Spoorrails steunen de vloeren

De dienstwoning verdwijnt, op het Catshuis na en de pastorieën. Ooit woonde de bovenmeester in een huis dat bij de school hoorde en de seinwachter in een huis van de spoorwegen. Trouw portretteert deze zomer acht dienstwoningen. Vandaag deel 8 (slot): De oud-directeurswoning van NS-opslagplaats Crailoo, nu Railpro, leverancier van NS. Eigendom van NS Vastgoed.

Het was zo'n drie jaar geleden. Alles ging zo plotseling, in anderhalve week was het bekeken. Tjeerdt Oldenburger (49) en zijn partner Adrie van Eunen (44) zagen dat de ramen van de vroegere directeurswoning van de NS-opslagplaats bij Crailoo (Hilversum) waren ingegooid. Kwajongens zagen in het ver van de buitenwereld afgelegen huis dat te koop stond een makkelijke prooi. En het lukte NS Vastgoed maar niet het huis voor een goede prijs van de hand te doen.

Tjeerdt Oldenburger, werkzaam als planner bij NS- Reizigers in Arnhem, besloot telefonisch navraag te doen over de vroegere dienstwoning aan de ingang van de opslagplaats van Railpro. Na dat gesprekje was het snel rond. Hij kreeg een bewonersovereenkomst en mocht er gaan wonen op voorwaarde dat hij zelf voor het onderhoud zou zorgen. Bovendien zou hij er elk moment uitgezet kunnen worden, mocht NS Vastgoed besluiten het pand alsnog in de verkoop aan te bieden. ,,Donderdag belde ik, maandag kreeg ik te horen dat het doorging, vrijdag werden er al 23 nieuwe ramen ingezet. We moesten snel verhuizen. Anderhalve week na het telefoontje woonden we er.'' Het eigen huisje in Bussum werd verkocht, het geld staat nu op een rekening waar je alleen mag aankomen bij de koop van een nieuw huis.

,,We hebben geen kinderen, daarom gaven ze zo snel toestemming'', zegt Adrie. ,,We hebben er geen moment spijt van gehad. Elke dag dat je hier woont is een cadeautje.'' Het huis is zeer idyllisch gelegen, volledig in het groen, in de bossen. Dat de trein dag en nacht om de zoveel minuten langs komt, horen de bewoners niet meer. ,,Daar raak je aan gewend, het is een voorbijgaand geluid'', zegt Adrie. De jankende honden van het even verderop gelegen dierenasiel zijn niet te horen op deze plek en van de stank van de vlakbij gelegen vuilstortplaats van Hilversum ruikt hij niets. ,,Alleen op zaterdag, als de mensen hun spullen komen brengen, is er wel eens sprake van een file voor ons huis.'' En de laatste tijd komen veel vrachtwagens langs voor de bouw van het gigantische ecoduct ('het grootste van Europa') dat even verderop over de weg komt te liggen en zo verschillende Gooise natuurgebieden met elkaar te verbindt. ,,Dat is alleen maar mooi om te zien. Palen van 45 meter worden langsgereden. Prachtig om die vrachtwagens te zien manoeuvreren'', zegt Tjeerdt Oldenburger.

Tjeerdt en Adrie vertellen over de vele dieren die ze hier ontdekken. ,,Regelmatig komt 's nachts de vos even uit de vijver drinken. Dan floept het licht automatisch aan'', zegt Tjeerdt Oldenburger. Ze hebben een vogelboek aangeschaft om de vele soorten die hier komen te herkennen. Het is genieten geblazen hier, zeggen ze. ,,We zeggen wel eens tegen vrienden: 'We hebben een villa in het Gooi met ruimte voor een pony'.''

De Nederlandse Spoorwegen hebben het huis altijd goed onderhouden, dus Tjeerdt en Adrie konden er zo intrekken. Het stond in de wijde omgeving bekend als het huis met de kabouters -het hele terrein stond vol tuinkabouters, een hobby van de vorige bewoners. Van heinde en ver kwamen de mensen kijken. ,,Laatst kwam nog iemand helemaal uit Breukelen, met de brommobiel om de kabouters te bekijken. Ja, zo iemand ontvangen we gewoon.'' Als aandenken heeft het paar één kabouter laten staan, een beetje verdekt onder een struik, niet zover van hun eigen beeld, farao Ramses III.

Hier en daar in deze vroegere directeurswoning uit 1908 is nog het oude elan te zien, de hoge plafonds met ornamenten. Spoorrails zijn gebruikt als balken voor de kelder, in het houtwerk zijn versieringen te zien die aan het spoor doen denken. Maar er is veel vertimmerd door de vorige bewoners. Verlaagde schrootjesplafonds om de stookkosten te drukken ontsieren het huis. ,,Mijn handen jeuken om het mooi te maken'', zegt Tjeerdt die er wel van houdt om naast zijn kantoorwerk voor de NS zelf te klussen. ,,Maar je zit dan wel met het grote dilemma: moet je gaan investeren in een huis waar je bij wijze van spreken iedere dag kan worden uitgezet? We zijn nog steeds een soort kraakwacht.''

Tjeerdt en Adrie hebben met NS Vastgoed afgesproken dat mócht de dienstwoning alsnog in de verkoop worden gedaan, zij het eerste recht hebben op koop. Ze hopen dat het voor hen betaalbaar zal blijven, de grond is immers duur in het Gooi. Eventueel zouden zij het huis kunnen splitsen en aan vrienden vragen of zij meedoen met de aankoop. Tjeerdt ziet het al helemaal voor zich hoe het huis dan verbouwd kan worden. Er zijn kamers genoeg, er is een grote gang beneden en een grote gang boven met aan beide zijden deuren. ,,Het heeft wel iets van een hotel'', zegt Adrie van Eunen.

Voorlopig zullen zij dus niet veel vertimmeren, alleen met het gewone onderhoud houden zij zich bezig. En hier en daar een verfje. Tjeerdt Oldenburger heeft op deze plek alle ruimte voor zijn grote hobby: het prutsen aan oude Range Rovers. Hij wijst op de gele RR uit 1976 die onder een afdak staat. Achter een schutting staat een tweede Range Rover uit 1971, een wrak, en nog een derde, een niet meer te herstellen exemplaar voor de noodzakelijke onderdelen. ,,We gaan elk jaar naar het Range Rover-festival in Engeland. Fantastisch. Daar komen zo'n zeven- tot tienduizend liefhebbers van Land- en Range Rovers. Sleutelen, auto's bekijken'', zegt Adrie. ,,Ze zeggen wel eens dat mannen niet houden van winkelen, nou je moet ze daar eens zien hoe ze van alles kopen, hoe ze daar met hun plastic zakken schroefjes staan te bekijken.'' Tjeerdt vult aan: ,,Ja, het is net de Libelle-week voor mannen.''

Het gesprek wordt serieuzer. ,,Ja, we leven met de dag. Vorig jaar woog ik nog 120 kilo'', zegt Tjeerdt Oldenburger. ,,Ik kon niks meer, kon niet eens de post ophalen. Had zware pijn op de borst. Dacht dat ik een soort bronchitis had. 'Nou, je hebt het aan je hart', zei de dokter. Die opmerking kwam hard aan.'' Tjeerd werd uiteindelijk gedotterd, is op dieet gegaan en voelt zich nu veel beter. Hij durft ook weer van alles aan te pakken. Het dagelijks leven kreeg een ander perspectief. Tjeerdt Oldenburger: ,,Het is juist daarom dat we elke dag zo kunnen genieten op deze prachtige plek.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden