Springsteen geeft het Malieveld 206 memorabele minuten

POP

The River Tour 2016

Malieveld, Den Haag

*****

Na een half uur loopt Bruce Springsteen naar voren. Hij beklimt het hek, aan de rechterkant van het podium, een blond jongetje zit daar op de schouders van zijn vader. The Boss geeft hem een aai over z'n bol, de E Street Band houdt in, en a capella met het knulletje zingt de 66-jarige superster 'Spirit of the Night'.

The Boss bewees dinsdagavond wederom zijn bijnaam waardig te zijn: hij grossierde niet alleen in dit soort publieksmomenten, ook toonde hij zich nog altijd een uiterst vitale bandleider, met die heerlijk krachtige, halfhese raspstem. De verhalenverteller uit New Jersey trakteerde 67.500 van zijn fans op het Haagse Malieveld op een memorabele avond.

Dat zat hem alleen al in de lengte: 3,5 uur, om precies te zijn: 206 minuten. Maar nog knapper, 206 minuten die geen moment verveelden. Het zat hem in die goedmoedige glimlach, met die meelachende samengeknepen ogen. Het zat hem in de gebaartjes naar bijvoorbeeld saxofonist Jake Clemons om nog even een paar maten door te spelen, het hoofdknikje naar drummer Max Weinberg om in te vallen, het overduidelijke speelplezier met gitaristen 'Little' Steven van Zandt en Nils Lofgren, en hoe hij het publieksverzoek inwilligde om toch 'Jersey Girl' spelen.

Dat begon onwennig, het was ook alweer een tijdje geleden, maar eenmaal de akkoorden gevonden: prachtig. Het was dit soort spontaniteit dat het tot zo'n 'echt' en boeiend popconcert maakte.

Om half acht stipt trapte hij af met 'Badlands', na een korte groet ("hellooo Den Hague!") waarna de band het eerste half uur vol op stoom doordenderde. Zijn verweerde Telecaster bleek meer afgesleten dan zijn stembanden - wat een kracht en breekbaarheid legde Springsteen daarin, duidelijk bij ingetogen nummers als 'Racing in the Street'. Op z'n gemak struinde hij naar weerszijden van het podium, om de aandacht over zo veel mogelijk van zijn fans te verdelen.

Halverwege pakte hij de mondharmonica uit de achterzak, voor 'The River', het titelnummer dat in z'n eentje al mooi genoeg is om een hele tournee omheen te bouwen. Hier stond een man die volledig vergroeid was met zijn muziek, en andersom, zijn muziek met hem.

Springsteen wist precies wanneer hij uitbundig ('Waitin' on a Sunny Day'), en wanneer plechtig (gevolgd door het zwoele 'I'm on Fire') kon zijn, om erna weer door te denderen met Patti Smith's 'Because the Night'. Zalvende woorden na Orlando kwamen er niet, ook niet het gedroomde 'Streets of Philadelphia', wel was daar het hoopvolle 'The Rising'. Alleen muziek bleek genoeg.

De toegift begon met weer zo'n hoogtepunt, het uitgesponnen 'Jungleland', met lange prachtsolo van saxofonist Clemons. Als slot volgde het blokje feestnummers met stampers 'Born to Run', 'Dancing in the Dark' en 'Shout'. Het was nog steeds niet genoeg. Als allerlaatste toegift speelde The Boss 'This Hard Land', akoestisch, alleen met mondharmonica, gitaar op de rug, als de tramp die hij is. Wat een stem, en wat een stilte, voordat het Malieveld nog een laatste keer in volkomen verdiend applaus uitbarstte. En wát een baas.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden