Sorry ouders en kinderen, er zijn nog twintig doden te gaan

Een week voor de gemeenteraadsverkiezingen liet de tv een bliksembezoek van Melkert aan Delft zien. Hij hurkte in de jeugdbibliotheek. ,,Tja, en dan is verkeer natuurlijk héél belangrijk, met die vrachtwagens, dat kinderen zich veilig voelen, daar gaan we dan ook héél hard aan werken.''

Terwijl het kinder-klapvee hem aanstaarde, keek ik naar Teletekst. Bovenaan kwam het nieuws dat in Amsterdam twee kinderen waren doodgereden. Een meisje (8) zat achter op de fiets bij haar moeder. Een bus sloeg rechtsaf, zag hen niet, het kind kwam onder de wielen. Een jongetje (4) raakte op zijn fiets van de stoep. Een vuilniswagen reed over hem heen.

Onze dochters komen vaak op de plaats van dit ongeluk. Hij werd overdekt met bloemen en knuffels. Mijn overheersende reactie was woede. Melkert, is dat geen partijgenoot van minister van verkeer en waterstaat Netelenbos? Die krijgt onthutsende tekeningen toegestuurd als er ergens een klasgenootje onder een wagen zonder dodehoekspiegel komt. Of brieven, zoals van dichteres Anna Enquist, nadat haar dochter van de zomer op de Dam was doodgereden (vrachtauto rechtsaf, geen dodehoekspiegel).

De minister verwees naar de wet die zo'n spiegel eist. Niet bij wagens van voor 1995: wetgeving met terugwerkende kracht is nu eenmaal lastig. Maar bedrijven kunnen subsidie krijgen voor vrijwillige aanpassing; jammer dat die weinig wordt aangevraagd. En voor buitenlandse wagens is het wachten op Europese regelgeving.

Jaarlijks vallen 30 doden en 90 zwaargewonden in de dode hoek van bussen en vrachtauto's. Met die spiegel vermindert dat getal tot 6 doden. Slechts een kwart van de wagens heeft zo'n spiegel. Transporteurs vinden 'm te duur, niet mooi. Gemeentevervoerbedrijven wachten tot de vernieuwing van het wagenpark. En, zegt autoland: het ligt ook aan de gebrekkige verkeersopvoeding door de ouders.

Maar aan de vooravond van de verkiezingen waren de mitsen en maren van Netelenbos verdwenen. Partijleider Melkert had het nog bestaan om de laksheid van zijn minister te negeren en over de ruggen van goedgelovige kinderen heen te suggereren dat zíjn partij hier eens aan ging 'werken'. Maar met die ongelukken in campagnetijd en na de woede van Anna Enquist, sloeg Netelenbos van zich af. Het was 'pure hufterigheid' van transporteurs die de spiegel niet vrijwillig namen. Er was toch een convenant, dat ze hun best zouden doen? Ze zou ze leren! Terugwerkende kracht is opeens géén bezwaar meer, voor eind 2002 wordt de dodehoekspiegel voor álle vrachtauto's verplicht. En zo'n Brusselse bezwaarprocedure duurt jaren, dan zien we wel verder.

Hier valt de nonchalance op bij 'kleine' kwesties, kleine aantallen doden, kleine wensen van kleine mensen. Bewindspersoon schermt met juridische en Europese obstakels. Partijleider roept maar wat, weet niet wat zijn partijgenoot laat sloffen. Maar opeens wordt uit electorale overwegingen laksheid verkleed als daadkracht. Dat is goed nieuws, voor ouders en kinderen, na 2002.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden