Speelgoed om óp te vreten

Wellicht om van het aloude imago 'snoepen is ongezond' af te komen, is onder snoepfabrikanten de trend ontstaan om drop en winegums 'met speelwaarde' op de markt te brengen. De zogeheten smiles, sleutels en de recente schatkistjes gevuld met winegums, moeten bezorgde ouders over de streep trekken.

Of het trendy snoepgoed ook werkelijk uitnodigt tot spelen, valt te betwijfelen. Als je ziet hoe kinderen in sportkantines een zakje snoep van een gulden (tot de rand toe gevuld met sleutels, smiles, muizen en schuimblokken) in een mum van tijd naar binnen proppen, moet je welhaast concluderen dat de speelwaarde van snoep - eigenlijk per definitie - nihil is.

Toch blijven de fabrikanten voortborduren op dit spelthema. Het nieuwste is: zelfmaaksnoep. Deze week lagen de eerste doosjes in de winkel. In het basispakket (¿2,95) zitten vier zakjes snoeppoeder in verschillende smaken (aardbei, ananas, appel en perzik), een maatbekertje in de vorm van een petje en een paar vormpjes. Met één zakje kun je acht tot twaalf snoepjes fabriceren, afhankelijk van de grootte. Het feestpakket (¿6,95) bevat, behalve meer zakjes en vormpjes, een deegrollertje en een plastic mesje.

Om de speelwaarde van zelfmaaksnoep te testen, legde Trouw beide pakketjes voor aan een proefpanel, bestaande uit een zes- en een achtjarige. De panelleden hadden weinig moeite met de receptuur. Het boekje met de gebruiksaanwijzing is voor goed lezende kinderen snel te vatten, en beginnende lezers hebben steun aan de illustraties die stap voor stap uitleggen hoe te werk te gaan. Het enige cruciale punt is dat er geen druppel meer water bij het poeder mag dan één vol petje, anders wordt het deeg te slap. Voor de rest kan een kind de was doen.

Het was minder eenvoudig om zo'n makkelijk uitvoerbaar recept te ontwikkelen, ondervond Margriet van Zijl van Red Band. Aanvankelijk dacht ze aan het smelten van winegums, waarna kinderen zelf nieuwe vormpjes konden maken. Maar dan zouden ze aan het fornuis moeten gaan staan. Het moest minder ingewikkeld kunnen. Uiteindelijk kwam Van Zijl terecht bij de poedervorm. Een zakje poeder (suiker, dextrose, gelatine, citroenzuur, aroma's en kleurstoffen E120 en E 141) vermengd met een piepklein beetje water, levert een deegje op dat stevig genoeg is om vormpjes van te kneden en dat vervolgens vanzelf hard wordt.

Ondanks de bijgevoegde plastic vormpjes en de suggesties in de gebruiksaanwijzing (maak een snoepketting, druk het deeg door een knoflookpers en je krijgt broodbeleg) bleek het deeg ook vanzelf uit te nodigen tot creatief gebruik. Zo maakte het zesjarige panellid een taartje van verschillende kleuren deeg, en ontwierp de acht-jarige een papieren snoepwikkel voor een rolletje zelfgemaakt lekkers. De snoepjes, die nog het meest smaken naar die ouderwetse hartjes met inscriptie, worden volgens de gebruiksaanwijzing vanzelf hard, maar dat kan uren, zo niet dagen duren. Keihard als hartjes worden ze nooit, maar dat vond het proefpanel niet echt een bezwaar. Misschien vooral omdat het toch wel erg moeilijk was om, net als bij het bakken van een cake, van het deeg af te blijven. Hoewel er duidelijk sprake was van een fase waarin gespeeld werd met het zelfmaaksnoep, bleek toch het resultaat geen lang leven beschoren. Geen van de zelfgemaakte produkten kreeg de tijd om hard te worden. Zoals gezegd: snoepen en spelen verdragen elkaar slecht. Zelfmaaksnoep van Red Band ligt overigens nadrukkelijk tussen de drop en de zuurtjes in de schappen van de supermarkt en niet in de speelgoedwinkel. Red Band kan wel zeggen dat het speelwaardige producten produceert, het blijft een snoepfabrikant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden