Spaanse vloot vaart op verkeerd kompas

Gisteren gesignaleerd: De grappenmakers van het gravel. Ze spelen op de bijbaantjes van Roland Garros. Voor een paar centen, maar met een hoop plezier. Henri Leconte, John McEnroe, Tom Okker, Ilie Nastase en Andres Gomez: Kunstenaars met gevoel voor de bal.

Op de showcourts van Roland Garros werden gisteren geen grappen gemaakt, waren geen kunststukjes te zien. De helden van het huidige graveltennis hebben vooral gevoel voor snelheid. Op de achtste dag van de open Franse kampioenschappen in Parijs was het krachttennis van Alex Corretja, Andrei Medvedev en de Brazilianen Gustavo Kuerten en Fernando Meligeni goed voor een plaats bij de laatste acht.

Alex Corretja wist zich als enige van de vijftien gestarte Spanjaarden voor de kwartfinales op het Parijse gravel te plaatsen. Vorig jaar hadden drie van de vier halve finalisten de Spaanse nationaliteit en had de finale (Carlos Moya-Corretja) veel weg van de Catalaanse districtskampioenschappen.

Corretja heeft in het Bois de Boulogne niets meer te vrezen van zijn vrienden uit de trainingsgroep in Barcelona. De verliezend finalist van vorig jaar won met 6-2 6-3 7-5 van de Oostenrijker Stefan Koubek.

De 25-jarige Corretja stond in februari heel even tweede op de wereldranglijst. Hij sloot 1998 in Hannover af met het behalen van de wereldtitel en keerde in 1999 terug met een toernooizege in Sydney. Het jaar begon dus goed, maar lang duurde dat niet. Tot april won hij in vijf toernooien vervolgens nog maar vier partijtjes.

Het kon nog erger. In de thuisnederlaag (2-3) in de Davis Cup tegen Brazilië ging hij twee keer onderuit. En vervolgens begon hij het gravelseizoen met een nederlaag, 'thuis' in Barcelona nog wel. ,,Ik moest even gas terugnemen'', aldus Corretja. ,,Eigenlijk had ik dat gevoel al eerder. Voor de Davis Cup en voor het toernooi in Barcelona. Maar als wereldkampioen mag je niet verzaken. Daar moest ik gewoon bij zijn.''

In het jachtseizoen voor de Spanjaarden nam Corretja vakantie. Al zijn trainingsmaatjes van de Spaanse Armada (de vloot) gingen op ATP-punten schieten in de graveltoernooien, de wereldkampioen bleef thuis. Het was de juiste strijdwijze. Corretja keerde sterk terug met een halve finale in Rome en drie overwinningen tijdens de World Team Cup in Düsseldorf.

In Parijs schakelde Corretja in de eerste twee ronden zijn landgenoten Puentes en Vicente uit. Na de Argentijn Gaudio was gisteren Koubek aan de beurt. Puur powertennis. Geen finesse, maar vitesse. Genadeloos, meedogenloos hard.

Corretja is, na de nederlagen van Kafelnikov, Sampras, Rafter, Moya en Krajicek, de hoogst overgebleven geplaatste speler (zesde). Een nieuw onderonsje met een landgenoot werd gisteren voorkomen. De als veertiende geplaatste Felix Mantilla ging met 1-6 7-5 5-7 6-7 onderuit tegen Fernando Meligeni.

,,De Spaanse Armada is naar huis gevaren, maar de Zuid-Amerikaanse Armada ligt nog op de Seine'', meende de 28-jarige Meligeni. Bovenin het schema zijn Marcelo Rios (Chili) en Marcelo Filippini (Uruguay) overgebleven, onderin kreeg Meligeni gisteren gezelschap van zijn landgenoot Gustavo Kuerten. Vier Zuid-Amerikaanse kwartfinalisten. Het record stond sinds 1979: Guillermo Vilas (Argentinië), Hans Gildemeister (Chili) en Victor Pecci (Paraguay).

Meligeni is een vriend van Kuerten, de kampioen van Roland Garros in 1997 die in de kwartfinales op Andrei Medvedev (7-6 7-6 6-1 tegen de Fransman Arnaud Di Pasquale) stuit. ,,De winst, twee jaar geleden van Gustavo, heeft me gemotiveerd. Ik weet niet of ik goed genoeg ben ook zoiets te bereiken, maar ik zal er wel alles aan doen. Ik probeer de bal harder te raken dan mijn tegenstander, blijf als een hond achter de bal aangaan.''

Fernando de Dunne, zo luidt zijn bijnaam. ,,Ik ben net als Gustavo vrij tenger. Maar als tennisser hoef je niet op Arnold Schwarzenegger te lijken. Onze kracht komt uit ons hart en uit de hersens. Het is pure liefde.''

Zijn tegenstander Mantilla heeft armen als boomstammen, een borstkast van een bodybuilder. Als er in de kleedkamer over doping wordt gefluisterd... Hij heeft sowieso weinig vrienden in het circuit, zelfs een echte vijand. Sinds de US Open van 1997, toen Mantilla allerlei blessures voorwendde en er zo in slaagde het spel van John van Lottum volledig te ontregelen. Gisteren kwam Mantillamacht, kracht en trucs te kort.

Trucs, die waren vooral te zien op de bijbanen van Roland Garros. Ook graveltennis bleek nog leuk te kunnen zijn. De ATP praat over grotere ballen, langzamere ballen of zwaardere ballen. Maar het gaat om de spelers. De artiesten spelen op Roland Garros bij de veteranen mee. De tribunes zaten er bommetje vol. Voor Leconte, McEnroe, Nastase, Gomez en ook Tom Okker. Voor kunstzinnige balletjes in plaats van onzinnige beuken. Voor fluwelen touch in plaats van dom geram. Voor dropshots, stopvollies, voor alles wat tennis zo leuk maakt. Daarvoor zijn er deze week op Roland Garros veteranen ingehuurd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden