Spring Dance opent met doods gehip en poetisch rollen in hooi

Angels Margarit is nog vanavond te zien in het Akademietheater Utrecht.

EVA VAN SCHAIK

Teshigawara maakte al in het Spring Dance Festival van 1989 diepe indruk, zowel door zijn grillige, perfect beheerste bewegingen als door zijn beeldende gebruik van een lege fabriekshal. Dans en beeldende kunst vormen een fascinerende eenheid in zijn werk.

Van die sensatie blijft bij zijn nieuwste produktie 'Bones in Pages' helaas weinig over: het prachtige toneelbeeld maakt van de danser een doods museumstuk, en van de details van zijn gekwelde gelaatsuitdrukkingen, zijn flitsende bewegingsisolaties en bizarre, misvormde gebaren blijft nog maar een fractie zichtbaar. De vereiste intimiteit is weg.

Ditmaal dwaalt Teshigawara in een bibliotheek. Hij wordt niet aangestaard door rijtjes kaften, maar door opgestapelde boomstammetjes, waaiers van losse bladeren. Midden in deze zaal staat antiek meubilair achter perspex schotten en langs de rechterwand ligt een stapel afgetrapte schoenen. Kortom, de symboliek van deze beschavingsresten, waarop ook een levende zwarte raaf rondhipt, is duidelijk. Hier waart de dood rond en in al het achtergelaten materiaal hipt Teshigawara rond zoals zijn enige levende kamergenoot, de zwarte raaf. Schichtig plukt hij bladeren uit de muur, wurmt zich kronkelend tussen de perspex schotten en komt terecht bij de stapel schoenen, die hij wanhopig om zich heen gooit. Wat hij ook doet, de zwarte raaf laat zich niet afleiden. De vogel loopt parmantig rond, terwijl Teshigawara eenzelfde lot wacht als de bladzijden en schoenen. Ikonografisch is deze produktie heel indrukwekkend en toch is de afstand tussen de danser en zijn publiek zo groot, dat ik na een kwartier niet meer geboeid wordt. Sterker nog, de muziekcollage waarin elektronische New Ageklanken en (niet in het programma vermelde) klassieke muziek tot behangpapier vermalen worden, wekt ergernis.

Zo sinister en statisch als deze Japanse uiting van vergankelijkheid is, zo dynamisch en hartverwarmend is de solo van de Catalaanse Angels Margarit, in Nederland bekend door haar groep Mudances (Barcelona). Haar trof het lot in het Akademietheater geprogrammeerd te zijn, hetgeen haar poetische dans 'Corolla' geenszins ten goede kwam. De toeschouwers die zich (zoals ik) vergisten door wat hoger op de tribunes plaats te nemen, moesten de helft van haar dans voor op het toneel missen. Danste Margarit vroeger over de stekelige agave, nu brengt zij hulde aan de kringloop van de natuur via bloeiende papavers in een veld met hooi. Zij glijdt, rolt, draait en springt over de zandkleurige vloer als een kunstschaatster. Een prachtig poetisch beeld levert vooral de scene waarin zij rondtolt in haar rode jurk en zich vervolgens in een baal hooi wikkelt.

Minder geslaagd vond ik haar spel met een schaal zuidvruchten en matroshka-poppetjes. Evenals Teshigawara is Margarit een fascinerende toneelpersoonlijkheid. Maar ook haar solo is lang, hoewel zij ons expliciet met rode lippenstift op een glasscherm vraagt om niet bruusk te ontwaken in de reis van de ziel naar het lichaam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden