Spaarlampen en asfalt

Vreemd toch, hoe sommige dingen zo langzaam gaan en andere zo snel.

Na ruim vijftig jaar discussie wil het kabinet nu (enfin, in 2011) de A4 doortrekken tot Schiedam.

De vader van Jozias van Aartsen werkte er al aan als minister van verkeer, lees ik in de krant, en Jozias zelf is alweer bijna met pensioen. Misschien moeten ze een van zijn kinderen vragen straks het lint door te knippen. Of, als er opnieuw vertraging komt, een van diens kinderen.

„Dames en heren, een droom van mijn overgrootvader komt vandaag eindelijk uit. Wat zegt U? Het gaat niet door?”

„Sorry, mevrouw Van Aartsen, we moeten de ceremonie helaas afgelasten. Er is een nieuwe bezwaarprocedure aangespannen.”

„U kunt mij nog meer vertellen! Ik knip dat lint nu door!”

Het opmerkelijkst nog is de zelfvertedering waarmee deze trieste feiten worden gememoreerd: kijk ons toch eens, vijftig jaar emmeren over een stukje snelweg, ruim zeven jaar per kilometer! Wat een grappig landje zijn we toch.

Andere dingen gaan juist weer verbazend snel. Ik probeer het nieuws goed te volgen en de discussie over het stroomgebruik van ouderwetse gloeilampen was mij dan ook niet ontgaan, maar dat productieverbod kwam vorige week toch even als een verrassing.

Hebben ze dat zo snel weten te regelen? Hoe kan dat? De voor- en tegenstanders zijn nog druk met elkaar in debat, maar boem, daar is het verbod reeds. Volgens minister Cramer had het zelfs ’nog een tandje sneller gemogen’! Nog sneller, welja!

Zou dit soms een poging zijn van Europa om zijn trage, tandeloze imago te corrigeren?

’Collega's, het wordt tijd dat Europa eens daadkracht toont. Een snel en radicaal besluit, dat elke Europese burger raakt! Iemand ideeën?’

’Alle buitenlanders eruit.’

’Eh, ja, ja, Ìs een mogelijkheid, maar ik zie één of twee beertjes op de weg. Iemand anders?’

’De gloeilamp! Weg met dat ding!’

’De gloeilamp. Hmmm. Die maar doen dan?’

Enfin, ik zal niet klagen, als we de wereld kunnen redden door afscheid te nemen van Edisons uitvinding, dan moet het ook maar gebeuren.

Kunnen we Europa niet ook die knoop over de A4 laten doorhakken? Of is het verschil misschien dat het in het ene geval om nee zeggen gaat en in het andere om ja?

De oplettende lezer ziet mij nu met één hand de kast ingaan om een stokpaardje tevoorschijn te halen, inderdaad, ik geef het toe, maar laten we eerlijk zijn: dit is weer een sterk voorbeeld van waar ik het de afgelopen weken eerder over had. Nee zeggen, dingen tegenhouden, daar is de moderne democratie goed in, maar ja zeggen, iets wél doen, dat blijkt een heel stuk ingewikkelder.

Je moet waarschijnlijk een graad in de hogere economie hebben om te kunnen berekenen wat die halve eeuw gesteggel over zeven kilometer asfalt gekost heeft. Hoeveel vergaderingen zouden dat zijn? Hoeveel adviezen? Hoeveel onderzoeken?

Hoeveel nota’s? Hoeveel kopieertijd? Hoeveel reiskosten en gedeclareerde lunches? Al dat geld, als dat destijds geïnvesteerd was in een traject waar iedereen mee kon leven, waren we dan niet beter af geweest?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden