Spearhead vernieuwt vaste hiphop-patronen pop Album 'Home' rekent af met gangster-rap

AMSTERDAM - Een lange slungel, type baseballspeler, en een zwarte Pipi Langkous, met weelderige rastalokken in plaats van twee piekende staartjes, hebben plezier. Ze zingen de longen uit hun lijf, dan weer laten ze hun liedjes wegkabbelen als een ode aan het niets. Ogenschijnlijk rommelen Michael Franti en Mary Harris maar wat aan, strakke regie is hen vreemd, maar voor je het door hebt laten ze de zaal op en neer deinen alsof de vloer één grote verende matras is.

Maandag bracht Spearhead in Amsterdam het gepokt en gemazelde Paradiso-publiek in een lichte euforie met hun moeilijk te lokaliseren mix van soul, jazzdance, funk en rap. De Amerikaanse groep had slechts twee troeven in handen. De lovend ontvangen debuut-cd 'Home' en het succesvolle verleden van Franti. Met The Beatnigs en vooral The Disposable Heroes of Hiphoprisy maakte hij furore als een eigengereid rapper, hart op de tong en dansritmes in de voeten. Spearhead is zijn nieuwste project.

'Home' betekent een afrekening en daarmee kritiek op de gangster-rap, die hedendaags Amerika op de korrel neemt met de tot clichés uitgegroeide slogans fuck en bitch. Spearhead verbreedde op 'Home' het rap-idioom met diepzinnige maar even bijtende teksten. Gezet op muziek die ver buiten de geëikte bedding treedt, ontstond een eclectisch geheel dat in geen hokje meer past. De zonnige lichtzinnigheid die de songs uitstralen, contrasteert fel met de boodschappen die Spearhead over aids, consumptiedwang en andere maatschappellijke hangijzers te melden heeft.

Op het podium overtrof het publieksgerichte gezelschap de verwachtingen. Spearhead negeert de hiphop-standaard van een concert vol samples, ritmetapes en drukdoende dj's. Het a-modieuze uiterlijk (geen Nikes te bekennen) zei al voldoende. Hooguit de bijbehorende gebarentaal en yells hield het vijftal in ere. Back to basics was het credo. De sobere instrumentatie voor gitaren en drums waren voldoende om de zangpartijen reliëf te geven. Franti's stem beschikt over het zwoele timbre van Barry White en de donkere ruis van Gil Scott Heron ineen. In Harris' stemgeluid daarentegen school een verholen passie die deed denken aan die van Aretha Franklin en Chaka Khan in hun beste dagen. Zo schuurden Franti's en Harris' stemgeluiden als ruwe diamanten langs elkaar. Venijn en plezier gingen samen, naturel in plaats van pose had de overhand.

Het is nog te vroeg om te beweren dat Spearhead een nieuw standaard heeft gezet in de zo beweeglijke hiphop-wereld. Zeker is dat de groep een nieuwe richting aangeeft die zich losweekt van vastgeroeste patronen. Juist die durf, het stoeien met muziekcodes en de keuze voor een imaginair thuisgevoel dat 'Home' symboliseert, maakt van Spearhead een van de interessantste groepen van deze tijd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden