Sporters op de loop voor intriges en schorsingen

WILLEMSTAD, ROTTERDAM - Het sensationele optreden van Andruw Jones bij de Atlanta Braves in de World Series is op Curaçao niet onopgemerkt gebleven. Alle wedstrijden uit het Amerikaanse honkbalkampioenschap werden integraal op de televisie uitgezonden en de bewoners zaten massaal gekluisterd aan hun tv.

De 19-jarige Jones vertrok vier jaar geleden naar Amerika nadat zijn talent door de scouts van Atlanta op de juiste waarde was geschat. Hij deed daar wijs aan, want een echte honkballer heeft op Curaçao niets te zoeken. Het honkbal op het eiland is namelijk verziekt door intriges en achterklap, een situatie die voor vrijwel de gehele sport op Curaçao geldt.

De honkbalbond is in felle concurrentiestrijd gewikkeld met de softbalbond. Het is een machtsstrijd, waarin beide bonden hun leden wederzijds hebben uitgesloten. Wie lid is van de ene bond, mag geen lid zijn van de andere. Nu heeft er iemand aan het honkbalkampioenschap meegedaan die lid is van de softbalbond. Dat heeft tot een rechtszaak geleid over de geldigheid van het kampioenschap.

Behalve Andruw Jones kent Curaçao nog een groot sporttalent dat het eiland is ontvlucht. Camillo Berenos (16), de beste zwemmer die Curaçao ooit heeft voortgebracht, zit al meer dan een jaar in Nederland omdat hij het gedoe op Curaçao zat is.

“Het is daar één grote puinhoop”, vat hij samen. “Mij was beloofd dat ik naar de Olympische Spelen in Atlanta zou mogen. Maar het Antilliaans Olympisch Comité was veel te laks. Er waren ruzies tussen de voorzitter van de zwembond en leden van de olympisch comité. Zeven maanden hebben ze me aan het lijntje gehouden, twee maanden voor Atlanta was er nog niets geregeld. Ik heb toen van deelname afgezien, ook al omdat ik er nog niks te zoeken had. Wat heb ik eraan twintigste te worden? Ik ben nu volop aan het trainen, voor de EK van '97, de WK van '98 en in 2000 wil ik naar Sydney. Voor Nederland.”

Berenos, die als alle Antillianen een dubbele nationaliteit bezit, mag voor Nederland uitkomen, omdat hij hier inmiddels meer dan een jaar woont. Het talent, dat op de jeugd-EK kampioen werd op de discipline 200 m schoolslag, wil met de Curaçaose sport niets meer te maken hebben. “Allemaal vriendjespolitiek. Veel mooie woorden, maar verder niets.”

Berenos voelt zich nog altijd gepikeerd vanwege een schorsing van zeven maanden die hij kreeg omdat hij weigerde deel te nemen aan de Zuid-Amerikaanse kampioenschappen. “We zouden met twee zwemmers van mijn club gaan, maar we kregen een trainster mee van een andere club. Ik kan met die vrouw niet overweg, dus bleef ik thuis. Toen werd ik geschorst.”

Schorsingen, daar is men goed in op Curaçao. Kurt Willems viert deze maand een jubileum: hij is tien jaar geschorst als schermer. De enige maitre van het eiland stelde als bondscoach kritische rapporten op over gerommel met subsidies en ongeregeldheden op toernooien. “In Colombia was een van de spelers zo dronken dat hij niet kon schermen en ik moest invallen”, vertelt hij. “Maar het was een kandidaat van het bestuur. Toen ik daarover een rapport indiende, werd ik voor het leven geschorst.”

De diepere achtergrond van zijn schorsing is volgens Willems (43), die in 1977 afstudeerde aan het Cios in Overveen, het gevolg van netwerkvorming. Daarin is nog niets veranderd. “De Curaçaose sportwereld wordt beheerst door netwerken van sportmafia”, zegt hij. Als hoofd van de sectie sport en recreatie van Sedreko, de dienst sportzaken en recreatie, ergert hij zich dagelijks aan de ruzies tussen sporters onderling, sporters en bonden, bonden onderling, sportorganisaties en overheid.

Willems kan voorbeelden te over noemen. “Ik ben ook nog voorzitter van de Curaçaose Korfbalbond, sinds 1991 een papieren organisatie. In dat jaar moesten we een WK-selectiewedstrijd spelen tegen Aruba. Twee personen riepen zichzelf uit tot bondscoach. Het bestuur wees een van hen aan en benoemde de ander tot teambegeleider. Toen we verloren, stelde de teambegeleider de capaciteiten van de bondscoach ter discussie. Toen kon het bestuur alleen maar de handdoek in de ring werpen en was het afgelopen.” Sinds dat moment is er op Curaçao niet meer gekorfbald.

Willems: “Het gaat bergafwaarts met de sport op Curaçao. Er is te veel eigenbelang en dat leidt tot constante bonje. Het gaat telkens weer om de belangen van personen en kleine groepjes en dat maakt het werk van de bonafide professional bijna onmogelijk. Men wil graag als topsporter aangezien worden en buitenlandse reisjes maken, maar al dat trainen heeft men er niet voor over. Men is het wel eens met normen, maar niet als het familieleden betreft.”

Binnen een kleine gemeenschap als die van Curaçao (150 000 inwoners) is dat funest. Iedereen kent iedereen. Berenos: “Het is alleen maar politiek op Curaçao.” Willems: “Dat is typisch een probleem van een ontwikkelingsland. Men is zich ervan bewust dat het niet correct is, maar men denkt: na mij de zondvloed. Zo wordt er niets structureels opgezet. Het credo van officials luidt: zorg eerst voor jezelf en kijk daarna naar je land.”

Andruw Jones en Camillo Berenos hebben inmiddels ook voor zichzelf gekozen en het Curaçaose sportleven de rug toegekeerd, al volgt het eiland wel trots hun verrichtingen. Dat kan alleen via de televisie, want dat is nog de enige manier waarop de Curaçaoënaars sport kunnen beleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden