Spiritueel bikkelen in de zwijgende Ashram Jesu

Hij heet wel de laatste homo universalis van Nederland: Willem Ouweneel. Deze allesweter promoveerde maar liefst drie keer, toch is de evangelische professor niet onfeilbaar. Tenminste, het blad De Vrijdenker (’maandblad van Vereniging de Vrije Gedachte’) onthult enkele ’dwalingen’. De auteur citeert eerst de hooggeleerde filosoof/theoloog/bioloog. Die was in het Friesch Dagblad uitgevaren tegen een publicatie van godsdienstpsychologe Joke van Saane, omdat ze gebedsgenezing vooral ’boerenbedrog’ had genoemd. Ouweneel, die bedenkelijke genezingspraktijken in Nigeria juist aanprijst, schreef: „Joke, je richt grote schade aan, want door jouw boek weerhoud jij zieke mensen ervan de genezingsbediening op te zoeken. Ik zie uit naar een nieuwe publicatie waarin jij dit schadelijke boek corrigeert.”

De Vrijdenker vraagt nu hetzelfde van Ouweneel, want die zou in zijn boek ’De God die is. Waarom ik geen atheïst ben’ sterfbedcitaten hebben verminkt en naar zijn hand gezet. Voltaire, Hobbes, Hume, Bertrand Russell, allemaal moesten ze postuum aan Ouweneel geloven, als we De Vrijdenker mogen geloven.

Als De Vrijdenker gelijk heeft – het bewijsmateriaal oogt zeer solide – dan zou een kleine oefening van berouw Ouweneel wel sieren. Helaas memoreert de criticus wel dat Ouweneel hem per e-mail liet weten spijt te hebben van de missers, maar de tekst van Ouweneel ontbreekt, zelfs op de website waar de ’dwalingen’ worden toegelicht.

Hij is klaar, de Biebel in ’t Grunnegers. Een van de vertalers, Marten van Dijken, vertelt in

Kerk in Stad

(met de oudmodische ondertitel ’informatie- en opinieblad van de Groninger SOW-kerken’) waarom dat zo belangrijk is. „In de begintijd van de Grunneger dainsten hadden sommigen bezwaren: het zou oneerbiedig zijn. Maar dat was naar mijn idee niet het probleem. Mensen moesten er aan wennen dat het zo dichtbij kwam.”

Elke week vertrekken er alleen al uit de Protestantse Kerk in Nederland 1200 personen en moeten er – als je PKN en rk kerk optelt – de komende tien jaar elke week twee of drie kerken dicht. Die gebouwen vonden in vroeger jaren gretig aftrek bij moslims, maar hun belangstelling daarvoor is ’drastisch teruggelopen’, meldt

Centraal Weekblad,

opinieblad voor de PKN. Dat komt doordat moslims minder moskees worden, zoals christenen minder kerks zijn. Maar ze weten in islamitische kringen inmiddels ook dat ze vaak bot vangen als ze opteren voor een lege kerk.

Bisschoppen en protestantse kerkbestuurders zijn het ongeveer wel eens over wat je dan wél met een overtollig godshuis moet. Op één staat: geef het aan een migrantengemeente. Maar dat kan beroerd uitpakken, want migranten kunnen vaak de dure gebouwen (onderhoud, stookkosten) niet opbrengen. En een kerk voor een schijntje wegdoen, dat is volgens een PKN-nota ook niet de bedoeling. Waar je mee moet oppassen is dat het gebouw niet naar een malcontente club gaat ’die zich apert tegenover de eigen kerk opstelt’ – scheurmakers dus die de moederkerk het leven zuur maken.

Niet-christelijke godsdiensten je kerk gunnen, dat ligt gevoelig (tenzij het joden zijn). Een bestemming als uitvaartcentrum, of iets sociaal-cultureels, dat past weer wel.

De grote trek naar India voor de finale verdieping is een beetje opgedroogd, maar er zijn nog steeds zielen die menen dat de waarheid ver voorbij Europa te vinden is, bij goeroes. Dat vond de jezuïet Bertram Dickerhof ook, hij woonde er lang, besliep er keiharde britsen, at er vegetarisch, mediteerde er urenlang, dágenlang, ’zeer oncomfortabel en pijnlijk’, schrijft

Publik-Forum

(’Zeiting kritischer Christen’). Toen de geestelijke naar het Westen terugkeerde, zag hij juist daarin een antwoord op de leegloop van zijn orde. In 2003 startte hij, niet ver van Nederland, in het Westerwald-gebergte, een heuse ashram, de Ashram Jesu.

Die wordt, net als de kloosterweekends in Nederland, goed bezocht. Zoals door ene Jutta (48), die een weekendje ashram voor haar verjaardag cadeau kreeg. Ze had al wat ervaring in andere kloosters opgedaan, en die waren smooth, maar hier is het spiritueel bikkelen, met vier keer daags drie kwartier mediteren en noeste, in stilte verrichte arbeid. Vijf kwartier per dag mag er gesproken worden. Jutta zegt op dag één dat als ze geweten had welk regime er heerste, ze zich wel bedacht had. En steekt een sigaret op.

Maar twee dagen later is ze blij dat ze toekwam aan haar weggedrukte emoties. „Een weldaad.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden