Spelen met subculturen

Ze ontwierp, naaide en borduurde in vijf maanden in haar eentje een streetwearcollectie waar ze indruk mee maakte op de catwalk. Studente Luca Kemkes (22) heeft lef.

Op school in het chique Amsterdam-Zuid vond ze als puber de mensen in die omgeving maar knap saai. De 22-jarige ontwerpster Luca Kemkes, bijna afgestudeerd op de Amsterdamse mode-opleiding AMFI, fietste de afgelopen jaren elke dag door de Indische Buurt in Amsterdam-Oost. Dat beviel haar stukken beter. Daar keek ze haar ogen uit hoe mensen uit allerlei windstreken erbij liepen.


Ze bleek vooral geïntrigeerd door de islamitische jongens die op een trotse manier hippe sportkleren met traditionele gewaden combineerden. Ze zag dat zij meer aandacht aan hun haar en kleren besteden dan Hollandse jongens, 'misschien omdat ze vanwege de weerzin tegen ze nog meer beoordeeld worden op hun uiterlijk'. Die cultuurverschillen stimuleerden haar bij het bedenken van haar eindexamenproject. Ze maakte een originele mix van traditionele islamitische kleding en mode van de straat. Als 'positief tegengeluid'. Want van die weerzin snapt ze niks. Negatieve ervaringen met moslimjongens zijn haar vreemd.


In haar collectie speelt ze met de bekende sportlogo's van Nike, Kappa, Puma, Adidas, Umbro en Fila. Kemkes laserde de bekende vormen van de logo's uit een tapijt dat ze op de Dappermarkt kocht en naaide die vervolgens op truien en tunieken die ze eerst zelf in elkaar zette. De zes concurrerende merken gezellig met z'n allen op één kledingstuk. Verbroedering ten top. Zo vergrootte ze ook een voetbalsjaal uit tot djellaba-achtig gewaad waarop verschillende logo's van voetbalclubs te zien zijn. Dat van ADO Den Haag heeft in plaats van één ooievaar, het symbool van Den Haag, twéé ooievaars. Die met elkaar staan te zoenen. Feel The Love, staat er groot op, met de F van Feyenoord.


Kemkes durfde zelfs het voor velen heilige Ajax-logo te veranderen. Te islamiseren eigenlijk. Ajax heeft het volgens haar nog niet gezien. Maar het lijkt haar leuk om haar kleren een keer in de Arena te showen. Want wat heeft ze precies gedaan? De god Ajax in het logo heeft in plaats van de Griekse helm een Marokkaans mutsje op gekregen. Het woord Amsterdam is in het Arabisch geschreven. En het ongetwijfeld heftigste voor sommigen: boven in het logo staan op de plaats van de drie andreaskruisen drie halvemanen. Alles voor de verzoening. Ze hoopt vooral dat PVV-leider Geert Wilders het een keer te zien krijgt. "Laten we het heel groot voor zijn hoofd houden."


Ook over de kleuren van de collectie is goed nagedacht: een mooie opbouw van licht naar donker. Van lichtblauw en lichtgroen naar donkerblauw en donkergroen. Kleuren die je veel in moskeeën op mozaïekmuren en -vloeren ziet. In Marokko en Turkije dan, of in het Alhambra in het Zuid-Spaanse Granada bijvoorbeeld, want


welke niet-moslim ziet in Nederland nou weleens een moskee van binnen?


Heeft Kemkes zelf door moslimlanden gereisd? "Nee, niet echt. Ik was als kind met mijn ouders en broer een paar weken in Marokko, waarvan ik alleen nog weet dat die leerbaden heel erg stonken, en een jaar geleden was ik even in Dubai. Op het vliegveld daar zag ik wel mijn kans schoon: er liepen mannen in djellaba's uit allerlei streken, vooral die Pakistaanse waren prachtig, lichte pastelkleuren, waanzinnig. Ik heb er heel snel foto's van gemaakt met mijn moeder. Nee, toestemming heb ik niet gevraagd, de meesten willen dan niet. Ik doe het gewoon stiekem."


Toen haar collectie klaar was, had ze ook modellen nodig om de kleren te showen. De foto's werden gemaakt bij het clubhuis van de Amsterdamse Voetbalvereniging Tot Ons Genoegen. De Marokkaans-Nederlands-Antilliaanse Fabian Wanga 'plukte ze gewoon van straat' en Titus Blekemolen, een skatend broertje van een vriendin, mocht ook meedoen, want het bleek nog best lastig om modellen te vinden met een Arabisch uiterlijk.


De 20-jarige Mohammed Ali Altaiy, die ze via via kende, is na Kemkes' catwalkshow ingeschreven bij een modellenbureau. "Er wordt nauwelijks op deze jongens gescout. Ze zitten niet ruimschoots in de bakken. Merken vinden het eng om een hele campagne met moslimjongens te doen, weet ik."


Alles moest Kemkes zelf betalen: het materiaal, de modellen, de fotograaf. Die laatste kende ze gelukkig, 'anders had ik het niet kunnen opbrengen'. Sommige studenten laten de kleren voor hun examencollecties maken door een kleermaker. "Dat mag, het gaat erom dat jij het ontwerp hebt gemaakt, maar het is duur. Sommige studenten hebben zelfs het geld voor echt professionele modellen."


Ze kreeg een 9, het hoogste cijfer van de afstudeercollecties van haar jaar. Vooral haar eigen stijl werd gewaardeerd, de originaliteit, dat het iets toevoegt aan wat er al is. "Je moet een verhaal hebben. Bij mij is het die cultuurclash. We begonnen met tien vriendinnen, ik ben de enige die nu is afgestudeerd. Sommigen stopten in het derde jaar. Het is best zwaar. Vanaf het tweede jaar moet je elk halfjaar een collectie maken. Dan is het goed of fout, niet van: doe alleen die twee jassen even over. Nee, alles!"


Van concurrentie of jatwerk heeft ze nooit last gehad. "De een doet als afstudeerproject iets met punk, een ander maakt alternatieve skikleding. Ik teken slordig, zo'n sjaal is gemaakt met een zeefdruk op basis van een ruwe tekening, niet bepaald perfectionistisch. Dat maak je nooit na. Ha."


Het hele mannenmodeteam van Calvin Klein in Amsterdam, waarbij Kemkes in haar tweede jaar stage liep, kwam naar haar catwalkpresentatie. Kort daarvoor boden ze haar zelfs een baan aan.


Kemkes werkt inmiddels een paar dagen in de week aan het Black Label van Calvin Klein, dat tussen de catwalklijn en jeans in zit. "Het wordt verkocht bij de Bijenkorf, heeft een mooie afwerking. Tijdens mijn stage heb ik veel gewerkt aan prints en graphics. Nu ben ik vooral bezig met tailoring (pakken en jassen), en ik assisteer andere ontwerpers waar nodig. Ik help ook mee met het selecteren van stoffen en doe research voor het ontwerp van de pakken van komend seizoen. Raf Simons, die nu voor Calvin Klein werkt, is trouwens mijn favoriete ontwerper, hij heeft net in New York zijn eerste catwalkcollectie gepresenteerd. Interessant hoe hij zijn eigen stijl minimalistischer maakt voor Calvin Klein."


Het naaien leerde ze niet van haar moeder. "Mijn vader en moeder kunnen nog geen knoop aanzetten. Op m'n twaalfde verjaardag kreeg ik een simpele, degelijke naaimachine van Marktplaats, daar heb ik deze hele collectie op gemaakt. Hij doet het perfect, heeft nauwelijks functies, kan alleen recht stikken. Ik had oma's die wel konden naaien, maar die zijn er niet meer. Zij hadden het vast superleuk gevonden om mijn kleren te zien."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden