Sprint verloopt perfect voor Freire

Blessures, pijntjes. Met Oscar Freire is het bijna altijd wat. Maar als de Spanjaard fit is, kan hij grote koersen winnen. Zoals zaterdag de klassieker Milaan-Sanremo.

Op de Via Roma was ditmaal geen reden voor twijfel. Was het in 2004 nog een close finish met Erik Zabel – de Duitser dacht iets te vroeg dat hij gewonnen had –, dit keer hield de concurrentie amper het wiel van Freire, een klasse apart. De Australiër Allan Davis werd tweede, de Belg Tom Boonen derde. De verwachte sprinters Petacchi, McEwen en Bennati kwamen er helemaal niet aan te pas.

De knie, de rug, het zitvlak, de nek, het zijn de zwakke plekken in het lichaam van de inmiddels 31-jarige Spanjaard, die nog geen seizoen zonder zorgen heeft gekend. Dit jaar heeft Rabobank-ploegleider Erik Breukink echter nog weinig klachten gehoord. „In de Tirreno-Adriatico was hij goed, al kreeg hij niet de kans om voor de ritzege te sprinten. Maar hij herstelde snel. Ze zeggen dat hij nonchalant is, maar Oscar leeft voor zijn sport. Hij verzorgt zijn lichaam goed, dat zie je als hij er weer een tijdje uit is geweest.”

Freire was er ook vorig jaar regelmatig een tijdje uit. Tussendoor won hij wel twee etappes in de Ronde van Frankrijk en de Hamburg Cyclassics. Hij heeft niet veel koersen nodig voor een mooie erelijst. Wat te denken ook van zijn score in Milaan-Sanremo: zeven keer nam hij deel, geen enkele maal eindigde hij buiten de topzeven.

„Het is een wedstrijd die hem ligt”, was de logische conclusie van Breukink. „Hij kan goed voorin een groep rijden. Oscar handhaaft zich altijd.” De strijd brandde zaterdag uiteraard pas los op de Cipressa, waar wereldkampioen Paolo Bettini problemen kende en Freire moeiteloos in de kop van de groep meesloop.

Er waren valpartijen, er kwamen aanvallen: van onder anderen de Oekraïner Popovitsj en op de Poggio van de Belg Philippe Gilbert en de Italiaan Riccardo Ricco. Nooit raakte Freire in paniek. „Ik vond het niet moeilijk om te blijven zitten. Ik vertrouwde volledig op mijn sprint.”

De rekenmeesters in het peloton deden hun werk. De twee vluchters werden kort voor de laatste kilometer ingelopen waarna de Via Roma weer het domein was van de topsprinters, allen vertegenwoordigd in Sanremo. Freire zocht maar één wiel, dat van Alessandro Petacchi. „Hij had met drie ploeggenoten een mooi treintje voor zich. Ik wist precies waar ik moest rijden. Niemand had me er weg gekregen.”

De sprint verliep perfect voor de drievoudig wereldkampioen. „Ik had de juiste positie en de juiste benen. De ruimte kwam er haast vanzelf, ik kon er zo langs.”

Freire heeft zijn grote zege al weer op zak. Een hele mooie, vond hij zelf, die meteen wat druk wegneemt bij de ploeg die de afgelopen jaren in de voorjaarsklassiekers tevergeefs achter succes aanjoeg. Al blijft zijn eerste wereldtitel, in 1999 in Verona, zijn echte hoogtijdag. „Die koers veranderde mijn leven. Zelfs als ik de Tour win, blijft dat mijn mooiste zege.”

De Tour zal Freire niet winnen, hij kent zijn beperkingen. Maar voor het eendaagse werk is er bijna geen betere. Mits fit natuurlijk. „Hij is een man van momenten”, wist Breukink. „Je voelt het bij Oscar ook wel een beetje aankomen. Dit was zo'n dag.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden