Sorry mannen, ik ga dit doen

Wat mij betreft is het Sportfragment van het Jaar er al, hoor. Daar hoeven we heel die zomer met voetbal, wielrennen en Spelen niet meer voor af te wachten.

Ze heeft haar handen voor haar mond en twee dikke tranen in haar ogen, die ze in een snelle beweging wegveegt als ze de microfoon op zich af ziet komen. Ongelooflijk, zegt de verslaggever, wat een wedstrijd, hoe krijg je dit voor elkaar? Direct begint Kiki Bertens te ratelen. Met een trillend kinnetje, maar vastberaden. Over hoe goed ze zich voelde, en over kramp, en over hoe lelijk het spel tussen Daria Kasatkina en haar soms was, omdat het knokken, knokken, knokken was.

Af en toe krijgen de tranen de overhand, of de vermoeidheid, die ze met haar handen opvangt - de mascara wandelt nog verder over haar gezicht. Ik ben echt superblij en helemaal verrot, zegt ze dan, om na twee keer heel diep snokken definitief haar gezicht in haar handen te begraven.

Ik heb het fragment wel tien keer bekeken. Totale euforie en complete uitputting in één. De puurste vorm van ontlading na een grenzeloze prestatie.

En dus las je de afgelopen dagen overal analyses over hoe en waarom Kiki Bertens ineens zo goed is. Ik doe er nog eentje bij. Dit weekend kwam ik dit zinnetje tegen, uitgesproken door haar coach Raemon Sluiter, in een interview in november 2015: 'Het is mijn taak om Kiki te leren haar eigen beslissingen te nemen'.

Een cruciale zin, als je het mij vraagt. Sluiter vervolgt, in dat interview: 'Kiki's tennisvader is Martin van der Brugghen. Ze werken al haar hele carrière samen. Hij is een prima vent, maar hun relatie is in de loop der jaren zo gegroeid, dat Martin bepaalt wat er moet gebeuren, en dat Kiki uitvoert'. Dat moet veranderen, wil Kiki succesvol worden. Ze is immers volwassen.

Die laatste twee zinnen zijn mijn toevoeging. Want dat bedoelde Sluiter natuurlijk. Een coach bepaalt voor een kind wat het beste is, maar is het kind eenmaal groot, dan moet het op eigen benen staan. Daar begon de samenwerking, of misschien wel het sprookje, zoals Kiki het zelf noemt, tussen Bertens en Sluiter.

Zoals in elk sprookje ging het in het begin helemaal niet goed. Kiki kwam terug van eindeloos tobben over haar gezondheid. Een bobbeltje op haar schildklier bleek pas na een jaar goedaardig - in plaats van de gevreesde variant. Een enkelblessure had daarvoor al maandenlang voor ellende gezorgd.

Fysiek en mentaal gebroken, ging ze met Sluiter aan de slag. In Azië. Ze verloor alles. Huilbuien en lange gesprekken volgden. En ongetwijfeld ook veel flauwe grappen, want als je de tweets van Raemon Sluiter leest, dan weet je dat het met hem lachen is. Net wat Kiki nodig had, vermoed ik. Humor en relativering. Zo bouwden pupil en coach aan een goede basis - met zo'n beetje dagelijks contact met Martin van der Brugghen. Want je tennispa mag dan ineens op afstand zijn, stoppen met je vader doe je natuurlijk niet.

Langzaam leerde Kiki op zichzelf te vertrouwen. Kreeg ze rust, in plaats van het altijd paniekerige 'ik doe het niet goed genoeg'-gevoel. En leerde ze haar eigen beslissingen te nemen.

Afgelopen vrijdagochtend, vlak voor de halve finale tegen Serena Williams. Lange gesprekken met Sluiter en Van der Brugghen, over de kuitblessure. Wel spelen? Niet spelen? De beide heren raadden het haar af. En Kiki? Die besliste anders. Sorry mannen, maar ik ga dit doen, schijnt ze gezegd te hebben. Over overwinningen gesproken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden