Review

Speuren in het lab

Net zoals in televisieseries spelen het laboratorium en DNA-techniek een steeds belangrijker rol in thrillers.

Forensische thrillers hadden al een stevige plaats in de hoek van het spannende boek, vooral door de betere schrijvers als Karen Slaughter en Kathy Reichs. Hun type hoofdpersoon werkt in een laboratorium, ontleedt het stoffelijk overschot en maakt een doorbraak in het onderzoek door het vinden van opmerkelijk materiaal onder een vingernagel. Ze gaan zelf op jacht naar de dader en dragen uiteindelijk het tuig zegevierend over aan de politie.

Volstrekt onwaarschijnlijk uiteraard, maar mits goed opgeschreven biedt het een interessante invalshoek. Sinds het succes van tv-series als Bones en CSI is het helemaal bal bij de forensische thrillers en vindt de jacht op misdadigers voor een groot deel plaats in het lab, door technisch specialisten in strak gesneden witte jassen. Een steeds belangrijkere rol speelt de geneticus, die aan de hand van DNA-materiaal de dader kan identificeren. Ook in de echte wereld wordt die onderzoeksmethode steeds succesvoller.

Schrijver John Macken, zelf genetisch onderzoeker aan de universiteit van Birmingham, strooit in ’De bloedcode’ ruim met wetenswaardigheden op dat terrein. Voor liefhebbers een buitenkansje, maar voor de lezer die matig is onderlegd in de biologie is het vaak abracadabra, al blijft het verhaal met stug doorlezen wel overeind.

Hoofdpersoon Reuben Maitland leidt een succesvol forensisch team in Londen. Hij werkt aan een technologische uitvinding, waarmee op basis van DNA-materiaal met een computerprogramma een fotoportret van de dader kan worden gemaakt. Het systeem staat nog in de kinderschoenen, maar is broodnodig als het ene na het andere lid van zijn team wordt vermoord. Buiten dat heeft Maitland andere sores. Zijn vrouw gaat vreemd, ontdekt hij (uiteraard) aan de hand van een vreemde haar in zijn bed, hij kampt met een amfetamineverslaving en omdat hij het niet nauw neemt met de regels wordt hij ontslagen. Ondergronds werkt hij verder.

Het is een kluwen aan verhaallijnen, die door de abrupte afbrekingen van de hoofdstukken steeds nieuwe vragen oproept. De sterke kant van het boek is de uitwerking van het vraagstuk hoe afdoende DNA-onderzoek is. Het kan opzettelijk of per ongeluk worden vervuild of gemanipuleerd.

De zwakte zit in de plot. De schrijver moet kunstgrepen toepassen om het verhaal rond te krijgen, inclusief de zwakste die een thrillerschrijver in zijn trukendoos heeft: een persoonsverwisseling bij een identieke tweeling en een politieman die niet deugt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden