Spektakel met meisjeshart

Katy Perry komt naar Nederland: maandag en dinsdag staat het popicoon in de Ziggo Dome. Ook popprinsessen Taylor Swift en Ariana Grande komen binnenkort naar Amsterdam. Maar anders dan de je-beste-vriendin-Swift of stoeipoes Grande is Perry lastig te typeren.

Ze is de allergrootste volgens een van die moderne maatstaven van populariteit: popfenomeen Katy Perry heeft 66 miljoen volgers op Twitter, 5 miljoen meer dan Justin Bieber, 11 miljoen meer dan de Amerikaanse president. Toch blijft het lastig bepalen wie dé popkoningin van het moment is; Taylor Swift (in juni in de Ziggo Dome), rijzende ster Ariana Grande (in mei), of toch een veterane als Beyoncé, Rihanna of Lady Gaga? In dat popsterrenfirmament is Perry's ster nog het meest naturel - ondanks die vele haarkleuren.

Maandag en dinsdag komt Perry's Prismatic-circus naar Nederland. Het is de derde wereldtournee van de superster sinds haar album 'Prism' verscheen, eind 2013. Met een 127-koppig team bedelft ze wereldwijd stadions en muziekhallen onder overdreven kleurrijke pop-extravaganza. Perry is zo'n artiest die aantoont dat de muziek bij het popsterrendom al een tijdje op de tweede, nee, vierde plaats komt, na uitstraling, volgers en spektakel.

Predikantendochter

De jonge Katheryn Hudson (1984) uit Santa Barbara wist al vroeg dat ze popster wilde worden. De streng gelovig opgevoede predikantendochter sprak met haar ouders in tongen, en mocht thuis niet naar MTV kijken. Maar zingen kon ze, liedjes schrijven ook.

Als straatmuzikant verdiende het jonge meisje een zakcentje met liedjes over de Verlosser. Haar muzikantendroom bracht haar naar Nashville: bij een inmiddels failliet reli-label nam de zestienjarige daar haar inmiddels vergeten debuutalbum op. Gospelpop en relirock, vol onderwerping en godvruchtigheid.

Het trok de aandacht van Glen Ballard, ontdekker van Alanis Morissette. Hij leurde met Katy bij Def Jam en Columbia, maar beide platenmaatschappijen ontsloegen de toekomstige popprinses voordat er goed en wel een album was. Capitol durfde het wel aan, en wereldhit 'I Kissed a Girl' betekende zeven jaar terug haar doorbraak.

Maar het bleef zoeken. Neem haar wisselende muziek, en dito imago. 'One of the Boys' (2008) drijft op zorgvuldig ingeblikte gitaren. Een beetje wild, zoals die stoute titel van bovengenoemde hit. Perry werd het stoere buitenbeentje tussen de geboetseerde popvrouwen.

Voor haar tweede album, 'Teenage Dream', met naadloos geschreven kauwgomballenpop ('Last Friday Night', 'California Gurls') transformeerde ze in een overdreven cartooneske popster. Bij haar vorige bezoek aan Amsterdam bracht ze een snoepkraam mee en rook de Heineken Music Hall naar suikerspin. De plaat katapulteerde Perry naar het firmament: het album leverde in de VS vijf nummer-1 hits op. Dat lukte tot dan toe alleen Michael Jackson, met 'Bad', uit 1987.

Wie goed naar die hits luistert kan niet anders dan het vakmanschap bewonderen waarmee ze in elkaar zijn gesleuteld. Het zijn makkelijke oorwurmen, direct herkenbaar, met zorgvuldige spanningsopbouw en een grote dosis positiviteit, tintelend van nauwelijks verholen seksuele toespelingen.

Die muziek schrijft Katy Perry natuurlijk niet zelf. Ze werkt samen met een groot team van songschrijvers waarvan Dr. Luke (Lukasz Gottwald) en de Zweed Max Martin de voornaamsten zijn. Die twee mixen al bijna twintig jaar het cement waarmee hitlijsten zijn gemetseld. Voor Perry's 'Prism' was dat een mengsel van clubbangers, hiphop, en electro/EDM-invloeden, nu het Amerikaanse publiek ook voor dancemuziek is gevallen.

Het is allemaal niet vooruitstrevend, maar wel exact wat het publiek wil horen. Vol grootse gebaren, passend bij de stadions die ze inmiddels vult.

Hyperbolisch

Haar halftime-show bij de Superbowl, de American football-finale, begin februari, illustreert wat voor hyperbolische gebeurtenissen dergelijke popconcerten inmiddels zijn geworden. Zingend binnenkomen op een gigantische leeuw, springen met tientallen achtergronddansers op caleidoscopische led-schermen ter grootte van het football-veld, vier keer wisselen van outfit in een kwartier, en je exit maken op een rijzende ster te midden van vuurwerk.

Spektakel dus. Daarin verschilt ze niet van andere sterren, en Grande en Swift laten hun pophits door dezelfde vaklui in elkaar timmeren. Maar wat Katy anders maakt dan die andere troonpretendenten is haar ongedwongenheid, haar positiviteit, en haar oprechtheid, denkt Rawathe Keijzers, van tienerblad Hitkrant. "Ze geeft gewoon toe dat haar nummers door anderen worden geschreven. Iemand als Beyoncé doet daar nog wel eens schimmig over. Ook zie je in interviews en in haar documentaire, dat ze eigenlijk heel naturel is, en zelf de regie houdt."

Dat vertaalt zich ook op Twitter en Instagram, de kanalen van vandaag voor het winnen van zieltjes. Keijzers: "Ze is daar heel persoonlijk. Niet gestileerd, niet uitgedacht, maar spontaan. En ook wel eens zonder make-up. Dat vinden onze lezers sympathiek."

Feministe

Feministische bloggers vinden Perry minder sympathiek, omdat ze ooit aangaf niet goed te weten wat het woord 'feminisme' betekende. Een paar jaar later zei ze zichzelf wel feministe te vinden, 'aangezien ik van mezelf hou, als vrouw'.

Ook kreeg Perry al vaak een woedend internet over zich heen wegens vermeend racisme. Bijvoorbeeld na haar verkleedpartij als Japanse geisha op de American Music Awards in 2013, of de overdreven groot aangezette achterwerken van haar achtergronddanseressen, wat donkere vrouwen zou stereotyperen.

Bewust gecreëerde heisa? Net als die foto's zonder make-up op Instagram? Onzin, denkt Keijzers, "niemand kan zo lang acteren". Aandachtszucht dan, zoals muziekblad Rolling Stone concludeerde in een uitgebreid profiel? Het zou die verschillende haarkleuren en dito muziekstijlen kunnen verklaren. Maar een popster beschuldigen van aandachttrekkerij is als de zon verwijten dat hij opkomt.

Perry zelf zal haar schouders erover ophalen. Ze gaat nooit in de verdediging. Ze bedoelde het niet verkeerd. Haar universum is gewoon niet zo gecompliceerd. Haar muziek evenmin. Het moet vooral leuk blijven, bij Perry.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden