Springdance

UTRECHT - De lente liet op zich wachten dit jaar, maar ook op de terrasjes langs de Oudegracht en Neude gaan de winterjassen uit. De bronzen baadsters voor het Lucas Bolwerk hoeven niet meer onder hun kletterende fontein te vernikkelen. Spring Dance Festival.

EVA VAN SCHAIK

Overal in de stad zijn de posters te zien. In negen Utrechtse locaties rond de Dom moet de zachte lentelucht gevierd, maar met het dansenthousiasme wil het nog niet erg vlotten. Er lijkt nauwelijks een kip te bekennen. Zaten ze wellicht bij de zeven danspremières die elders in de Randstad waren geprogrammeerd? Blijkbaar nemen andere dansprogrammeurs en -gezelschappen het Spring Dance Festival niet meer zo serieus.

Van de opening, die woensdagavond niet door een dansgroep maar door het Belgische muziekensemble Ictus werd opgeluisterd, moet de receptie het leukste geweest zijn. De pers liet het grotendeels afweten. Bovendien vormde Anne Teresa de Keersmaeker, vorig jaar nog de centrale gast op het Holland Festival, niet echt een verrassende publiekstrekker.

Als aperitief koos ik voor twee duet-voorstellingen, van de Nederlandse groep Raz uit Tilburg (Hans Tuerlings c.s.) en het Parijse koppel Fattoumi-Lamoureux. Groter tegenstelling bleek amper denkbaar, want zo ingetogen, helder compact de Tilburgers te werk gingen, zo krampachtig lieten de twee Parijzenaars zich in hun 'Solstice' (zonnestilstand) gaan.

'Ik ga zei zij, waarheen zei hij' naar een concept van Hans Tuerlings, met tekst van Heleen Volman en muziek van Jeroen van Vliet is een dansgedicht voor boven de tien en viel daarmee in de kategorie Spring Kids. 's Middags waren veertig Utrechtse scholieren van zeven en acht jaar komen kijken, maar hoewel ze stil en aandachtig bleven, beaamt Tuerlings dat zijn productie over dood en rouw toch een te groot beroep op hun vergankelijkheidsbesef doet.

Het duet is een knap vervolg op 'Mooi & Lelijk', waarin Eelco Rovers en Lies van de Wiel ons lieten kennismaken met de gedachtensprongen en mijmeringen van hun ontluikende verliefdheid. Eelco en Lies lieten toen hun verbeeldingsdrang de vrije loop en wisten daarbij de kracht en kern van de eenvoud te raken. Twee jaar geleden begon het innemende verhaal zo mooi en zo lyrisch. Alle poëzie in het beroep op hun zintuigen smolt ineen en vond zijn uitlaat in Eelco's swingende souplesse en beheerste balans versus haar uitbottende, onhandige pogingen om haar liefde voor blauw als ook haar te kleine tietjes te erkennen. In woorden was Lies de mijmerende droomster en Eelco de nuchtere doener, maar in hun motoriek toonden zij zich juist andersom. Nu, bijna twee jaar later, hebben ze een sprong in de tijd vooruit gemaakt. Het dilemma mooi & lelijk is veranderd in gisteren & morgen, leven & doodgaan, gedoodverfde herinnering & verlangde fantasie. Lies is gestorven, na een lang ziekbed en Eelco bleef achter met Lies zoals zij was, voortlevend in alles wat hij doet. De vloer is dus evenals het programma-bidprentje wit met een zwarte rouwrand. Twee gitaren aan de linkerzijde staan onberoerd, de stoel in het midden waarop zij stierf is met een laken bedekt en daarboven hangt een kroonluchter. Het verhaal van Lies' langzame sterven en Eelco's onstelpbare verdriet is droefgeestig en troostrijk tegelijk, maar geen moment larmoyant. Lies oogt nog steeds als het uitgegroeide weesmeisje met haar zwarte stappers, kniekousen, lange donkerblauwe klokrok en overhemd. Eelco beweegt nog met dezelfde serene swing en ingetogen balans, soms in stilte, soms op de perfecte muzikale omlijsting van Van Vliets piano. En wederom wordt de tekst vol klinkende aforismen door de onzichtbare Hans Tuerlings en Lies van de Wiel met een aangrijpende heldere dictie uitgesproken. Raz schoot opnieuw raak met dit juweeltje over dierbaar verlangen.

Bruist een festival van geestdrift en opwekkende nieuwtjes dan hoeft drie kwartier wachten op een verlate voorstelling geen probleem te zijn. Het werd verveeld hangen op de gang van het Akademietheater, in miezerig neonlicht. Maar vorig jaar hadden Eric Lamoureux en Hela Fattoumi met een prachtig duet en kwintet voor een danspoëtisch hoogtepunt gezorgd, dus volhouden maar. De belofte werd niet ingelost, helaas. Dolen en dwalen, rollen, kruipen en eindeloos balanceren op de bal van de voet tussen vijf verrijdbare schotten op synthesizer stormen is voor Nederlandse dansbegrippen te veel herkauwde kost. Geen nieuws onder deze zon in dansheelal, hoe hartstochtelijk de twee bewegers ook naar uitwegen zochten. Grootste struikelblok werd de veel te uitgesponnen dadendrang in wollige, o zo Franse mystiek. Op naar morgen dan maar. Wie weet gaat de dans in Utrecht nog springen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden