Spanning noch emotie in Watersnoodmusical

Aan de goede stem van onder meer Ben Cramer zal het niet liggen. (FOTO WIM LANSER)

GEEN INTRO!!!!

’1953 De musical’, Van Hoorne Theaterproducties, tournee t/m 17 mei 2011, www.1953demusical.nl

Een meisje klimt op een dak. De nacht is donker, de wind striemt guur en het water is koud en dreigend. Ze is bang, alleen, ze versteent van kou, ze rilt zoals Kate Winslet in Titanic, ze roept nog even, maar verstilt dan, wordt steeds banger, kouder en hopelozer, tot ze alleen nog kan fluisteren, kreunen en dromen van haar geliefde die haar niet kan redden.

Nee, dit is géén scène uit ’1953 De musical’. Oké, in de musicalversie horen we de wind loeien, en er klimt een keer ergens in een hoek een meisje op een getimmerde driehoek. Ze staat voornamelijk met haar rug naar het publiek en zingt een kort schreeuwerig lied. Tot zover de niet-gelukte poging om in deze musical het drama van de ramp te laten voelen.

De jonge producent Michael van Hoorne wil betaalbare musicals brengen. Een nobel streven. Bovendien siert het hem dat hij een compleet nieuw geschreven musical produceert. De watersnoodramp van 1953 als musical is gedurfd, omdat het al snel uitbuiten van leed lijkt. Van Hoorne heeft daarom intensief samengewerkt met deskundigen. Slim, want nu is het – ook volgens veel Zeeuwen – een integere musical. Maar het gedocumenteerde uitgangspunt bleek ook een valkuil, want van drama is hier nauwelijks sprake. Natuurlijk hoeft het leed niet uitgemolken te worden, zoals in de voorbeeldscène, maar dan was er tenminste nog íets van emotie te voelen geweest.

Van Hoorne en de jonge schrijver Bart Mijnster wilden geen rampconstructie. Ze laten er behalve de dakscène en één moment met zakken sjouwen niets van zien. Er wordt vooral over gepraat in het dorpscafé. Ze wilden mensen volgen die keuzes moesten maken rond de ramp: de eerzuchtige burgermeester, de onverantwoordelijke dijkgraaf en een kritische wachtmeester.

Goed dat de schuldvraag behandeld wordt, maar de spanning tussen de personages is veel te zwak om te boeien. De nietszeggende teksten vol overbodige zinnen over kopjes koffie en thee met al dan niet suiker doen denken aan schoolmusicals. Neem daarbij de karikaturale personages en een ouderwetse regie (Bas Groenenberg) waarbij zo’n twintig keer het licht uitgaat voor een trage decorwissel – duimen draaien voor het publiek – en je weet: deze musical gaat ten onder aan goede bedoelingen en een te zwak creatief team.

Daar kunnen de acteurs, onder wie Ben Cramer, Joke de Kruijf, Marcel Smid en Marleen van der Loo ondanks hun goede stemmen niet tegenop spelen. Zonde, want er zijn best enkele aardige songs (muziek: Floris de Haan) en dit puur Hollandse thema had bij een groot publiek aan kunnen slaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden