Sorry belgen

Nu mijn periode als correspondent te Brussel er bijna opzit, voel ik mij geroepen excuses aan te bieden aan de Belgen. Beter gezegd: aan justitie en politie. Het ene na het andere negatieve stuk haalde de kolommen van Trouw, zeker na de affaire-Dutroux, die een jaartje geleden losbarstte. Falende politiemensen, incompetente magistraten, 'hooggeplaatste personen' die lieden als Dutroux de hand boven het hoofd hielden - het kon niet op. Er was altijd wel een advocaat of een hoogleraar bij de hand om te beamen dat België niet deugt, dus ik was 'gedekt'.

THEO KOELE

Als Belgische collega's en bekenden vroegen of 'zoiets als met Dutroux ook in Nederland mogelijk is', antwoordde ik hautain: 'Nee'. Natuurlijk, 'ook bij ons worden fouten gemaakt'. Maar dan verwees ik naar de parlementaire IRT-enquete, die het falen van politie en justitie aan het licht had gebracht. Er rolden zelfs enkele koppen. Heus, in Nederland is alles beter.

Eens, lang voor de affaire-Dutroux, schreef ik deze rubriek onder de kop 'De politiestaat'. Het ging onder meer over een Nederlandse Euro-ambtenaar die door een Brusselse politieman voor “vuile 'Ollander” was uitgemaakt. Schande.

Maar sinds de Eurotop van Amsterdam weet ik beter. Als Brussels correspondent maak je nogal wat topconferenties mee, niet alleen van de EU maar ook van de Navo, dus je kijkt niet op een politiehond meer of minder, een zoveelste fouillering, een helikopter die de nachtrust verstoort. Maar sinds ik in Amsterdam verzeild raakte tussen twee rijen ME'ers in slagorde, denk ik met weemoed aan het moment dat ik het Elysée, het presidentieel paleis in Parijs, binnen liep, vriendelijk begroet door de gendarme van dienst. Of aan het moment dat een Belgische collega, bij een Navo-bijeenkomst in Griekenland, door een agent de toegang tot het conferentieoord ontzegd werd. De kloeke dame negeerde hem, onder het roepen van de woorden Shoot me, shoot me, waarvan de agent de humor wel kon inzien.

Nee, dan Amsterdam. Uitgerust met een reusachtige perskaart en uit voorzorg een stropdas dragend - k zou eens voor een 'chaoot' of 'autonoom' aangezien worden! - kreeg ik bonje met de politie. Ik wist niet dat er een grote actie op handen was tegen vermeend gespuis; per slot van rekening had ik kort tevoren nog van burgemeester Patijn op diens receptie begrepen dat het kalm was in de stad, een enkel incident daargelaten.

Maar goed, de politie vroeg of ik wilde 'oprotten'. Het is moeilijk voor een journalist weg te gaan als er iets staat te gebeuren - want dat een grootschalige actie op handen was, werd me langzamerhand duidelijk. Het beroepsmatige antwoord luidde dus 'nee'. Waarop enkele scheldwoorden volgden (zo werd ik voor 'relnicht' uitgemaakt, terwijl ik niet op een rel uit was, maar op een mooi stukje in de krant), alsmede enig geduw en getrek, plus een flinke tik met de wapenstok. Toegegeven: ik verloor m'n zelfbeheersing en beleefdheid; een collega wist me een café binnen te voeren en tot kalmte te manen. En toegegeven: het is zeer klein leed, vergeleken bij het lot van een 53-jarige ambtenaar uit Hoorn (die er vast niet uitzag als punk, chaoot of autonoom), die een klacht heeft ingediend wegens poging tot moord.

Het is ook 'klein bier', zoals de Vlaming zegt, vergeleken bij de getuigenissen van opgepakte demonstranten. Maar dat was dan ook 'de vijand', zei een politie-officier tegen een opgefokte ondergeschikte die het op mij gemunt had. (Het wegwerpen van een sigarettenpeuk op straat was voor de agent al voldoende reden om te dreigen met arrestatie).

Conclusie: Ik zal me tegenover Belgen niet meer 'uit de hoogte' uitlaten over hún politie en justitie - al blijf ik die natuurlijk nog eventjes kritisch volgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden