de veelgescandeerde slogan ’no Raila, no peace’, geen Raila geen werk, geen Raila geen seks – gelach.

En ook, geen Raila geen school. Bij een middelbare school tegenover het voetbalstadion maken leerlingen zich rap uit de voeten als een groep demonstranten in hun richting rent. De laatsten eisen een algehele schoolstaking. Wie zich er niet aan houdt, is eigenlijk voor Kibaki: „We steken de school in brand”, roepen ze. „Als Afrikaanse politici frauderen bij verkiezingen, wordt je geacht daarna je mond te houden”, zegt Roy Aduda op het snikhete voetbalveld, wachtend op de volkspresident. „Maar als wij zouden zwijgen, wat betekent democratie dan nog?”

Een geestelijke leest de namen van de doden op en dan mag een prominent lid van Odinga’s ODM partij het publiek opwarmen.

Als de zon voor het eerst die dag eindelijk achter een wolkendek schuift, komt het moment waarop iedereen heeft gewacht. Langzaam beginnen de duizenden aanhangers ritmisch te klappen. Er wordt gejoeld. „Ssst, de president gaat spreken”, gaat het door de menigte. Eén kleine handbeweging van Odinga en de massa verheft zich als één man. „Kibaki is een dief”, zegt de politicus in zijn moedertaal, het Luo. „Hij stal de verkiezingen, de internationale gemeenschap erkent hem niet.”

„Geef ons wapens”, klinkt het als hij het politiegeweld veroordeelt. „Het enige wapen dat ik jullie geven kan”, zegt Odinga, „is een nieuwe stem.” Weinig wijst er op dat zijn woorden waarheid zullen worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden